พี่เฉียงหน้าตาบ้าบิ่นเต็มที่
ตะโกนพลางปลดหัวเข็มขัดไปด้วย
“อ้อ ใช่แล้ว ข้าจะอัดคลิปวิดีโอบันทึกค่ำคืนชื่นฤทัยนี้ไว้ด้วย”
“ถ้าเจ้าคุกเข่าอยู่ข้างๆ ปรนนิบัติให้ข้าสำราญ บางทีข้าอารมณ์ดีอาจปล่อยเจ้าไปก็ได้”
หลินลั่วหัวเราะกับความโอหังของอีกฝ่าย
“เหอะ เมื่อกลางวันก็เจอคนโอหังไม่แพ้เจ้า แต่เขาถูกสับเป็นเนื้อหมูให้หมากินไปแล้ว”
พี่เฉียงแววตาฉาบด้วยพิษสง “เจ้ารนหาที่ตาย!”
พวกแก ลุยให้ฉัน! ทำให้มันไก่แหกไข่แตก!!
ฉันจะทำให้มันเป็นขันที!!!
ลูกน้องกวัดแกว่งมีดดาบหัวตัดรุมเข้าใส่
ใบมีดส่องประกายเยือกเย็นฟาดฟันมายังร่างหลินลั่ว
หลินลั่วแววตาแฝงความดูแคลน มือทั้งสองราวกับผีเสื้อเหินระบำในม่านแสงดาบ
พรวด พรวด พรวด!
ทุกครั้งที่นิ้วมือจิ้มออกไป จะมีอันธพาลลอยกระเด็นพลางส่งเสียงร้องโหยหวน
พริบตาเดียว นักเลงกว่าสามสิบคนก็ล้มฟุบกับพื้น
แต่ละคนขดตัวกลิ้งเกลือกกับพื้นร่ำครวญ เลือดสดแดงฉานไหลเจิ่งเต็มพื้น ห้องส่วนตัวคล้ายกลายเป็นนรกในโลกมนุษย์
“พี่ พี่เฉียง…”
พี่เหลียงหน้าซีดราวไร้สีเลือด ถอยร่นไปอยู่ข้างพี่เฉียงทีละก้าว
พี่เฉียงจ้องหลินลั่วด้วยแววตาเหม่อลอย
ออกมาโลดแล่นในสังคมกว่านี้สิบกว่าปี ตัวโหดแค่ไหนก็เคยพบมาแล้ว
แต่ไม่เคยเห็นพวกที่เร็วเท่าหลินลั่วนี้เลย
ฝีมือขั้นสูง!
ยอดฝีมือวรยุทธ!
พี่เฉียงสูดลมหายใจลึกระงับอารมณ์ เอ่ยปากช้าๆ ว่า “ก็มีฝีมืออยู่บ้างนี่”
“เข้าแก๊งมังกรเขียวข้าไหม? ข้ารับรองให้เป็นสมาชิกแก๊งชั้นในตั้งแต่เข้าเลย”
“เชอะ!” หลินลั่วเบ้ปากอย่างรังเกียจ “แก๊งมังกรเขียวบ้าน้า ข้าว่าแก๊งหนอนเขียวน่ะ”