หนิงชิวสุ่ยก็สังเกตเห็นเช่นกัน
เขายื่นมือออกไปคลำหา
ในความมืด หนิงชิวสุ่ยคลำเจอหนังสือเล่มหนึ่ง
เขาหยิบมันขึ้นมา ฝุ่นบนนั้นยังมีรอยนิ้วมือแห่งความสิ้นหวังประทับอยู่
เปิดออก
ท่ามกลางแสงจันทร์สลัวลอดหน้าต่าง ทั้งสองมองเห็นเนื้อหาที่บันทึกในหนังสือ——
…
[2037.6.1, ฟ้าครึ้ม]
[……คุณตาต่างจังหวัดโทรมา บอกว่าคุณยายกำลังจะจากไป ให้แม่กลับบ้านสักเที่ยว…]
[แต่ไม่รู้ทำไม แม่ที่ปกติเป็นห่วงคุณยายมาตลอด กลับปฏิเสธเด็ดขาดมาก]
…
[2037.6.9, ฟ้าครึ้ม]
[แม่ไม่ได้ไปทำงาน]
[ดูเหมือนแม่จะกลัวมาก]
[แม่กลัวอะไรกันนะ?]
…
[2037.6.12, ฟ้าครึ้ม]
[หลายวันนี้ ฉันเห็นแม่แอบร้องไห้ตลอด ถามว่าร้องทำไม แม่ไม่พูด ได้แต่กอดฉัน]
[แม่กอดแน่นมาก ฉันรู้สึกหายใจไม่ออก]
…
[2037.6.21, ฝนปรอย]
[คุณยายเสียแล้ว คุณตาโทรบอกแม่ หลังจากแม่วางสาย หน้าซีดมาก]
[จู่ ๆ แม่ก็ออกจากบ้าน ดึกมากถึงกลับมา ยื่นหยกสีแดงเลือดให้ฉัน กำชับให้แขวนไว้ที่หน้าต่าง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ห้ามเอาลง]
…
[2037.6.22, ฝนตกหนัก]
[แม่จัดกระเป๋า ออกเดินทางไปกับพ่อ เหลือแค่ฉันกับคุณย่าหวาง แม่บ้านที่ดูแลฉันมาหลายปี]
[ก่อนไป พวกเขากำชับฉันกับคุณย่าหวางว่า ถ้าเห็นพวกเขากลับบ้าน ห้ามเปิดประตูเด็ดขาด]
…
[2037.7.12, ฝนตกหนัก]
[แม่กลับมาแล้ว]
[ฉันจำที่แม่กับพ่อสั่งไว้ได้ แต่ก็เปิดประตูให้]
[ฉัน…คิดถึงพวกเขามากจริง ๆ]
…
[2037.8.1, ฝนตกหนัก]
[ไม่ใช่…]
[มัน…ไม่ใช่แม่!]
…
[2037.8.15, ฝนตกหนัก]
[ฉันไม่ใช่เด็กดี ไม่ฟังคำแม่กับพ่อ ปล่อยสิ่งน่ากลัวนั้นเข้ามา…]
[ตอนนี้มันอยู่ข้างนอก…]
[ฉันทั้งหิวทั้งกระหาย แต่ไม่กล้าออกไป…]
[ฉัน…จะตายไหม?]
[ฉันควรทำยังไง?]
…
เนื้อหาในบันทึกจบลงแค่นี้
ข้อความข้างในสะเทือนใจอย่างยิ่ง