มู่หรงเสวี่ยไม่ได้หวาดกลัวคำเตือนของท่านปู่สกุลมู่หรง
นางกล่าวด้วยท่าทีราบเรียบว่า “ข้าจะให้ความสำคัญกับผลประโยชน์ของสกุลมู่หรงเป็นหลัก”
“แต่เรื่องการแต่งงานของข้า ไม่ต้องให้ท่านปู่กังวล”
ท่านปู่สกุลมู่หรงหรี่ตาลงเล็กน้อย ครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า “ได้”
แม้ไม่พอใจกับคำตอบของมู่หรงเสวี่ย แต่ก็ไม่บีบบังคับนางต่อ
ท่านปู่เข้าใจหลักที่ว่า การทำเกินเลยย่อมนำผลร้ายมาให้
หากบีบบังคับมากเกินไป อาจทำให้มู่หรงเสวี่ยเอาใจออกห่าง นั่นยิ่งเป็นผลเสียต่อสกุลมู่หรง
เวลานี้ประตูห้องส่วนตัวถูกผลักออก บริกรสองคนยกสุราเข้ามาในห้อง
“เหล็กเหมาไถงานเลี้ยงระดับชาติ รุ่นปีหนึ่งเก้าเก้าเก้า จำนวนสองขวด”
“ลาไฟท์ ปี 82 จำนวนสองขวด”
สุราทั้งสี่ขวดถูกวางลงบนโต๊ะ ทำให้ทุกคนอึ้งไปตาม ๆ กัน
สุราทั้งสี่ขวดนี้ราคาไม่ใช่ถูก ๆ
ลาไฟท์ ปี 82 ก็ไม่ต้องพูดถึง ขวดเดียวนับแสน
ส่วนเหล็กเหมาไถงานเลี้ยงระดับชาติ รุ่นปีหนึ่งเก้าเก้าเก้า เป็นของหายากที่ต่อให้มีเงินก็หาซื้อได้ยาก
รวมราคาทั้งสี่ขวดแล้ว ขั้นต่ำก็คงราวหนึ่งล้าน
แม้สกุลมู่หรงจะร่ำรวย
แต่ก็ไม่ถึงขั้นฟุ่มเฟือย แค่มื้ออาหารครอบครัวก็ยังดื่มสุราชั้นสูงมูลค่านับล้าน
มู่หรงเจี๋ยกล่าวว่า “พวกเราไม่ได้สั่งสุรามา ทางนั้นส่งผิดหรือไม่”
บริกรทั้งสองส่ายหน้าพร้อมกัน “ไม่ผิดขอรับ ผู้จัดการใหญ่ให้พวกเรานำมาส่งที่ห้องส่วนตัวฟู่กุ้ย”
“แจ้งว่าเป็นคำสั่งของประธานหู ให้ส่งมาให้เพื่อน ๆ ในห้องส่วนตัวฟู่กุ้ยเชยชิม”
เมื่อได้ฟังคำอธิบายของบริกร ทุกคนในสกุลมู่หรงก็พากันหันขวับไปมองทางโหวเจี้ยนเทา
ในบรรดาทุกคนที่นี่ มีเพียงเขาที่สามารถเชื่อมสัมพันธ์กับหูจื้อไห่ได้
มู่หรงปิงกล่าวขึ้นทันทีว่า “โรงแรมนี้ก็เป็นของที่ประธานหูลงทุน สุรานี้คงจะส่งมาให้พี่เจี้ยนเทากระมัง”