ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวเมื่อหยั่งรากและแตกหน่อในสมอง ก็ยากจะถอนทิ้งได้อีก
เสบียง
สองคำนี้ปรากฏขึ้นต่อหน้าทั้งสาม ก็ไม่อาจสลัดออกไปได้อีก
“คงไม่หรอกมั้ง…”
“แค่เพราะเสบียง คงไม่ถึงขั้นต้องฆ่ากัน!”
หลิวเฉิงเฟิงสูดลมหายใจเย็นวาบ
สิ่งที่เขาหวาดกลัวไม่ใช่การฆ่าคน
แต่เป็นเหตุผลที่ชาวบ้านกลุ่มนั้นสังหารครอบครัวของก่วงซิว… แค่เพราะเสบียงคำเดียว
“เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว ในยุคโบราณ เมื่อเจอภัยแล้งใหญ่และทุพภิกขภัย ถึงขั้นเคยมีคนแลกบุตรกินเป็นอาหาร หลายคนคิดว่านี่เป็นแค่คำพรรณนาเกินจริง แต่แท้จริงแล้วไม่เกินจริงเลย!”
หนิงชิวสุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง
“แน่นอน นี่ไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด”
“เพราะภายใต้สภาพแวดล้อมเช่นนั้น ผู้คนสุดท้ายก็ได้แต่ปฏิบัติตามกฎผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ ถึงจะมีชีวิตรอด!”
“สิ่งที่น่ากลัวจริง ๆ คือ คนที่ก่อกรรมชั่วเหล่านั้นหลังจากผ่านพ้นภัยอันตราย กลับใช้คำปดปกปิดความผิดของตน และยังโยนความผิดให้เหยื่อ!”
“ปีนั้น สิ่งที่ครอบครัวก่วงซิวถูกช่วงชิงไป ไม่ได้มีเพียงเสบียง แต่ยังรวมถึงชีวิตและชื่อเสียงของพวกเขา…”
ไป๋เซียวเซียวก็อดถอนใจด้วยความเห็นใจไม่ได้:
“นี่แหละที่น่ากลัวที่สุด…”