ทั้งสองมาถึงบันได
พวกเขาเห็นประตูเหล็กที่นำไปสู่ชั้นสามถูกเปิดออกแล้ว
กลิ่นเหม็นเน่าอย่างรุนแรงลอยลงมา
กลิ่นนั้นเหมือนกับน้ำศพที่หยดลงมาจากเพดานห้องของพวกเขาเลย!
คือกลิ่นที่สัตว์เน่าเปื่อยส่งออกมา!
หลิวเฉิงเฟิงทนกลิ่นนี้ไม่ไหว จึงปิดจมูกปิดปาก โกรธคิ้ว
เขากลั้นความอยากอ้วก เดินตามหนิงชิวสุ่ยขึ้นไปยังชั้นสาม
เมื่อมาถึงชั้นสาม กลิ่นซากศพเน่าเปื่อยนี้ก็เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ จนหลิวเฉิงเฟิงควบคุมตัวเองไม่ได้เลย ท้องไส้บิดเกร็งเป็นพัก ๆ สุดท้ายก็ทรุดลงอาเจียนออกมากองกับพื้น!
"โอ้กกก——"
หลิวเฉิงเฟิงอ้วกแตก สีหน้าแย่ถึงขีดสุด
หนิงชิวสุ่ยตบหลังเขาเบา ๆ
หลังจากหลิวเฉิงเฟิงอ้วกอาหารเย็นออกมา ก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง
ทั้งสองเดินไปตามทางเดินมืดสนิท พื้นใต้เท้าเหนียวหนืดอย่างมาก หลิวเฉิงเฟิงหน้าซีดขาว แม้ไม่มีแสงไฟ เขาก็พอจะเดาได้ว่าบนพื้นนี้คืออะไร…
นั่นคือ…น้ำศพ!
สิ่งนี้ปกคลุมไปทั่วทั้งชั้นสาม!
ในใจของทั้งสองเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
นี่ต้องใช้ศพกี่ศพที่เน่าสลายจนเป็นน้ำศพ จึงจะปกคลุมพื้นของชั้นหนึ่งได้ทั้งหมด?
"แน่นอน…"
หนิงชิวสุ่ยหรี่ตาลง
แม้เขาจะรู้สึกว่ากลิ่นในอากาศน่าขยะแขยงอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอยากอ้วก
ส่วนสถานการณ์บนชั้นสามนั้น ก่อนเข้ามา เขาก็พอเดาได้คร่าว ๆ แล้ว
เหยียบย่ำไปบนน้ำศพเหนียวหนืดน่าขยะแขยง ทั้งสองก็มาถึงห้องแรกที่มีกลิ่นเน่าเปื่อย หมุนลูกบิดประตูช้า ๆ ภาพตรงหน้าทำให้ทั้งสองสะดุ้งโหยง!