หนิงชิวสุ่ยกำลังพูดไปพลาง จู่ๆ ก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง หลังจากค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง ก็หยิบเนื้อออกมาจากตู้เย็นได้หลายชิ้น
เนื้อพวกนี้ถูกบรรจุสุญญากาศ ไม่มีฉลากใดๆ
ภายใน… ล้วนมีสิ่งสีดำๆ อยู่โดยไม่มีข้อยกเว้น
แต่เนื่องจากมีเกล็ดน้ำแข็งแตกมากเกินไป พวกเขาจึงมองไม่ออกว่านี่คืออะไร
ดังนั้น หนิงชิวสุ่ยจึงยื่นชิ้นเนื้อให้หลิวเฉิงเฟิงที่อยู่ข้างๆ
“หั่นดูหน่อย”
หลิวเฉิงเฟิงหยิบมีดออกมากรีดถุงพลาสติกสุญญากาศที่ห่ออยู่ด้านนอก แต่จู่ๆ ก็แข็งทื่อไปทันที
“เชี่ย…”
เขามองดูเนื้อในถุงพลาสติกสุญญากาศ แล้วอดสบถออกมาไม่ได้
ภายในถุงพลาสติกสุญญากาศนี้ บรรจุเนื้อชิ้นหนึ่งที่มีเส้นขนหนาแน่นอยู่!
ดูจากตำแหน่งของเส้นขนแล้ว น่าจะเป็นส่วนขา… และเป็นของคนด้วย!
“ในถุงนี่มัน… เนื้อคนเหรอ?!”
หลิวเฉิงเฟิงตกใจจนโยนเนื้อในมือทิ้งทันที
เนื้อที่ถูกแช่แข็งจนแข็งโป๊กตกลงบนพื้น เกิดเสียงกระทบดังเพล้ง
จู่ๆ เขาก็นึกถึงเนื้อที่พวกเขากินไปก่อนหน้านี้ รู้สึกขย้อนออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
หลิวเฉิงเฟิงรู้ว่าที่เขากินเข้าไปเป็นเนื้อวัวจริงๆ แต่ก็ยังรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอยู่ดี
หนิงชิวสุ่ยเก็บชิ้นเนื้อขึ้นจากพื้น พิจารณาอย่างละเอียด สุดท้ายก็ใส่กลับเข้าไปในถุงตามเดิม
“ฉันว่า ฉันรู้แล้วว่าทำไมยายแก่ที่ชั้นสองถึงไม่กินเนื้อ…”
หลิวเฉิงเฟิงที่อยู่ข้างๆ พึ่งสะกดกลั้นความอยากขย้อนลงไปได้ ก็พูดด้วยสีหน้าซีดเผือดว่า:
“ทำไมเหรอ?”