หลงจ้านอึ้งไปทั้งตัว
กลางวันเพิ่งเสียทรัพย์ก้อนใหญ่ไปส่งเสด็จเทพบุตร กลางคืนลูกน้องก็ไปหาเรื่องท่านอีก
นี่จะต้องเสียทรัพย์ก้อนใหญ่อีกแล้วหรือ?
คิดมาถึงตรงนี้ หลงจ้านก็รู้สึกใจจะขาด
“หัวหน้า...”
พี่เฉียงลุกขึ้นมาด้วยสีหน้าอัดอั้น
หลงจ้านโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ใช้ขาฟาดเข้าที่หน้าเขาอย่างแรง
“แกนี่มันตาถั่วแท้ๆ กล้าดียังไงไปหาเรื่องคุณปู่เทพบุตร!”
ตึง!
หัวพี่เฉียงกระแทกพื้น เลือดไหลออกจากตา หู จมูก ปาก
พี่เหลียงยืนดูอยู่ข้างๆ ตัวสั่นงันงก
ในใจคิดลึกๆ: ตกลงหลินลั่วเป็นผู้วิเศษมาจากไหน? ถึงได้ทำให้หัวหน้าศึกหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้!
หลงจ้านจัดเสื้อผ้าเล็กน้อย แล้วยิ้มประจบประแจง
โค้งตัวเล็กน้อยราวกับขันทีน้อยที่ปรนนิบัติฮ่องเต้ เดินเข้าไปในห้องส่วนตัวอย่างระมัดระวัง
“คุณปู่เทพบุตร ช่างมีวาสนาต่อกันจริงๆ”
หลงจ้านโค้งคำนับทักทายหลินลั่วไปด้วย พลางกวาดตามองสถานการณ์ในห้องส่วนตัวไปด้วย
เห็นนักเลงนอนเกลื่อนพื้น หางตาก็กระตุกแรงสองที
หลินลั่วนั่งบนโซฟาอย่างสง่าผ่าเผย: “ก็มีวาสนาอยู่หรอก ไอ้พวกแก๊งหนอนเขียวนี่มันเหิมเกริมไปทุกหัวระแหงจริงๆ”
หลงจ้านเหงื่อเย็นผุดพราย ก้มตัวที่โค้งอยู่แล้วให้ต่ำลงเป็นมุมเก้าสิบองศาทันที
“คุณปู่เทพบุตรโปรดระงับโทสะ!”
“เป็นเพราะเฉียงเทาเองที่ตาถั่วไม่รู้จักฟ้าดิน มาล่วงเกินท่าน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้าน้อยเลยจริงๆ!”
“เรื่องนี้ท่านจะให้จัดการอย่างไร ข้าน้อยก็จัดการให้ตามนั้น”
พี่เฉียงได้ยินคำนี้ หน้าซีดเป็นสีขี้เถ้า
ในที่สุดก็รู้ตัวว่าหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเรื่องด้วย
หลินลั่วกล่าวเรียบๆ: “ให้เขาหายสาบสูญไปเสียเถอะ”
“ได้ คืนนี้ก็จะไม่มีคนชื่อเฉียงเทาอีกแล้ว”