เสียงแหบแห้งนี้ดังขึ้น โดยไม่มีใครคาดคิด
แม้จะเป็นครั้งแรกที่ได้ยิน หนิงชิวสุ่ยและพวกก็เกือบจะแน่ใจได้ว่า เสียงนี้มาจากป้าหร่วนร่างทรงในหมู่บ้าน!
อีกฝ่ายยังไม่ทันก้าวเข้ามาในห้อง แรงกดดันน่าสะพรึงกลัวก็ทะลุผ่านประตูไม้เก่าคร่ำคร่า พุ่งเข้าใส่!
ไม่นาน ประตูก็ถูกผลักเปิด
ใบหน้าเหี่ยวย่นปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน
ทันทีที่เห็นใบหน้านี้ ชายวัยกลางคนในห้องก็ทรุดลงกับพื้น ราวกับหมดเรี่ยวแรง แววตาก็ไร้ชีวิตชีวา
เขารู้ดี ตนเองสิ้นท่าแล้ว
ไม่รู้ว่าป้าเฉิ่นมาอยู่หน้าห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ และฟังพวกเขาคุยกันมานานแค่ไหน หากป้าเฉิ่นได้ยินบทสนทนาก่อนหน้า...
ใจของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง
เขารู้ดีถึงวิธีการของป้าเฉิ่น
และไม่กล้าคิดต่อว่า จะมีเรื่องเลวร้ายอะไรเกิดขึ้นต่อไป...
"ในหมู่บ้านน่าจะมีบ้านพักรับรองสำหรับแขกผู้มาเยือนโดยเฉพาะ ทั้งสามจู่ๆ ก็วิ่งเข้ามาในหมู่บ้าน มีธุระอะไรหรือ?"
ป้าเฉิ่นร่างทรงผู้นี้มีรูปร่างอวบอ้วน มือถือไม้เท้าหัวมังกร ตรงเอวหนาเท่าถังน้ำแขวนป้ายไม้พิเศษอันหนึ่ง
ป้ายไม้นี้ พวกหนิงชิวสุ่ยเห็นมาหลายครั้งแล้ว มันคือป้ายประจำตัวของตระกูลหร่วน
"ก็ไม่มีอะไรมาก... แค่จู่ๆ ก็พบว่าป้าคนตักอาหารที่โรงอาหารเปลี่ยนไป ก็เลยถามดู ได้ยินว่าป้าไม่สบาย พอดีผมเรียนแพทย์มา เลยแวะมาดู"
หนิงชิวสุ่ยหน้าตาเฉย ตอบป้าเฉิ่นอย่างใจเย็น