ราชามังกรหวนคืน นี่มันนิยายผู้หญิงหรือไง?

ตอนที่ 1 ราชันมังกรคืนถิ่น นี่มันนิยายผู้หญิงตรงไหน?

9 นาที· 2.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ตะวันออกกลาง

แสงอาทิตย์ยามเย็นสีแดงฉานย้อมลานฝึกกลางโอเอซิสให้กลายเป็นสีชาด สายลมหอบเม็ดทรายพัดเฉือนใบหน้าราวกับคมมีด

กลางสนามฝึกอันกว้างใหญ่ ชายคนหนึ่งคุกเข่าอยู่กับพื้น ใบหน้าเปื้อนเลือด เสื้อคลุมขาดวิ่น มือทั้งสองถูกมัดไพล่หลัง ร่างสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ใครจะคิดว่าเดิมทีเขาคือหัวหน้ากลุ่มก่อการร้ายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในดินแดนแถบนี้?

เขาเงยหน้ามองชายหนุ่มรูปงามตรงหน้า แล้ววิงวอนขอชีวิตเป็นภาษาท้องถิ่นของตะวันออกกลางอย่างร้อนรน

“คุณต้องการอะไร ผมให้ได้หมด!”

“ขอแค่คุณยอมปล่อยผมไป!”

“เงินทอง! อำนาจ!”

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าหัวหน้ากลุ่มเป็นบุรุษชาวตะวันออก รูปร่างสูงสง่า

เขาอายุราวยี่สิบเจ็ดถึงยี่สิบแปดปี สวมชุดปฏิบัติการสีดำ ไหล่ยังเปื้อนฝุ่นกับคราบเลือด ใบหน้าคมเข้ม แววตาลึกล้ำ สีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์

เขาชื่อฉินเยี่ยน ในดินแดนที่สงครามไม่เคยสงบแห่งนี้ หลายคนไม่รู้จักชื่อของเขา แต่รู้จักรหัสประจำตัวของเขาดี—ยมราช

ฉินเยี่ยนก้มมองหัวหน้ากลุ่ม แววตาสงบนิ่งราวกับผืนน้ำไร้คลื่น

“ตอนที่แกขอชีวิต เคยนึกถึงพลเรือนผู้บริสุทธิ์ที่พวกแกฆ่าบ้างไหม?”

หัวหน้ากลุ่มก่อการร้ายฟังภาษาจีนไม่เข้าใจ จึงได้แต่ส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง พร้อมพร่ำเสนอเงื่อนไขแลกเปลี่ยนที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ สลับกับคำวิงวอนที่ฟังไม่ได้ศัพท์

ฉินเยี่ยนไม่พูดอะไรอีก เขาค่อย ๆ ยกปืนขึ้นเล็งไปยังอีกฝ่าย

“ไม่ อย่านะ!”

“ผมให้คุณได้...”

“ปัง!”

เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วลานโล่ง จบบทสนทนาข้างเดียวลง หัวหน้ากลุ่มก้มมองรูพรุนตรงหัวใจที่เลือดทะลักออกมาไม่หยุดด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ ก่อนจะล้มลงกับพื้นอย่างไม่ยินยอม

ฉินเยี่ยนเก็บปืนด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วโยนส่งไปให้คนข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ

ชายร่างกำยำราวกับวัวกระทิงยื่นมือรับไว้ทันที ท่วงท่าคล่องแคล่วผิดกับรูปร่างใหญ่โตอย่างสิ้นเชิง

เขาสูงกว่าสองเมตรเล็กน้อย ไหล่กว้างแผ่นหลังหนา แขนที่โผล่พ้นเสื้อเกราะยุทธวิธีใหญ่โตอย่างกับเสาเหล็ก บนใบหน้ามีแผลเป็นจากคมมีดอันน่ากลัว ลากเฉียงจากโหนกคิ้วลงไปถึงกราม ดูดุดันน่าเกรงขาม

แต่ตอนนี้ เขากลับยืนอยู่ข้างฉินเยี่ยนอย่างนอบน้อม เอนตัวเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มประจบ

“หัวหน้า!”

