เรือนวิปริต

ตอนที่ 11 บันทึกสะพรึง

7 นาที· 1.6K คำ

หนิงชิวสุ่ยก็สังเกตเห็นเช่นกัน

เขายื่นมือออกไปคลำหา

ในความมืด หนิงชิวสุ่ยคลำเจอหนังสือเล่มหนึ่ง

เขาหยิบมันขึ้นมา ฝุ่นบนนั้นยังมีรอยนิ้วมือแห่งความสิ้นหวังประทับอยู่

เปิดออก

ท่ามกลางแสงจันทร์สลัวลอดหน้าต่าง ทั้งสองมองเห็นเนื้อหาที่บันทึกในหนังสือ——

…

[2037.6.1, ฟ้าครึ้ม]

[……คุณตาต่างจังหวัดโทรมา บอกว่าคุณยายกำลังจะจากไป ให้แม่กลับบ้านสักเที่ยว…]

[แต่ไม่รู้ทำไม แม่ที่ปกติเป็นห่วงคุณยายมาตลอด กลับปฏิเสธเด็ดขาดมาก]

…

[2037.6.9, ฟ้าครึ้ม]

[แม่ไม่ได้ไปทำงาน]

[ดูเหมือนแม่จะกลัวมาก]

[แม่กลัวอะไรกันนะ?]

…

[2037.6.12, ฟ้าครึ้ม]

[หลายวันนี้ ฉันเห็นแม่แอบร้องไห้ตลอด ถามว่าร้องทำไม แม่ไม่พูด ได้แต่กอดฉัน]

[แม่กอดแน่นมาก ฉันรู้สึกหายใจไม่ออก]

…

[2037.6.21, ฝนปรอย]

[คุณยายเสียแล้ว คุณตาโทรบอกแม่ หลังจากแม่วางสาย หน้าซีดมาก]

[จู่ ๆ แม่ก็ออกจากบ้าน ดึกมากถึงกลับมา ยื่นหยกสีแดงเลือดให้ฉัน กำชับให้แขวนไว้ที่หน้าต่าง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ห้ามเอาลง]

…

[2037.6.22, ฝนตกหนัก]

[แม่จัดกระเป๋า ออกเดินทางไปกับพ่อ เหลือแค่ฉันกับคุณย่าหวาง แม่บ้านที่ดูแลฉันมาหลายปี]

[ก่อนไป พวกเขากำชับฉันกับคุณย่าหวางว่า ถ้าเห็นพวกเขากลับบ้าน ห้ามเปิดประตูเด็ดขาด]

…

[2037.7.12, ฝนตกหนัก]

[แม่กลับมาแล้ว]

[ฉันจำที่แม่กับพ่อสั่งไว้ได้ แต่ก็เปิดประตูให้]

[ฉัน…คิดถึงพวกเขามากจริง ๆ]

…

[2037.8.1, ฝนตกหนัก]

[ไม่ใช่…]

[มัน…ไม่ใช่แม่!]

…

[2037.8.15, ฝนตกหนัก]

[ฉันไม่ใช่เด็กดี ไม่ฟังคำแม่กับพ่อ ปล่อยสิ่งน่ากลัวนั้นเข้ามา…]

[ตอนนี้มันอยู่ข้างนอก…]

[ฉันทั้งหิวทั้งกระหาย แต่ไม่กล้าออกไป…]

[ฉัน…จะตายไหม?]

[ฉันควรทำยังไง?]

…

เนื้อหาในบันทึกจบลงแค่นี้

ข้อความข้างในสะเทือนใจอย่างยิ่ง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป