ได้ยินเสียงฝีเท้านั้น ทั้งสองคนในความมืดรู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังจะแข็งค้าง!
“พี่...พี่ ตอนนี้เราทำไงดี?”
เสียงของหลิวเฉิงเฟิงสั่นระริก เขารู้สึกว่าตอนนี้สมองว่างเปล่าไปหมด!
หนิงชิวสุ่ยไม่ตอบเขา เพียงแต่ในมือกำกระจกทองแดงที่ไป๋เซียวเซียวทิ้งไว้ให้แน่น!
ถ้าบอกว่าตอนนี้มีอะไรช่วยชีวิตพวกเขาได้ ก็ต้องเป็นกระจกทองแดงนี้แหละ!
เขาเคยเห็นอานุภาพของมันกับตาตอนอยู่ที่บ่อปู้เหอ
ไป๋เซียวเซียวแค่ใช้กระจกส่องเบา ๆ วิญญาณอาฆาตทั้งหมดในก้นบ่อก็สลายไปหมด
แน่นอน หนิงชิวสุ่ยก็รู้ดีว่า ผีร้ายในศาลเจ้าตอนนี้ ร้ายกาจกว่าพวกที่ก้นบ่อปู้เหอมากนัก!
“เจ้าตัวนี้คงเป็นก่วงซิวสินะ... ไอ้ความอาฆาตนี่มันช่างรุนแรง!”
เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาจากด้านหลัง เหมือนเหยียบลงบนหัวใจของทั้งคู่ แต่ละก้าวเหมือนจะบดขยี้หัวใจให้แตกยับ!
ตุบ——
ตึก——
ตุบ——
ความกลัวก่อตัวพอกพูนขึ้นท่ามกลางเสียงฝีเท้านี้!
หนิงชิวสุ่ยกำกระจกทองแดงในมือแน่น เหงื่อในอุ้งมือเหนียวเหนอะหนะ
ในที่สุด เสียงฝีเท้านั้นก็หยุดอยู่ตรงข้างหลังเขา
หลังจากนั้น ก็เป็นความเงียบงันยาวนานราวกับไร้ลมหายใจ...
ความรู้สึกเหมือนรอคอยการพิพากษาอยู่ในความมืดแบบนี้ มันเลวร้ายเกินไปแล้ว
แม้แต่คนที่มีจิตใจแข็งแกร่งอย่างหนิงชิวสุ่ย ตอนนี้ก็ยังรู้สึกว่าทุกรูขุมขนทั่วร่างมีเหงื่อเย็นซึมออกมาไม่หยุด!