"เชี่ย เอ๊ย พี่ชาย นี่มันบ้าอะไรกันวะ"
ไอ้หนวดเคราหลิวเฉิงเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ ตกใจจนหลุดคำหยาบอีกแล้ว!
เขาออกแรงบีบขาตัวเองแรง ๆ ก่อน แล้วถึงยกเท้าขึ้นมาดมที่พื้นรองเท้าอย่างพินิจพิเคราะห์
"อ้วก!"
กลิ่นคาวเลือดเหนียวข้นที่ตลบอบอวลนั้น แทบทำให้เขาอ้วกพุ่งออกมาเลยทีเดียว!
"แม่เอ๊ย นี่มันภาพหลอนรึเปล่าวะ"
หนิงชิวสุ่ยจ้องไปที่เลือดสดที่ไหลรินไม่หยุดบนบันไดหิน ส่ายหน้า สีหน้าเคร่งเครียด
"เกรงว่า นี่ต่างหากคือโฉมหน้าที่แท้จริงของเขาลูกนี้!"
"ที่พวกเราเห็นก่อนหน้านี้ ถึงจะเป็นภาพหลอนที่ถูกพลังของผีปกปิดเอาไว้!"
ไอ้หนวดเคราเดินตามหนิงชิวสุ่ยขึ้นไปทีละก้าวอย่างระมัดระวัง แววตาเผยความหวาดกลัวที่ไม่อาจปิดบังได้
"ระวังหน่อย อย่าไปเหยียบโดนศพพวกนี้ พยายามอยู่ให้ห่างที่สุด!"
บนขั้นบันไดหิน ศพที่กระจัดกระจายเกลื่อนกลาดล้วนไร้ศีรษะ
ตอนที่หนิงชิวสุ่ยค้นหาอยู่ในกลุ่มศพพวกนี้ เขาแค่กวาดตามองผ่าน ๆ ก็ผ่านเลยไป
ศพพวกนี้ ล้วนเป็นศพของผู้ชาย
"ให้ตายสิ... ไอ้ยายแก่ร่างทรงนั่น มันฆ่าคนไปเท่าไหร่แล้ววะเนี่ย"
ทั้งสองคนเดินขึ้นเขาไปเรื่อย ๆ จากตีนเขา พอมาถึงประมาณกลางเขาก็มองเห็นศพเป็นสิบ ๆ ศพ!
"ศพพวกนี้ไม่ได้ถูกผีฆ่าตาย"
หนิงชิวสุ่ยก็เอ่ยปากขึ้นมาทันใด
หลิวเฉิงเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ ถามขึ้น
"พี่ดูออกได้ไงวะพ่อหนุ่ม"
หนิงชิวสุ่ยใช้นิ้วชี้ไปที่รอยตัดคอของศพหนึ่งข้างทาง