หากเหล่านายทหารระดับสูงของต่างชาติได้เห็นภาพนี้ คงตกตะลึงจนแทบอ้าปากค้าง

เพราะชายร่างกำยำผู้ก้มหน้าประจบอยู่ตรงหน้าฉินเยี่ยน คือทหารรับจ้างอันดับหนึ่งที่ถูกกว่าสิบประเทศในยุโรปขึ้นบัญชีดำระดับสูงสุด—หมีคลั่ง

ฉินเยี่ยนไม่ได้ตอบในทันที

เขาเงยหน้ามองไปรอบ ๆ แสงอาทิตย์ยามเย็นที่เหลืออยู่ย้อมฐานทั้งแห่งให้เป็นสีเลือด

รอบนอกสนามฝึกมีรถกระบะและยานพาหนะติดอาวุธถูกระเบิดทำลายกระจัดกระจาย ธงที่ถูกระเบิดขาดห้อยอยู่บนโครงเหล็กหัก ๆ พลิ้วสะบัดตามแรงลม

อาคารที่อยู่ไม่ไกลยังมีควันดำลอยกรุ่น เปลวไฟเต้นระริกระหว่างกำแพงที่ถล่มลงมา อากาศอบอวลด้วยกลิ่นดินปืน ฝุ่นดิน และคาวเลือดเข้มข้น

ศพนอนระเกะระกะอยู่ทั่วพื้น บางคนยังถือปืนไว้ในมือ รอบฐานเต็มไปด้วยนักรบติดอาวุธครบมือที่เข้าปิดล้อมเรียบร้อยแล้ว

รถหุ้มเกราะปิดทางออกสนิท มือสไนเปอร์ยึดจุดสูง เฮลิคอปเตอร์บินวนอยู่กลางอากาศ ใบพัดกวาดฝุ่นทรายให้ฟุ้งกระจายเป็นสาย

กองกำลังเขี้ยวมังกรใต้บังคับบัญชาของฉินเยี่ยนใช้เวลาเพียงสามชั่วโมง ถอนรากถอนโคนองค์กรก่อการร้ายที่ปักหลักอยู่ในตะวันออกกลางมาหลายปี

หมีคลั่งเหลือบมองพวกติดอาวุธที่เหลือซึ่งถูกกดให้คุกเข่าอยู่ไกล ๆ ก่อนถามว่า “หัวหน้า แล้วพวกที่เหลือจัดการยังไง?”

ฉินเยี่ยนตอบเสียงเรียบ “ส่งให้กองกำลังผสมท้องถิ่น”

หมีคลั่งชะงัก “ไม่จัดการเองเหรอ?”

“ไม่จำเป็น”

ฉินเยี่ยนหมุนตัวเดินออกไป หัวโจกถูกกำจัดแล้ว ส่วนที่เหลือก็ปล่อยให้พวกนั้นสอบสวนกันเอง

เป่าจงรีบเดินตามมาติด ๆ พลางยิ้มกว้าง “หัวหน้า นี่ไม่เหมือนสไตล์คุณเลยนะ? ปกติไม่ชอบทิ้งหางไว้ไม่ใช่เหรอ?”

ฉินเยี่ยนยังคงเดินต่อ น้ำเสียงสงบนิ่งดังเดิม

“ฉันรีบอยู่”

หมีคลั่งชะงักไป “รีบไปไหน?”

ฉินเยี่ยนหยุดเท้า หันมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเสริมคำตอบอย่างที่ไม่ค่อยทำ “กลับประเทศ”

หมีคลั่งถามอย่างสงสัย “กลับประเทศ? ไปพักร้อนเหรอ?”

ฉินเยี่ยนเงียบไปสองวินาที ก่อนเอ่ยออกมาสามคำ

“ไปแต่งงาน”

“อะไรนะ?!!”

หมีคลั่งเกือบทำปืนในมือหล่นพื้น

นักรบเขี้ยวมังกรที่อยู่รอบ ๆ ต่างหันมามองพร้อมกัน ราวกับได้ยินข่าวที่ชวนตะลึงยิ่งกว่าการกวาดล้างองค์กรก่อการร้ายเมื่อครู่

“หัวหน้าจะแต่งงานเหรอ?”

“กับใครกัน?”

“ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เห็นเคยได้ยิน?”

หมีคลั่งเบิกตากว้างแล้วถามขึ้นก่อน “กับใครกัน? ลูกสาวบ้านไหนใจกล้าถึงขั้นยอมแต่งกับคุณ?”

ฉินเยี่ยนปรายตามองเขาอย่างเย็นชา

หมีคลั่งรีบหุบปาก ยืดตัวตรง “ขอให้หัวหน้าแต่งงานอย่างมีความสุข!”

นักรบคนอื่น ๆ ในสนามฝึกต่างส่งเสียงอวยพรตาม เสียงดังสนั่นไปทั่ว

ฉินเยี่ยนละสายตา แล้วเดินหน้าต่อ

…

สิบกว่าชั่วโมงต่อมา

ประเทศจีน

สนามบินนานาชาติเมืองเอส

เครื่องบินจากต่างประเทศลำหนึ่งค่อย ๆ ลงจอด ผู้คนเดินขวักไขว่ในอาคารผู้โดยสาร เสียงประกาศดังขึ้นต่อเนื่อง

ฉินเยี่ยนลากกระเป๋าเดินทางสีดำเดินออกมาจากสะพานเทียบเครื่องบิน เขาเปลี่ยนจากชุดปฏิบัติการมาเป็นแจ็กเก็ตสีดำเรียบ ๆ แล้ว รูปร่างสูงใหญ่สง่าผ่าเผย แผ่แรงกดดันที่แตกต่างจากคนทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด

ฉินเยี่ยนหยุดยืน มองบรรยากาศสะอาดเรียบร้อย กลิ่นกาแฟจาง ๆ ลอยมากับอากาศ ในอาคารมีนักเดินทางลากกระเป๋า คู่สามีภรรยาจูงลูกเดินผ่านไป...

ไม่มีเสียงปืน ไม่มีระเบิด ไม่มีบ้านเรือนที่ถูกสงครามทำลาย

ในที่สุดก็กลับมาแล้ว...

เขาหัวเราะเบา ๆ ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “ภาพแบบนี้ ดูคล้ายฉากในนิยายบางเรื่องจริง ๆ...”

“ราชันมังกรคืนถิ่น นักรบแสนนายคุกเข่าต้อนรับที่สนามบินงั้นเหรอ?”

ฉินเยี่ยนรู้สึกขบขัน ความเย็นชาบนใบหน้าจางลงไปบ้าง การกลับประเทศครั้งนี้ของเขาเป็นไปเพื่อทำตามความปรารถนาของปู่

ประธานกลุ่มบริษัทตระกูลเจียง—เจียงจิ้งหย่า คือคู่หมั้นที่ปู่จัดเตรียมไว้ให้เขาเมื่อหลายปีก่อน

ฉินเยี่ยนไม่ได้คาดหวังอะไรกับการหมั้นหมายครั้งนี้นัก แต่ก็ปฏิเสธความห่วงใยสุดท้ายของผู้เฒ่าไม่ได้

เพราะอย่างนั้น เขาจึงเดินทางจากตะวันออกกลางกลับมายังเมืองเอส

จังหวะนั้นเอง ร่างหนึ่งก็วิ่งพรวดออกมาจากด้านข้างโดยไม่ทันระวัง แล้วชนเข้ากับอกของฉินเยี่ยน

“อ๊ะ!”

