ฉินเยี่ยนเพิ่งเดินออกจากสนามบิน ก็เห็นพ่อบ้านที่คุณปู่ส่งมารออยู่ริมถนน
พ่อบ้านช่วยรับกระเป๋าเดินทางจากเขา ก่อนพาขึ้นรถเก๋งสีดำเรียบหรูคันหนึ่ง
รถไม่ได้มุ่งหน้าเข้าใจกลางเมือง แต่แล่นผ่านถนนเงียบสงบหลายสาย ก่อนจะจอดลงหน้าคฤหาสน์ริมทะเลสาบแห่งหนึ่ง
ภายนอกคฤหาสน์ดูไม่โอ่อ่า ทั้งกำแพงล้อมและประตูใหญ่ต่างไม่มีเครื่องตกแต่งเกินจำเป็น ทว่าภายในกลับพิถีพิถันไปทุกมุม ทั้งพื้นไม้ เฟอร์นิเจอร์เรียบง่าย และภาพอักษรกับภาพวาดหลายชิ้นบนผนังที่เห็นได้ชัดว่าเป็นผลงานของปรมาจารย์ชื่อดัง ความหรูหราที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเรียบง่ายเผยออกมาอย่างแนบเนียน
ฉินเยี่ยนวางกระเป๋า สิ่งแรกที่ทำคือโทรหาคุณปู่
เสียงโทรศัพท์ดังอยู่หลายครั้งกว่าจะมีคนรับ เสียงทรงพลังดังมาจากปลายสาย
“ถึงแล้วหรือ?”
“ถึงแล้วครับ”
ฉินเยี่ยนเอนหลังพิงโซฟา น้ำเสียงเรียบเฉย “จะนัดให้เจอกันเมื่อไหร่ครับ?”
“รออีกสามวัน”
ฉินเยี่ยนขมวดคิ้วน้อย ๆ
“สามวัน? แล้วเรียกผมมาซะเร็วขนาดนี้ทำไมครับ?”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงแค่นเย็นชาดังขึ้น
“ถ้าฉันไม่เรียกนายมาก่อน นายจะมาหรือ?”
“มาอยู่แล้วครับ”
“มาอยู่แล้วกับผีน่ะสิ”
ฉินเยวี่ยด่าอย่างไม่ไว้หน้า “ใครจะไปรู้ว่านายจะได้รับภารกิจอะไรกลางทาง แล้วหันหลังหนีไปอีกหรือเปล่า ถึงตอนนั้นฉันจะไปตามหานายที่ไหน?”
ฉินเยี่ยนยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว
“ในเมื่อผมรับปากแล้ว ก็ไม่หนีหรอกครับ”
“ก็ดีถ้าเป็นอย่างนั้น”
น้ำเสียงของฉินเยวี่ยอ่อนลงเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวเสริม “อีกสามวันฉันจะส่งเวลาและสถานที่นัดพบไปให้”
“ปู่ของอีกฝ่ายกับฉันเคยอยู่หน่วยเดียวกัน รู้จักนิสัยใจคอกันดี นายอย่าทำหน้าบึ้งใส่เขาจนตกใจหนีไปล่ะ”
ฉินเยี่ยนหัวเราะหึเบา ๆ
“ทราบแล้วครับ”
เขาน่ากลัวขนาดนั้นเชียวหรือ?
ฉินเยวี่ยราวกับมองทะลุความคิดของหลานชาย จึงเตือนว่า “ถึงตอนนั้นเก็บรังสีแบบทหารของนายไว้ให้มิด”
ทำหน้าขรึมเย็นชาแบบนั้น สาวน้อยคนไหนจะกล้าเข้าใกล้?
ฉินเยวี่ยยิ่งพูดยิ่งได้ใจ “อีกสามวันต้องไปให้ตรงเวลา ถ้ากล้าผิดนัด ฉันจะไปจับนายถึงเมืองเอด้วยตัวเอง”
ฉินเยี่ยนมองผืนน้ำนิ่งสงบนอกหน้าต่าง ก่อนตอบเสียงเรียบ “ทราบแล้วครับ”
คุณปู่ของเขาเคยเป็นนายพลที่สร้างผลงานในสนามรบไว้อย่างโดดเด่น ต่อให้เกษียณมาหลายปีแล้ว นิสัยก็ยังแข็งกร้าวราวกับแผ่นเหล็ก ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง
สามวันไม่สั้นไม่ยาวเกินไป คงต้องหาอะไรทำฆ่าเวลา
หลังมื้อเย็น ฉินเยี่ยนเดินเข้าไปในโรงรถตามลำพัง แล้วเลือกรถเอสยูวีสีดำเรียบ ๆ มาคันหนึ่ง
เขาเปิดระบบนำทาง ค้นหาบาร์ใกล้ ๆ บนหน้าจอปรากฏจุดหมายหลายแห่งอย่างรวดเร็ว
บาร์เฮยเย่า
ขับรถจากคฤหาสน์ไปไม่ถึงยี่สิบนาทีหรือ?
ฉินเยี่ยนไม่ได้คิดอะไรมาก ป้อนจุดหมายแล้วขับรถออกไป
……
ภายใต้แสงราตรี รถโรลส์-รอยซ์สีดำจอดอยู่หน้าบาร์ บอดี้การ์ดรีบก้าวเข้ามาเปิดประตู รองเท้าหนังสั่งตัดสีดำคู่หนึ่งก้าวลงจากรถก่อน กู้ถิงเฉินโน้มตัวลงจากรถ สายตาเย็นชากวาดมองบาร์ที่เต็มไปด้วยเสียงอึกทึก
บอดี้การ์ดรอบด้านแยกย้ายกันทันที กั้นฝูงชนออกไป
“ตรวจสอบแน่ชัดแล้วหรือ?” เขาถามเสียงเรียบ
บอดี้การ์ดที่ยืนข้างก้มหน้าลง น้ำเสียงนอบน้อม “ยืนยันแล้วครับ เป็นคุณหลิน เธอเข้าไปเมื่อสิบนาทีก่อน ตอนนี้ยังอยู่ข้างใน ยังไม่ออกมาครับ”
กู้ถิงเฉินเงยหน้ามองไปทางบาร์ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
“ปิดทางออกไว้”
เขาก้าวเข้าไปในบาร์
หลินหว่านฉิง คราวนี้ฉันจะดูสิว่าเธอจะหนีไปไหนได้!
……
ภายในบาร์เฮยเย่า หลินหว่านฉิงนั่งอยู่ตรงมุมห้อง จ้องชายแปลกหน้าที่นั่งตรงข้ามอย่างระแวดระวัง
“แน่ใจนะว่ามีทางจัดการได้?”
ชายคนนั้นตบอกยืนยัน “มีทางของมันอยู่แล้วครับ ในเมื่อผมรับปากแล้ว ก็ต้องมีวิธีแน่นอน”
แม้จะพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ แต่เขาก็อดลอบมองหลินหว่านฉิงไม่ได้
ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าลูกค้าคนนี้เป็นสาว แถมยังสวยขนาดนี้ ก่อนออกจากบ้านเขาน่าจะจัดการตัวเองให้เรียบร้อย อย่างน้อยก็สระผมโกนหนวดเสียหน่อย จะได้ไม่ดูเหมือนคนจรจัด
เขากระแอมเบา ๆ กลบเกลื่อนความคิดฟุ้งซ่านในใจ แล้วยื่นมือไปหยิบเอกสารประจำตัวของหลินหว่านฉิง หวังว่าจะจัดการเรื่องนี้สำเร็จและสร้างความประทับใจที่ดีให้ลูกค้าคนสวย
ทันใดนั้น ประตูใหญ่ของบาร์ก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง เสียงเพลงอึกทึกคล้ายหยุดชะงักไปชั่วขณะ
กู้ถิงเฉินเดินเข้ามาพร้อมบอดี้การ์ดชุดดำหลายคน สายตาเย็นชาของเขากวาดผ่านฝูงชน ก่อนจะจับจ้องหลินหว่านฉิงได้อย่างแม่นยำ
“หลินหว่านฉิง”
เขาเอ่ยช้า ๆ
“เธอนี่ไม่เคยจำบทเรียนเลยจริง ๆ”
ใบหน้าหลินหว่านฉิงซีดเผือด เธอผุดลุกขึ้นยืนทันที “คุณ คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
กู้ถิงเฉินหัวเราะเย็นชา ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “คิดว่าตัวเองหนีรอดหรือไง?”
เธอคิดจะหนีตามสัญชาตญาณ แต่บอดี้การ์ดหลายคนที่อยู่ด้านหลังกู้ถิงเฉินก็รีบเข้ามาล้อม ปิดทางของหลินหว่านฉิงไว้
เจ้าของบาร์รีบวิ่งเข้ามา สีหน้าประจบประแจง “คุณกู้ครับ เมื่อครู่ผมจับตาดูอยู่ตลอด ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลยครับ”
ที่แท้ก็เป็นเขาที่เอาเรื่องไปบอก
ตั้งแต่เข้าไปพัวพันกับกู้ถิงเฉิน หลินหว่านฉิงก็เหมือนถูกขังอยู่ในตาข่ายที่มองไม่เห็น เธอไปที่ไหน พบใคร หรือทำอะไร ล้วนมีคนรายงานให้กู้ถิงเฉินฟังอย่างละเอียด
หลินหว่านฉิงทั้งตกใจทั้งโกรธ
ชายที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเจ้าของบาร์ผู้เคยวางท่าเย่อหยิ่งก้มหัวประจบกู้ถิงเฉินเช่นนี้ แถมยังเห็นท่าทางน่าเกรงขามของบอดี้การ์ดพวกนั้น ก็หวาดกลัวขึ้นมาทันที
“มะ ไม่เกี่ยวกับผมนะครับ! ผมแค่มาช่วยเธอทำเอกสาร ไม่ได้ทำอะไรเลย”
พูดจบก็โยนเอกสารในมือลง แล้วหันหลังวิ่งหนีทันที
“คุณ!”
ใบหน้าหลินหว่านฉิงซีดลงฉับพลัน เธอก้าวออกไปได้เพียงก้าวเดียว ก็ถูกบอดี้การ์ดขวางทางไว้
เธอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แผ่นหลังชนขอบโต๊ะ นิ้วเรียวกำชายเสื้อแน่น ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้น
กู้ถิงเฉินไม่พูดอะไรตั้งแต่ต้น เขาเพียงมองชายคนนั้นด้วยสายตาเย็นชา จนอีกฝ่ายวิ่งพ้นประตูไปแล้วจึงละสายตากลับมา
ดวงตาคู่นั้นมืดมน กดความโกรธเอาไว้จนแทบจับต้องได้ จับจ้องลงบนร่างหลินหว่านฉิง
หลินหว่านฉิงไม่มีทางถอยอีกแล้ว เธอยื่นมือไปควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋า คิดจะแจ้งตำรวจ แต่กู้ถิงเฉินกลับคว้าข้อมือเธอไว้ในทันที
“ปล่อยฉันนะ!”
หลินหว่านฉิงดิ้นรนขัดขืน
กู้ถิงเฉินเดาว่าเธอคิดจะแจ้งตำรวจ จึงเอ่ยขึ้นแทบจะเป็นการเยาะเย้ย “คิดว่ามันจะได้ผลหรือไง?”
แน่นอนว่าไม่ได้ผล
ตอนที่หลินหว่านฉิงถูกพาไปยังคฤหาสน์ของกู้ถิงเฉินเป็นครั้งแรก เธอเคยลองแล้ว ตอนตำรวจมาถึง เธอยังไม่ได้เจอหน้าพวกเขาด้วยซ้ำ กู้ถิงเฉินก็โทรศัพท์สายเดียวส่งพวกเขากลับไปได้
แต่กู้ถิงเฉินไม่ได้คิดจะปล่อยเธอไป “อย่าคิดว่าหนีไปต่างประเทศแล้วฉันจะทำอะไรเธอไม่ได้ อย่าลืมสิ ที่อังกฤษตระกูลกู้มีบริษัทสาขาอยู่…”
ดวงตาหลินหว่านฉิงแดงก่ำ ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอเริ่มตระหนักถึงความน่ากลัวของกู้ถิงเฉิน ไม่ว่าจะหนีไปที่ไหนก็ไม่มีทางหลุดพ้นจากการควบคุมของเขา
สีหน้าหวาดกลัวของเธอทำให้กู้ถิงเฉินพึงพอใจขึ้นเล็กน้อย เขาค่อย ๆ เดินไปหยุดตรงหน้า แล้วมองลงมาจากเบื้องสูงด้วยน้ำเสียงเย็นชาและมั่นใจ “ฉันเตือนเธอไปแล้วครั้งหนึ่ง อย่าคิดเพ้อฝันว่าจะไปจากฉันได้”
ร่างหลินหว่านฉิงแข็งทื่อ
คำเตือนครั้งก่อนยังแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ เธอไม่กล้าเงยหน้ามองเขา ได้แต่ถอยหนีไปตามสัญชาตญาณ
เมื่อเห็นเช่นนั้น กู้ถิงเฉินก็หัวเราะเย็นชา ก่อนยื่นมือคว้าข้อมือเธอไว้
“กลับไปแล้ว เธอน่าจะรู้ว่าต้องเจอกับอะไร”
เมื่อนึกถึงบทลงโทษที่เขาเคยพูดไว้…
ใบหน้าหลินหว่านฉิงซีดเผือด เธอดิ้นรนคิดจะดึงมือกลับ แต่กลับถูกเขากระชากพาเดินออกไปนอกบาร์
ฝีเท้าของเธอสะดุดเซไปมา ความหวาดกลัวในดวงตายิ่งทวีความลึก แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาขวาง
“ปล่อยฉัน…”
เธอแทบจะวิงวอน
กู้ถิงเฉินไม่สนใจคำพูดของเธอ เขากระชากเธอเดินออกจากที่นั่งอย่างรวดเร็ว
ฉินเยี่ยนขับตามระบบนำทางมาถึงบาร์เฮยเย่า ด้านหน้าบาร์มีรถหรูหลายคันจอดอยู่ ป้ายไฟกะพริบวูบวาบในความมืด
สถานที่ดูไม่ใหญ่โต แต่จัดเต็มไม่เบาเลย
ฉินเยี่ยนผลักประตูเข้าไปอย่างสนอกสนใจ เห็นบอดี้การ์ดหลายคนกำลังล้อมชายหญิงคู่หนึ่งเดินตรงมาหาเขา
หญิงสาวเห็นได้ชัดว่ากำลังขัดขืน ข้อมือถูกชายหนุ่มจับไว้แน่น ใบหน้าซีดขาว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ฉินเยี่ยนชะงักฝีเท้า นั่นไม่ใช่หญิงสาวที่เขาพบที่สนามบินตอนกลางวันหรือ หลินหว่านฉิง?