"ข้ามีคำถามเดียว ทำไมต้องทำความสะอาดบ้านผีสิงให้พวกเรานักท่องเที่ยวต่างถิ่นพัก?"
หนิงชิวสุ่ยจ้องผู้หญิงบนเตียง ไม่ละสายตา
หมีหลานกัดริมฝีปากแน่น ตั้งใจจะไม่ปริปาก แต่พอเห็นแผ่นป้ายวิญญาณในมือหนิงชิวสุ่ย นางก็สั่นเทิ้มไปทั้งตัว!
"นั่นไม่ใช่ความตั้งใจแรกของพวกเรา... พวกเราเองก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้..."
เสียงของหมีหลานเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและหมดหนทาง
"แต่พิธีไหว้ศาลเจ้าใกล้จะ... ถ้าพวกเรายังเตรียมการไม่เพียงพอ..."
นางพูดมาถึงตรงนี้ ก็ได้ยินชายวัยกลางคนในห้องตะโกนลั่น:
"หมีหลาน!"
"หุบปาก เจ้าไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือ!"
"นี่เป็นเรื่องที่จะพูดออกมาได้งั้นหรือ?!"
ทั้งสามคนสะดุ้งเฮือกกับเสียงตะโกนกะทันหันของชายวัยกลางคน!
พวกเขาหันไปมองชายวัยกลางคน พบว่าดวงตาเขาแดงก่ำด้วยเส้นเลือด สภาพจิตใจดูไม่ปกติ
"พูดไม่ได้... เรื่องแบบนี้ พูดออกมาไม่ได้!"
"ถ้าปล่อยให้หญิงทรงเจ้ารู้เข้า... พวกเราเสร็จแน่!!"
เมื่อเอ่ยถึงหญิงทรงเจ้า ชายวัยกลางคนเหมือนพูดถึงสิ่งต้องห้าม หวาดกลัวยิ่งนัก สีหน้าแทบจะแตกสลาย
ส่วนหมีหลานที่กำลังจะบอกทุกอย่างให้หนิงชิวสุ่ยทั้งสามคน ก็ดูเหมือนถูกเสียงตะโกนของชายวัยกลางคนปลุกให้ตื่น นางกัดริมฝีปากแน่น ไม่พูดอะไรอีก
เมื่อเห็นว่าบรรยากาศในห้องกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ไป๋เซียวเซียวที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างหนิงชิวสุ่ยมาตลอด จู่ ๆ ก็ล้วงมีดคมออกจากกระเป๋า!