เรือนวิปริต

ตอนที่ 6 สูญเสียแล้วได้คืน

6 นาที· 1.4K คำ

ทุกคนเห็นภาพนั้นแล้วก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ

เกิดอะไรขึ้น

ดื่มโจ๊กเนื้อแล้วอ้วก ดื่มโจ๊กเปล่าไม่ยักอ้วก

หนิงชิวสุ่ยป้อนโจ๊กในชามให้หญิงชราจนหมด แล้วยื่นชามให้หลิวเฉิงเฟิง จากนั้นก็ก้าวออกจากห้องไป

“เสี่ยวเกอ นี่…นี่มันเรื่องอะไรกัน”

หลิวเฉิงเฟิงถามเบาๆ ด้วยความสงสัย

หนิงชิวสุ่ยส่ายหน้า

“ซับซ้อนมาก ไว้เดี๋ยวค่อยเล่า…ว่าแต่ ยามั่วอยู่ไหน”

พอเขาถามคำนี้ออกไป ทุกคนถึงเพิ่งสังเกตว่า ยามั่วที่เมื่อครู่ตกใจวิ่งหนีลงไปข้างล่าง…หายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

“ยามั่ว!”

หลิวเฉิงเฟิงตะโกนลั่น

แต่ในคฤหาสน์ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงความเงียบวังเวงน่าขนลุก

ทุกคนรู้สึกถึงลางร้ายที่แผ่ซ่านในใจ

พวกเขาพากันลงมาชั้นล่าง ตามหายามั่วไปทั่ว

สุดท้าย หนิงชิวสุ่ยหยุดอยู่หน้าประตูบานใหญ่ที่เปิดอ้า มองม่านฝนด้านนอก แล้วพูดกับทุกคนว่า

“ไม่ต้องหาแล้ว”

“นางหนีออกไปแล้ว”

“หา หนีออกไปแล้ว”

หลิวเฉิงเฟิงอยู่ใกล้ที่สุด มองดูสายลมสายฝนที่พร่ามัวด้านนอก แล้วอดสั่นสะท้านไม่ได้

ไม่รู้ทำไม เมื่อทุกคนได้ยินข่าวนี้ สิ่งแรกที่ผุดขึ้นในหัว…ก็คือเจ้าอ้วนที่กระโดดลงหน้าต่างรถเมล์หนีไป แล้วสุดท้ายก็ถูกอะไรบางอย่างถลกหนังออกจนหมด

ภารกิจสั่งให้พวกเขาดูแลคนแก่ป่วยอัมพาตติดเตียงในคฤหาสน์เป็นเวลา 5 วัน

ระหว่างนี้ หากพวกเขาออกจากคฤหาสน์…จะเกิดอะไรขึ้น

หนิงชิวสุ่ยกำลังจะกลับไปที่โถงชั้นล่าง แต่สายตากลับไปหยุดอยู่ที่ตู้เก็บรองเท้าหน้าประตู

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป