หลินหว่านฉิงพิงรั้วสนามบิน หอบหายใจจนหน้าอกกระเพื่อม เห็นได้ชัดว่าเพิ่งตั้งสติได้หลังจากถูกไล่ตามมา
คนที่จับตัวเธอเมื่อครู่เป็นคนที่กู้ถิงเฉิน ประธานกลุ่มบริษัทตระกูลกู้ ส่งมา
กู้ถิงเฉินเป็นผู้กุมอำนาจของตระกูลกู้ เกิดมาในตระกูลมหาเศรษฐีชั้นนำ กุมเส้นเลือดเศรษฐกิจของเมืองเอไว้ในมือ นิสัยเย็นชาและเด็ดขาด ทั้งยังโหดเหี้ยมไร้ปรานี ไม่มีใครกล้าขัดใจเขาง่าย ๆ
เดิมทีหลินหว่านฉิงเป็นคุณหนูแห่งกลุ่มบริษัทตระกูลหลิน ต่อมาตระกูลหลินถูกตระกูลกู้บีบจนล้มละลาย พ่อแม่ของเธอรับแรงกระทบกระเทือนไม่ไหว จึงจากไปทีละคน เมื่อกลายเป็นเด็กกำพร้า เธอก็ทำได้เพียงอาศัยอยู่กับลุงและป้าสะใภ้
แต่กู้ถิงเฉินกลับมีความต้องการครอบครองเธออย่างผิดปกติ ลุงกับป้าสะใภ้หวาดกลัวตระกูลกู้ ไม่กล้าปฏิเสธ จึงส่งเธอไปยังคฤหาสน์ส่วนตัวของกู้ถิงเฉิน
หลินหว่านฉิงไม่ยอมเป็นของเล่นที่ใครจะบงการก็ได้ ทั้งยังเกลียดที่การต่อสู้ภายในกลุ่มบริษัทตระกูลกู้มีส่วนทางอ้อมทำให้พ่อแม่ของเธอต้องตาย เธอต่อต้านอยู่หลายครั้งจนในที่สุดก็หนีออกมาได้ ไม่คิดเลยว่าเขาจะเตรียมการไว้ก่อนแล้ว คอยส่งคนจับตาดูเธออยู่ตลอด
อีกนิดเดียว เธอก็คงถูกจับกลับไปแล้ว…
เมื่อนึกถึงท่าทางอำมหิตและหมกมุ่นของกู้ถิงเฉิน หลินหว่านฉิงก็ยังอดหวาดหวั่นไม่ได้
เธอเงยหน้ามองฉินเยี่ยน เอ่ยขอบคุณจากใจจริงว่า “ขอบคุณนะ เมื่อกี้…ถ้าคุณไม่โผล่มาช่วยฉันทันเวลา ฉันคงไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
ขณะพูด แววตาของเธอยังเจือความตื่นตระหนก แต่เมื่อมองฉินเยี่ยนแล้ว ใจก็ค่อย ๆ สงบลง
ฉินเยี่ยนวางกระเป๋าเดินทางไว้ข้างตัว พูดเสียงเรียบว่า “ไม่เป็นไร”
หลินหว่านฉิงเพิ่งรู้ตัวว่าท่าทางลนลานเมื่อครู่ของตัวเองดูเสียอาการไปหน่อย เธอค่อย ๆ ถอนหายใจ แล้วฝืนยิ้มบาง ๆ
เธอมองฉินเยี่ยนอย่างระมัดระวัง
เมื่อครู่เธอกลัวจนไม่ทันสนใจเรื่องอื่น ตอนนี้พอใจเย็นลงจึงสังเกตเห็นว่าผู้ชายคนนี้หน้าตาดีใช้ได้เลย…
ไม่ใช่สิ…
เธอคิดเรื่องพวกนี้ไปทำไม…
ใบหน้าสวยของหลินหว่านฉิงขึ้นสีแดงระเรื่อ
“ยังไงวันนี้ก็ขอบคุณนะ”
“คุณ…”
เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงประกาศของสนามบินก็ดังขึ้น แจ้งให้ผู้โดยสารขึ้นเครื่อง
“เที่ยวบินไปอังกฤษกำลังจะออกเดินทาง ขอให้ผู้โดยสารทุกท่านเตรียมตัวให้พร้อม ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ”
เป็นเที่ยวบินของหลินหว่านฉิง
เพื่อหนีจากการควบคุมของกู้ถิงเฉิน เธอจึงตัดสินใจเดินทางไปต่างประเทศ คิดว่าไม่ว่ากู้ถิงเฉินจะเก่งกาจเพียงใด ก็คงยื่นมือไปถึงต่างประเทศไม่ได้
“ฉัน ฉันต้องไปแล้ว”
เธอยังไม่ทันได้ขอบคุณเขาดี ๆ ที่ช่วยชีวิต ก็ต้องจากไปเสียแล้ว
หลินหว่านฉิงมองฉินเยี่ยนอย่างรู้สึกผิด
“เราขอช่องทางติดต่อกันได้ไหม”
ถ้ามีโอกาสคราวหน้า เธอจะได้ขอบคุณเขาให้ดี
ฉินเยี่ยนดูออกว่าเธอคิดอะไร เขาช่วยเธอเพียงเพราะเป็นเรื่องที่ทำได้พอดี ไม่ได้ต้องการให้เธอตอบแทน จึงปฏิเสธว่า “ไม่ต้องหรอก คุณไปเถอะ”
“เอ่อ…”
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอขอช่องทางติดต่อจากผู้ชาย ไม่คิดเลยว่าจะถูกปฏิเสธ
หลินหว่านฉิงมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ถ้า…ถ้าอย่างนั้นก็ได้”
เธอก้าวไปข้างหน้าช้า ๆ สองก้าว แต่เมื่อนึกถึงนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นของกู้ถิงเฉิน ก็ถอยกลับมาเตือนว่า “คนพวกนั้นเมื่อกี้เป็นคนของกู้ถิงเฉิน คุณ…ระวังตัวด้วยนะ…”
“กู้ถิงเฉิน?”
