บทที่ 35 ภารกิจเพิ่มผลผลิต
“อู๋เชวียออกไปทั้งคืน เพิ่งกลับมาตอนเช้างั้นหรือ?”
ชายวัยกลางคนครุ่นคิดเล็กน้อย แววตาพลันคมกริบขึ้น
“มือปราบหยาง ท่านรู้ได้อย่างไรว่าอู๋เชวียออกไปทั้งคืนแล้วยังไม่กลับ?”
หยางหลิงครุ่นคิดก่อนตอบว่า “คืนนั้นข้าดีใจอยู่บ้างจนนอนไม่หลับ ลืมตาอยู่จนฟ้าสาง
พอเช้าก็ได้ยินเสียงผู้ตรวจการอู๋กลับมา”
“เหตุใดถึงนอนไม่หลับ?”
ชายวัยกลางคนถามต่อ
หยางหลิงยิ้ม “วันนั้นหัวหน้ามือปราบหลินรับปากว่าจะให้ข้าเข้ารับตำแหน่งว่างในที่ว่าการเมืองภูเขาเขียว”
ชายวัยกลางคนพลันกระจ่างขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเอ่ยอย่างสุภาพว่า
“มือปราบหยาง อย่าถือสาที่ข้าซักถามมากนัก เรื่องของอู๋เชวียคราวนี้ใหญ่โตมาก เกรงว่าแม้แต่เจ้าสำนักก็อาจลงมาสอบถามด้วยตนเอง”
“น้องหยาง เจ้าอาจยังไม่รู้ว่าเส้นแร่ของพวกเราเกิดเรื่องใหญ่แล้ว หินผลึกอัคคีในคลังหายไปถึงสามพันชั่ง คงต้องขอให้พวกท่านช่วยสืบหาร่องรอยของอู๋เชวียด้วย”
ผู้ดูแลหนิวกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
หยางหลิงยิ้มเจื่อน “ข้าเป็นแค่มือปราบตัวเล็ก ๆ เรื่องใหญ่เช่นนี้คงไม่ถึงคราวข้าหรอก”
“มือปราบหยาง ตอนแรกอู๋เชวียอ้างว่าจะพาเจ้าไปประลองแร่ เรื่องนี้ชวนให้สงสัยยิ่งนัก ไม่สู้เจ้ากลับไปสำนักเสียนเหอกับข้าสักเที่ยวเถิด ข้าเกรงว่าหากเจ้าสำนักถามขึ้นมา ข้าจะไม่รู้ว่าควรตอบเช่นไร”
ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
หยางหลิงรู้สึกจนใจอยู่บ้าง
เขารู้ว่าอีกฝ่ายกลัวต้องรับผิดชอบ จึงคิดหาคนมาช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของผู้บังคับบัญชา
“ผู้กำกับหลี่ หยางหลิงอาจไม่มีเวลาไปสำนักเสียนเหอ”
สวี้ชิงเดินเข้ามาในโถงใหญ่ ใบหน้าประดับรอยยิ้มบาง ๆ
“สวี้ชิง?”
ชายวัยกลางคนประหลาดใจเล็กน้อย
“ศิษย์พี่สวี้”
ผู้ดูแลหนิวก้าวเข้าไปคารวะ
สวี้ชิงหันไปมองชายวัยกลางคน
“ผู้กำกับหลี่ ที่จริงข้าสงสัยมานานแล้วว่าอู๋เชวียไม่ได้แค่ลักลอบขโมยหินผลึกอัคคี แต่ยังอาจเลี้ยงดูโจรเหมืองกลุ่มหนึ่งให้ก่อเรื่องตามอำเภอใจด้วย