เสียงกรีดร้องโหยหวนนั้น ดังก้องอยู่เพียงชั่วครู่ แล้วก็เงียบสนิท
หนิงชิวสุ่ยวิ่งขึ้นบันไดเป็นคนแรก ตามมาด้วยหลิวเฉิงเฟิงและคนอื่น ๆ
แต่เมื่อพวกเขาก้าวขึ้นไปถึงชั้นสอง กลับหยุดชะงักฝีเท้า
ทุกคนมีสีหน้าตกตะลึงและไม่อยากเชื่อสายตา
“ไม่... ไม่จริงใช่ไหม...”
เสียงของเป่ยเต่าสั่นเครือ ขาสั่นเทา
ตรงหน้าพวกเขา คราบเลือดที่เคยกระเซ็นทั่วพื้น... หายไปทั้งหมดแล้ว แม้แต่จุดเลือดสักจุดก็ไม่มีให้เห็น!
ราวกับ... ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้เป็นเพียงภาพหลอนของพวกเขา!
“ทุกคนดูนั่นเร็ว!”
ทันใดนั้น เหยียนโย่วผิงก็ร้องลั่นด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก ชี้นิ้วไปยังห้องท้ายสุดของทางเดิน
ทุกคนมองตามไป พบว่าเลือดสีแดงสดปริมาณมากกำลังซึมออกมาจากใต้ประตูอย่างช้า ๆ ไหลนองไปตามทางเดินด้านนอก...
ลมจากบานเกล็ดที่เปิดอยู่ตรงสุดทางเดินพัดโชยมา พัดพากลิ่นคาวเลือดที่ชวนคลื่นเหียน!
“ให้ตายเถอะ...”
หลิวเฉิงเฟิงสบถออกมาสองคำอย่างยากเย็น ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
สีหน้าของคนอื่นก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขาเท่าไหร่
หนิงชิวสุ่ยจ้องไปที่บานเกล็ดนั้น ขมวดคิ้วแน่น
เขาจำได้ชัดว่า เมื่อเช้านี้ตอนเข้าไปตรวจศพของอวี้หนิง เขาได้ปิดหน้าต่างบานนั้นและใส่กลอนเรียบร้อยแล้ว
ต่อให้ลมข้างนอกแรงแค่ไหน ก็ไม่มีทางเปิดหน้าต่างบานนั้นออกได้
แถมกลอนนั่นยังเปิดได้จากด้านในเท่านั้น