เกือบไปแล้ว
เกือบไปแล้วจริง ๆ
หนิงชิวสุ่ยเกือบตายด้วยน้ำมือของหญิงสาวน่าสะพรึงกลัวคนนั้น!
หากไม่ใช่เพราะหลิวเฉิงเฟิงถือหยกเลือดพุ่งออกมาช่วยจนเกือบสละชีวิตในจังหวะคับขัน หนิงชิวสุ่ยคงตายอย่างไม่ต้องสงสัย!
"ขอบคุณมาก..."
หนิงชิวสุ่ยนั่งขัดสมาธิบนพื้น มือข้างหนึ่งยันเข่า หายใจหอบ
เมื่อครู่... อันตรายถึงชีวิตจริง ๆ!
หลิวเฉิงเฟิงตบขาตัวเองที่ยังสั่นไม่หยุด พลางส่ายหน้า:
"ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณนาย..."
"ถ้านายไม่พาผมมาที่นี่ คาดว่ายังไงผมก็คงถูกผู้หญิงน่ากลัวนั่นกินเป็นแน่!"
พูดจบ เขาก็หัวเราะออกมา
นั่นคือเสียงหัวเราะที่ไม่อาจปกปิดได้ เป็นความยินดีที่รอดตายอย่างหวุดหวิด
หลิวเฉิงเฟิงเหมือนคนเสียสติ หมอบราบกับพื้น หัวเราะลั่น
เนิ่นนาน กว่าเขาจะกลับมาเป็นปกติ
"เอ่อ... นาย แล้วคนอื่น ๆ ล่ะ จะทำยังไง?"
หลิวเฉิงเฟิงจัดท่าให้หญิงชรานอนเรียบร้อย ยืนยันว่าเธอไม่เป็นอะไรมาก แล้วจึงถามหนิงชิวสุ่ย
ดวงตาของคนหลังเป็นประกายวูบไหว
"ตอนนี้เราออกไปไม่ได้เด็ดขาด..."
"ข้างนอกอันตรายเกินไป รอให้ถึงพรุ่งนี้ค่อยดูว่าจะติดต่อพวกเขาจากชั้นสามได้ไหม ถ้าไม่ได้จริง ๆ เราก็ถือว่าทำดีที่สุดแล้ว"
หนิงชิวสุ่ยดูเฉยเมยอย่างยิ่งต่อความตายของคนแปลกหน้า
เขาไม่รังเกียจที่จะยื่นมือช่วยคนพวกนั้น โดยเฉพาะเมื่อพวกเขาไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกับเขา