บทที่ 34 เจ้ามีสิทธิ์พูดว่าไม่ได้หรือ?
ยามค่ำคืน หยางหลิงหยิบดาบหลวงออกไปหาสถานที่ไร้ผู้คนใกล้หมู่บ้านเพื่อฝึกวิชาดาบจับโจร
กระท่อมเล็กเกินกว่าจะกางกระบวนท่าได้ ฝึกหมัดยังพอไหว แต่หากฝึกดาบ กระท่อมทั้งหลังคงถูกฟันจนพังไม่เป็นท่า
ไม่รู้ตัวเลย เวลาสองชั่วยามก็ผ่านไป
ความชำนาญเพิ่มขึ้น 5 แต้ม
ชั่วยามละ 2.5 แต้ม ไม่ผิดไปจากที่เขาคาดเดาไว้ก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย
เขาฝึกต่อไปจนฟ้าใกล้สาง จึงกลับไปยังกระท่อมไม้เพื่อฝึกเคล็ดวัชรมหาราชา
หนึ่งชั่วยามผ่านไป
สองชั่วยามผ่านไป
เมื่อค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น 13 แต้ม ก็ไม่ขยับอีก
“เพดานของเคล็ดวัชรมหาราชากลายเป็น 13 แต้มเช่นกัน”
“เดือนหนึ่งเกือบสี่ร้อยแต้ม อีกราวสองเดือนข้าก็น่าจะทะลวงไปถึงชั้นที่สองได้”
เวลานั้น เสียงของเฉินซวี่ก็ดังมาจากนอกประตู เรียกเขาให้ลงเหมือง
“……”
หยางหลิงพลันพบว่าเวลาของตนเองไม่พอใช้เอาเสียเลย
“วันนี้ยังไม่ได้ฝึกหมัดถล่มภูผา ทั้งยังต้องลงเหมือง ฝึกวิชายุทธ์ และบำเพ็ญเคล็ดวิชา เวลาไม่พอใช้โดยสิ้นเชิง”
“หากหาวิธีที่ทำได้ทั้งสองทางไม่ได้ ต่อไปคงต้องตัดวิชายุทธ์ให้เหลือเท่าที่จำเป็น……”
“จริงสิ ของล้ำค่าอย่างยาบรรจุวิญญาณ สามารถใช้เงินซื้อเองได้หรือไม่?”
“หากซื้อยาบรรจุวิญญาณได้ ปัญหาเรื่องความชำนาญของวิชายุทธ์ก็จะคลี่คลายไปได้ชั่วคราว……”
คิดได้เช่นนั้น หยางหลิงก็หยิบอีแปะเหล็กกล้าแล้วออกจากบ้าน
เมื่อกลับมาอีกครั้งก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว
เขาฝึกวิชาดาบจับโจรต่อไป
วิชายุทธ์นี้มีวิชาต่อยอดอยู่เบื้องหลัง ประโยชน์ที่ได้รับมีมากกว่าหมัดถล่มภูผาอย่างยิ่ง ดังนั้นเขาจึงตั้งใจเพิ่มความชำนาญของวิชาดาบจับโจร