เห็นเขาทำท่าไม่เข้าใจ หลินหว่านฉิงจึงอธิบายเพิ่มว่า “ประธานกลุ่มบริษัทตระกูลกู้”
บรรพบุรุษตระกูลกู้เริ่มต้นจากธุรกิจขนส่งทางเรือ ต่อมาคนหลายรุ่นก็ขยายกิจการทีละขั้น ทั้งอสังหาริมทรัพย์ การเงิน ยา และพลังงาน แทบทุกธุรกิจที่ทำกำไรมหาศาลล้วนมีเงาของกลุ่มบริษัทตระกูลกู้ปรากฏอยู่
ชื่อกู้ถิงเฉินแทบจะเป็นเสมือนกฎที่มองไม่เห็นในเมืองเอส
ฉินเยี่ยนไม่เคยได้ยินชื่อกู้ถิงเฉินมาก่อน หลินหว่านฉิงจึงเดาว่าเขาคงเพิ่งมาที่เมืองเอเป็นครั้งแรก
เธอไม่ได้เล่าเรื่องความขัดแย้งระหว่างตัวเองกับกู้ถิงเฉินให้ฉินเยี่ยนฟัง เพียงบอกคร่าว ๆ ถึงสถานการณ์ของกลุ่มบริษัทตระกูลกู้และกู้ถิงเฉิน พร้อมเตือนให้เขาระวังการแก้แค้นจากตระกูลกู้
ฉินเยี่ยนไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ อิทธิพลท้องถิ่นที่ตั้งหลักอยู่ในเมืองเอ ยังไม่คู่ควรให้เขาใส่ใจ
แต่เมื่อเห็นสาวน้อยตรงหน้ากังวลถึงเพียงนี้ หากไม่รับปาก เธอคงไม่อาจวางใจได้ เขาจึงตอบว่า “เข้าใจแล้ว”
“อืม”
เสียงประกาศของสนามบินดังขึ้นอีกครั้ง เร่งให้ผู้โดยสารรีบขึ้นเครื่อง
หลินหว่านฉิงหันมามองฉินเยี่ยนอีกครั้ง
“…ฉันต้องไปแล้ว”
ฉินเยี่ยนพยักหน้า
“เดินทางปลอดภัย”
พูดจบ เขาก็ลากกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปทางประตูด้วยฝีเท้าก้าวยาว
หลินหว่านฉิงยืนนิ่งอยู่กับที่ มองแผ่นหลังของเขา ใจพลันไหววูบเล็กน้อย
หน้าตาดี ฝีมือก็เยี่ยม ที่สำคัญ ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องยุ่งเรื่องคนอื่น แต่เขาก็ยังช่วยเธอไว้
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า คนแปลกหน้าก็ทำให้รู้สึกปลอดภัยได้ถึงเพียงนี้
ไม่รู้ว่าในอนาคตจะมีโอกาสได้เจอกันอีกไหม…
เมื่อมองส่งฉินเยี่ยนจนเดินออกจากโถงผู้โดยสาร หลินหว่านฉิงก็ไม่รั้งรออีก รีบเดินไปยังประตูขึ้นเครื่องเพื่อตรวจตั๋วและขึ้นเครื่อง
“คุณหลิน”
พนักงานสนามบินขวางเธอไว้ ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มแบบมืออาชีพ
“สวัสดีค่ะ ต้องขออภัยจริง ๆ ข้อมูลเอกสารของคุณมีความผิดปกติ จึงยังไม่สามารถดำเนินการขึ้นเครื่องได้”
สีหน้าของหลินหว่านฉิงเปลี่ยนไปทันที “เป็นไปได้ยังไง ระบบผิดพลาดหรือเปล่า”
“ขออภัยค่ะ พวกเราตรวจสอบแล้ว”
พนักงานพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่ไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนปรน “ระบบแสดงว่าข้อมูลการเดินทางออกนอกประเทศของคุณถูกระงับไว้ จำเป็นต้องไปยืนยันข้อมูลเพิ่มเติมที่เคาน์เตอร์ลงทะเบียนค่ะ”
ก่อนที่เธอจะทันตอบ พนักงานก็พาเธอไปยังเคาน์เตอร์ลงทะเบียนที่อยู่ข้าง ๆ
หลินหว่านฉิงกำเอกสารไว้แน่น ความหวังริบหรี่ในใจค่อย ๆ ดับลง
ทำไมถึงบังเอิญขนาดนี้
ทำไมเอกสารถึงมีปัญหาเอาตอนนี้พอดี
ที่เคาน์เตอร์ พนักงานตรวจสอบข้อมูลซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมอธิบายอยู่หลายครั้งว่าต้องรอคำตอบจากฝ่ายระบบ
หลินหว่านฉิงนั่งไม่ติดที่ ลุกขึ้นถามหลายครั้ง แต่ได้รับคำตอบเดิมทุกครั้ง
“กรุณารอสักครู่นะคะ”
หลังตรวจสอบซ้ำไปซ้ำมา ในที่สุดพนักงานก็เงยหน้าขึ้น น้ำเสียงยังสุภาพเช่นเดิม แต่ทำให้ใจของหลินหว่านฉิงเย็นวาบ
“คุณหลิน ตอนนี้บัตรประจำตัวประชาชนและหนังสือเดินทางของคุณถูกแจ้งสูญหายและระงับการใช้งานไว้ จึงยังดำเนินการออกนอกประเทศไม่ได้ค่ะ”
“เป็นไปได้ยังไง”
ใบหน้าของหลินหว่านฉิงซีดเผือด “ฉันไม่เคยแจ้งทำหายเลยนะ”
พนักงานส่ายหน้า “สาเหตุที่แน่ชัดต้องไปตรวจสอบเพิ่มเติมที่สำนักงานออกเอกสารค่ะ”
หลินหว่านฉิงทำตามคำแนะนำของพนักงาน รีบไปยังสำนักงานออกเอกสาร แต่ผลการตรวจสอบก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง
บัตรประจำตัวประชาชนของเธอขึ้นสถานะว่าแจ้งสูญหาย ส่วนหนังสือเดินทางก็ถูกระบุว่าใช้การไม่ได้ หากต้องการทำใหม่ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาครึ่งเดือน และการตรวจสอบหนังสือเดินทางอาจใช้เวลานานกว่านั้น
แต่เธอรอนานขนาดนั้นไม่ไหว
หลังเดินออกจากสำนักงาน หลินหว่านฉิงกำโทรศัพท์แน่น เพราะความกลัว ปลายนิ้วของเธอสั่นไม่หยุด
เธอไม่กล้าติดต่อญาติ ลุงกับป้าสะใภ้รู้เข้าก็มีแต่จะส่งเธอกลับไปหากู้ถิงเฉิน เพื่อนเก่า ๆ ก็ไม่กล้าล่วงเกินตระกูลกู้ ส่วนการแจ้งตำรวจก็ไม่มีประโยชน์
เมื่อไม่มีทางเลือก หลินหว่านฉิงจึงติดต่อทางอินเทอร์เน็ตกับคนที่อ้างว่าสามารถเร่งดำเนินการเรื่องเอกสารให้ได้
อีกฝ่ายไม่ยอมบอกชื่อจริง เพียงนัดให้เธอไปพบที่บาร์เฮยเย่าตอนสามทุ่ม
หลินหว่านฉิงรู้ว่าเรื่องนี้ไม่น่าไว้ใจ แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
กู้ถิงเฉินรู้ว่าเธอหนีไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะทำเรื่องบ้าคลั่งอะไรอีก เธอไม่กล้าอยู่ในเมืองเอนานเกินไป
…
สามทุ่ม
บาร์เฮยเย่า
หลินหว่านฉิงมาตามนัดที่หน้าบาร์
ภายในร้านมีแสงสลัว เสียงดนตรีดังกระหึ่ม ปะปนกับกลิ่นเหล้าและเสียงอึกทึก
ทันทีที่เธอปรากฏตัว สายตารอบข้างก็จับจ้องมาที่เธอ ความงามโดดเด่นและบุคลิกเย็นชาของเธอทำให้หลายคนอดหันกลับมามองไม่ได้
เจ้าของร้านที่อยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ก็สังเกตเห็นเธอ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
นี่ไม่ใช่ผู้หญิงของคุณกู้หรอกหรือ
ก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นกู้ถิงเฉินอยู่ไกล ๆ สองครั้ง และผู้หญิงที่เดินอยู่ข้างกายก็คือหลินหว่านฉิง
ทำไมเธอถึงมาที่นี่เพื่อพบผู้ชายคนอื่น
ได้ยินว่าคุณกู้ใส่ใจผู้หญิงคนนี้มาก หากเธอเกิดเรื่องขึ้นในถิ่นของเขา คงยุ่งยากแน่
เจ้าของร้านไม่กล้าปล่อยปละละเลย รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา สืบถามจากหลายทางจนได้เบอร์ผู้ช่วยที่อยู่ข้างกายกู้ถิงเฉินมา “สวัสดีครับ รบกวนช่วยแจ้งคุณกู้หน่อยครับว่า คุณหลินเพิ่งมาถึงบาร์ของผม…”