ทุกคนเห็นภาพนั้นแล้วก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ
เกิดอะไรขึ้น
ดื่มโจ๊กเนื้อแล้วอ้วก ดื่มโจ๊กเปล่าไม่ยักอ้วก
หนิงชิวสุ่ยป้อนโจ๊กในชามให้หญิงชราจนหมด แล้วยื่นชามให้หลิวเฉิงเฟิง จากนั้นก็ก้าวออกจากห้องไป
“เสี่ยวเกอ นี่…นี่มันเรื่องอะไรกัน”
หลิวเฉิงเฟิงถามเบาๆ ด้วยความสงสัย
หนิงชิวสุ่ยส่ายหน้า
“ซับซ้อนมาก ไว้เดี๋ยวค่อยเล่า…ว่าแต่ ยามั่วอยู่ไหน”
พอเขาถามคำนี้ออกไป ทุกคนถึงเพิ่งสังเกตว่า ยามั่วที่เมื่อครู่ตกใจวิ่งหนีลงไปข้างล่าง…หายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
“ยามั่ว!”
หลิวเฉิงเฟิงตะโกนลั่น
แต่ในคฤหาสน์ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงความเงียบวังเวงน่าขนลุก
ทุกคนรู้สึกถึงลางร้ายที่แผ่ซ่านในใจ
พวกเขาพากันลงมาชั้นล่าง ตามหายามั่วไปทั่ว
สุดท้าย หนิงชิวสุ่ยหยุดอยู่หน้าประตูบานใหญ่ที่เปิดอ้า มองม่านฝนด้านนอก แล้วพูดกับทุกคนว่า
“ไม่ต้องหาแล้ว”
“นางหนีออกไปแล้ว”
“หา หนีออกไปแล้ว”
หลิวเฉิงเฟิงอยู่ใกล้ที่สุด มองดูสายลมสายฝนที่พร่ามัวด้านนอก แล้วอดสั่นสะท้านไม่ได้
ไม่รู้ทำไม เมื่อทุกคนได้ยินข่าวนี้ สิ่งแรกที่ผุดขึ้นในหัว…ก็คือเจ้าอ้วนที่กระโดดลงหน้าต่างรถเมล์หนีไป แล้วสุดท้ายก็ถูกอะไรบางอย่างถลกหนังออกจนหมด
ภารกิจสั่งให้พวกเขาดูแลคนแก่ป่วยอัมพาตติดเตียงในคฤหาสน์เป็นเวลา 5 วัน
ระหว่างนี้ หากพวกเขาออกจากคฤหาสน์…จะเกิดอะไรขึ้น
หนิงชิวสุ่ยกำลังจะกลับไปที่โถงชั้นล่าง แต่สายตากลับไปหยุดอยู่ที่ตู้เก็บรองเท้าหน้าประตู