“เฮ้! ถ้าพวกคุณพูดแบบนั้น นั่นแสดงว่าเราพลาดโอกาสดีๆ ไปแล้ว!”
ชายแว่นกัดฟัน ตบมือฉาด
“ตอนบ่ายๆ ป้าหร่วนร่างทรงเคยมาที่หอพักครั้งหนึ่ง… รู้อย่างนี้ เราควรจับเธอมัดไว้!”
หนิงชิวสุ่ยพูดช้าๆ ว่า:
“คุณไม่ควรเสียดาย แต่ควรรู้สึกโชคดีต่างหาก”
“ถ้าตอนนั้นคุณรู้เรื่องนี้แล้วลงมือกับป้าหร่วนร่างทรง… สุดท้ายคนที่มีปัญหาก็คือคุณ”
เขาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านตอนบ่ายให้ทุกคนฟัง ทุกคนก็เข้าใจทันทีว่าเหตุใดลั่วเยียนถึงกลายเป็นอย่างนี้ ต้องเป็นฝีมือของป้าหร่วนร่างทรงแน่!
“เธอ… ทำไมเธอถึงทำให้ลั่วเยียนเป็นแบบนั้น?”
เมื่อได้ยินความสามารถลึกลับของป้าหร่วนร่างทรง ชายแว่นที่เมื่อครู่ยังเสียดายที่ไม่ได้ลงมือกับร่างทรง ตอนนี้รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง
ถ้าตอนนั้นพวกเขากลับมาเร็วกว่านี้สักหน่อย บางทีพวกเขาอาจตกเป็นเหยื่อของป้าหร่วนร่างทรง กลายเป็นศพเดินได้เหมือนลั่วเยียน!
“ฉันว่า… อาจจะเกี่ยวกับการตายของถังเจียว”
ไป๋เซียวเซียวพูด
“เดิมทีถังเจียวเป็นหมากตัวหนึ่งในมือของป้าหร่วนร่างทรง ไว้ใช้บังคับหรือชักจูงให้เราทำบางอย่าง ตอนนี้หมากตัวนี้หายไป เธอก็ต้องลงมือเอง…”