หญิงสาวร้องตกใจ ร่างเสียการทรงตัวจนเกือบล้ม

ฉินเยี่ยนตอบสนองไว เขาคว้าข้อมือเธอไว้แล้วดึงเบา ๆ ช่วยพยุงเธอจนยืนได้มั่นคง

“ไม่เป็นไรใช่ไหม?” ฉินเยี่ยนถาม

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตระหนก

ฉินเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสบตาเธอ

เธอเป็นหญิงสาวที่สวยมาก

อายุราวยี่สิบสองถึงยี่สิบสามปี ผิวขาวเนียน เครื่องหน้าประณีตประหนึ่งได้รับการแกะสลักอย่างพิถีพิถัน ดวงตาใสกระจ่างมีแววตื่นตระหนกอยู่เล็กน้อย ขนตายาวหนา ผมยาวดำขลับนุ่มสลวยตกลงบนไหล่อย่างยุ่งเหยิงเล็กน้อย เธอสวมชุดกระโปรงสีอ่อน บุคลิกดูบริสุทธิ์สะอาดตา แต่ก็แฝงความเย็นชาที่ปิดบังไม่มิด

ใบหน้าของเธอซีดเล็กน้อย หายใจหอบถี่ ดวงตาคอยเหลือบมองไปด้านหลังเป็นระยะ

“ขะ...ขอโทษค่ะ!”

หญิงสาวรีบกล่าวขอโทษ พลางพยายามดึงมือกลับ

ฉินเยี่ยนปล่อยมือเธอ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “เดินระวังหน่อย”

หญิงสาวพยักหน้า กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากด้านหลัง

“เธออยู่ตรงนั้น!”

ชายหลายคนในชุดสูทสีดำเดินเร็ว ๆ เข้ามาล้อมพวกเขาไว้

พวกเขารูปร่างสูงใหญ่ สวมหูฟังสื่อสาร สีหน้าแข็งกระด้าง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นบอดี้การ์ดที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี

คนที่นำหน้าเป็นชายวัยสามสิบกว่า แววตาเคร่งขรึม เขากวาดตามองฉินเยี่ยนแวบหนึ่ง ก่อนหันไปพูดกับหญิงสาวโดยตรง

“คุณหลิน กรุณากลับไปกับพวกเรา”

สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไป เธอถอยไปหลบหลังฉินชวนครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

“ฉันไม่กลับ!”

หัวหน้าบอดี้การ์ดขมวดคิ้ว “นี่เป็นคำสั่งของประธานกู้”

หญิงสาวเม้มริมฝีปาก น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยแต่หนักแน่น “ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่กลับ!”

“พวกคุณหลีกไป!”

สีหน้าหัวหน้าบอดี้การ์ดหม่นลง “คุณหลิน อย่าทำให้พวกเราลำบากใจเลย”

พูดจบ เขาก็ยกมือส่งสัญญาณ บอดี้การ์ดสองคนก้าวเข้ามาทันที ยื่นมือจะคว้าตัวหญิงสาว

ฉินเยี่ยนขมวดคิ้ว

หญิงสาวคว้าชายเสื้อของเขาด้วยความกลัว ก่อนจะวิงวอนเสียงเบา “ช่วยฉันด้วย...”

เสียงของเธอแผ่วเบา แต่แฝงความสิ้นหวังอยู่ในนั้น

ฉินเยี่ยนมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนหันไปมองบอดี้การ์ดที่กำลังเข้ามาใกล้

“เธอบอกว่าไม่ไป”

หัวหน้าบอดี้การ์ดพูดเสียงเย็น “น้องชาย เรื่องนี้เป็นเรื่องของกลุ่มบริษัทตระกูลกู้ แนะนำว่าอย่ายุ่งเรื่องของคนอื่น”

ฉินเยี่ยนตอบอย่างเรียบเฉย “ฉันไม่ชอบให้ใครบังคับผู้หญิง”

แววตาของหัวหน้าบอดี้การ์ดเย็นเยียบ “รนหาที่ตาย”

สิ้นเสียง บอดี้การ์ดคนหนึ่งก็พุ่งมือมาคว้าไหล่ฉินเยี่ยนอย่างรวดเร็ว ทว่าสำหรับฉินเยี่ยนที่ผ่านการฝึกทหารมาตั้งแต่เด็ก การเคลื่อนไหวนั้นช้าจนน่าขัน

เขายกมือคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้อย่างแม่นยำ แล้วบิดตามแรงส่ง

กร๊อบ!

เสียงกระดูกข้อต่อเคลื่อนดังชัดเจน

บอดี้การ์ดคนนั้นหน้าซีดเผือด ร้องครางด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะทรุดคุกเข่าลงกับพื้นทันที

บอดี้การ์ดอีกคนเห็นเช่นนั้นก็เหวี่ยงหมัดใส่ ฉินเยี่ยงเบี่ยงตัวหลบ แล้วกระแทกศอกเข้าที่อกของอีกฝ่ายตามแรงส่ง ชายคนนั้นลอยละลิ่วไปด้านหลัง ร่างกระแทกพื้นอย่างแรง นอนแน่นิ่งอยู่นานกว่าจะลุกขึ้นไหว

เสียงร้องตกใจดังระงมไปทั่วอาคารสนามบิน สีหน้าหัวหน้าบอดี้การ์ดเปลี่ยนไปทันที

ในที่สุดเขาก็ตระหนักว่าชายที่ดูเหมือนคนธรรมดาตรงหน้าไม่ใช่คนทั่วไปอย่างแน่นอน

แต่ประธานกู้มีคำสั่งไว้ ต้องพาคุณหลินกลับไปให้ได้!

เขากัดฟันตะโกนเสียงต่ำ

“ลุย!”

บอดี้การ์ดที่เหลือหลายคนพุ่งเข้าใส่ฉินเยี่ยนพร้อมกัน

แววตาของฉินเยี่ยนเย็นลง เขาชกซ้ายขวาแล้วเตะตวัดด้านข้าง ล้มคนไปสองคน

เพียงสิบวินาที บอดี้การ์ดชุดดำหลายคนก็ล้มระเนระนาด ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

ฉินเยี่ยนยืนอยู่กับที่ เงยหน้ามองหัวหน้าบอดี้การ์ด

“ยังจะพาเธอไปอีกไหม?”

หัวหน้าบอดี้การ์ดหน้าเขียวคล้ำ แต่ไม่กล้าก้าวเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว

“ยังไม่ไสหัวไปอีก!”

เมื่อเขาออกคำสั่ง บอดี้การ์ดหลายคนก็สะดุ้งโหยง แล้วหันไปมองหัวหน้าของตน

ผู้โดยสารหลายคนในสนามบินที่ตกใจกับเหตุการณ์เรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาแล้ว หัวหน้าบอดี้การ์ดทำหน้าขรึม

ประธานกู้สั่งให้พาคนกลับไปเท่านั้น ไม่ได้สั่งให้ก่อเรื่องใหญ่โต

ครู่ต่อมา หัวหน้าบอดี้การ์ดกัดฟันยกมือ “ไป!”

ก่อนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะมาถึง บอดี้การ์ดหลายคนก็รีบหนีออกจากสนามบินไปอย่างลนลาน

หญิงสาวยืนอยู่ด้านหลังฉินเยี่ยน จ้องแผ่นหลังของเขาอย่างตะลึงงัน แววตาเต็มไปด้วยความตกใจ

เขา...เก่งมาก!!!

โดยเฉพาะตอนที่ยกเท้าเตะคนเมื่อครู่นี้ เหมือนนักแสดงบู๊ในโทรทัศน์เลย หล่อสุด ๆ!!!

ฉินเยี่ยนหันกลับมามองเธอ

“คุณชื่ออะไร?”

หญิงสาวได้สติ แล้วตอบเสียงเบา “หลิน...หลินหว่านฉิงค่ะ”

ฉินเยี่ยนพยักหน้า

“ฉินเยี่ยน”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป