ยามพุ่งเข้าใส่ด้วยท่าทางดุดัน
แต่ยังไม่ทันผ่านไปสามวินาที ก็ถูกหลินลั่วซัดล้มลงกับพื้น
แต่ละคนขดตัวเหมือนกุ้งร้องครวญครางอยู่บนพื้น
หลี่เซี่ยวเฟยกระตุกหางตาอย่างแรง ก่นด่าว่า “สิบกว่าคนยังสู้คนเดียวไม่ได้ เศษสวะ!”
จากนั้นก็จ้องเขม็งใส่หลินลั่ว “อย่าได้ลำพองใจ!”
“รู้ไหมว่าก่อเรื่องที่ต้าตงไหลต้องแลกด้วยอะไร?!”
ต้าตงไหลมีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งในลั่วเฉิง สามารถพลิกมือเป็นเมฆ คว่ำมือเป็นฝน
เหอหม่านเริ่มประหม่า
รีบแก้ต่างให้หลินลั่ว “คุณพูดจาเหลวไหล!”
“เราไม่ได้ก่อเรื่อง พวกคุณต่างหากที่หาเรื่องก่อน ฉันจะร้องเรียนพวกคุณ!”
“ฮ่า ๆ ๆ” เฉินลี่เจวียนหัวเราะจนต้องกุมท้อง “ขำจะตาย”
“ผู้จัดการใหญ่ของห้างคือพ่อเฟย แกร้องเรียนไปก็ไร้ประโยชน์!”
“แล้วอีกอย่าง แกมีหลักฐานหรือเปล่า?”
เฉินลี่เจวียนชี้ไปที่รอยฝ่ามือบนหน้าตัวเอง “พวกเรามีทั้งพยานและหลักฐานครบถ้วน”
“รอยที่เขาตบฉันยังอยู่เลย!”
เหอหม่านโกรธจนพูดไม่เป็นคำ “แก พวกแก พวกแกสมรู้ร่วมคิดกัน! รังแกคนอื่นด้วยอำนาจ!”
หลี่เซี่ยวเฟยทำหน้าจองหอง “ใช่แล้ว ข้าชอบรังแกคนอื่นด้วยอำนาจที่สุด”
“พวกแกไพร่กระจอกไม่มีอำนาจบารมี เกิดมาก็สมควรถูกคนมีอำนาจรังแก!”
หลี่เซี่ยวเฟยยิ้มเจ้าเล่ห์ กวักนิ้วเรียกเหอหม่าน “ถ้าไม่อยากให้เจ้าเศษสวะหลินติดคุก ก็มาเอาใจข้าให้ดี ๆ”
เหอหม่านตื่นตระหนกสุดขีด
หากแจ้งความจริง ๆ ด้วยอำนาจของหลี่เซี่ยวเฟย แค่ใช้เส้นสายนิดหน่อย ก็ให้หลินลั่วติดคุกอย่างน้อยสิบปีได้
หลินลั่วตบบ่าเหอหม่านเบา ๆ ส่งสายตาให้เธอสบายใจ
“ไม่ต้องห่วง ข้าส่งเขาติดคุกไปเก็บสบู่ต่างหาก”