ใช่แล้ว ไป๋เซียวเซียวหายตัวไป
เช้าตรู่ หนิงชิวสุ่ยและหลิวเฉิงเฟิงมาเคาะประตูห้องเธอ แต่ก็ไม่เห็นไป๋เซียวเซียวออกมาเปิด
ทั้งสองรู้สึกแปลกใจ คิดว่าวันนี้ไป๋เซียวเซียวตื่นเช้าไปกินข้าวก่อน แต่เมื่อมาถึงโรงอาหาร ก็ไม่พบแม้แต่เงาของไป๋เซียวเซียว
หนิงชิวสุ่ยถามเจ้าหน้าที่โรงอาหาร แต่ลุงที่ตักข้าวบอกเขาว่าไม่เห็นไป๋เซียวเซียว
ทั้งสองเริ่มรู้สึกเอะใจ จึงรีบกลับไปที่เกสต์เฮาส์ มาที่หน้าประตูห้องของไป๋เซียวเซียว
หมุนลูกบิดเบา ๆ ประตูกลับเปิดออกอย่างง่ายดาย
ภายในห้องว่างเปล่า
ในห้องยังมีกลิ่นหอมของแชมพูจากตัวไป๋เซียวเซียวจาง ๆ ติดอยู่
"แย่แล้ว..."
หลิวเฉิงเฟิงพึมพำ
"พี่ไป๋คงไม่เจอผีเมื่อคืนนะ!"
หนิงชิวสุ่ยตรวจสอบในห้องรอบหนึ่ง ส่ายหน้า สีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด
"ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ หรือร่องรอยการขัดขืน แถมเธอยังเอาสะพายหลังไปด้วย จากรายละเอียดพวกนี้ พี่ไป๋คงออกจากห้องไปเอง..."
หลิวเฉิงเฟิงขมวดคิ้ว
"ออกไปเอง?"
หนิงชิวสุ่ย
"ใช่"
"พี่ไป๋ไม่ใช่คนบุ่มบ่าม การตัดสินใจเสี่ยงออกไปคนเดียวของเธอ ต้องเป็นเพราะเมื่อคืนเธอพบเรื่องสำคัญมากอะไรบางอย่าง!"
หนิงชิวสุ่ยเองก็ไม่มั่นใจนัก
เขาดูจากสภาพห้องแล้วยืนยันได้ว่าไป๋เซียวเซียวออกไปเอง แต่ไม่แน่ใจว่าเธอจะรอดกลับมาได้หรือไม่
เพราะหมู่บ้านนี้มันน่าขนลุกเกินไปแล้ว!