บทที่ 33 พาคนลงเหมือง
ยังคงเป็นกระท่อมไม้หลังเดิม เพียงแต่ตลอดทางที่เดินมา คนงานเหมืองนับไม่ถ้วนต่างจ้องมองหยางหลิง ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
นี่คือผลที่หยางหลิงต้องการ
หากเขาปกปิดฐานะมือปราบไว้ กลับจะยิ่งก่อให้เกิดข้อสงสัยที่ไม่จำเป็นขึ้นได้ง่าย
แต่ถ้าเขาเปิดเผยฐานะชั้นนี้อย่างชัดเจน เมื่อสำนักเสียนเหอพบว่าอู๋เชวียยักยอกแร่ผลึกไฟก้อนหนึ่งแล้ว “หนีลับไป”
ก็คงไม่เล่นงานมือปราบแห่งสำนักเสื้อเหล็กอย่างเขามากนัก
ข้อสงสัยเพียงอย่างเดียวของเขา คือเดินทางเข้าเมืองและออกเมืองไปพร้อมกับอู๋เชวีย
ฐานะมือปราบทำให้สำนักเสียนเหอเพิกเฉย หรือมองข้ามข้อสงสัยเล็กน้อยนี้ได้
สำนักคิดจะเป็นศัตรูกับที่ว่าการของราชสำนักหรือ?
เป็นไปไม่ได้
ภายในกระท่อมไม้ หยางหลิงเชิญทั้งสองคนนั่งลง
“พี่หยาง ที่แท้ท่านก็เป็นผู้เล่นเหมือนกัน”
เฉินซวี่เอ่ยพร้อมรอยยิ้มขมขื่น
“วันนั้นข้าได้ยินเนื้อหาที่พวกเจ้าคุยกัน ก็เดาได้แล้วว่าพวกเจ้าคงเป็นผู้เล่นเหมือนกัน”
“เหตุที่ข้าไม่อยากบอกพวกเจ้า เพราะข้าเจอเรื่องบางอย่าง”
หยางหลิงเล่าความขัดแย้งระหว่างเขากับจางเหว่ยอย่างกระชับ
“เจ้าคงเข้าใจดี หลินกั๋วเหลียงกับจางเหว่ยแทบเป็นคนประเภทเดียวกัน แต่คนหลังมีความอดทนมากกว่าหลินกั๋วเหลียง อย่างน้อยเขาก็หาอาหารเลี้ยงตัวเองได้”
หยางหลิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
เฉินซวี่มีสีหน้าละอายใจ แต่ก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดหยางหลิงจึงไม่เปิดเผยฐานะผู้เล่น
“ผู้เล่นที่เข้าสู่ ‘ดินแดนเทพ’ ในคราวนี้มีคุณภาพคละกันไป หลินกั๋วเหลียงกับจางเหว่ยไม่ใช่กรณีเดียว”
ตำรวจเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ที่เจ้าทำนั้นถูกต้องแล้ว ช่วยเหลืออย่างลับ ๆ เท่าที่กำลังของตนจะทำได้ ก็ถือว่าได้ทำหน้าที่ของตนอย่างเต็มที่แล้ว”