เรือนวิปริต

ตอนที่ 50 [หมู่บ้านฉีอวี่] รู้เห็นเป็นใจ [ทางกายภาพ]

6 นาที· 1.3K คำ

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย ผมยังอยู่ข้างหลังนี่!!”

ลวี่ถิงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็นเยียบที่กรุ่นเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จากด้านหลัง เขาหวาดกลัวจนยื่นมือไปข้างหน้า พร้อมตะโกนลั่นอย่างบ้าคลั่ง!

ทว่า คนด้านหน้ามัวแต่หนีเอาชีวิตรอด จะมีใครหันกลับมามองอีก?

ลวี่ถิงถึงได้เข้าใจคำพูดที่หนิงชิวสุ่ยพูดไว้ก่อนหน้านั้นในที่สุด

เขาไม่ยอมเสี่ยงภัยให้เพื่อนร่วมทีม พอมาถึงตอนนี้ เพื่อนร่วมทีมก็ไม่ยอมเสี่ยงภัยให้เขาเช่นกัน

เขาถูกทอดทิ้ง

ลวี่ถิงกัดฟันแน่น ในดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น!

ไอ้พวกสารเลวเอ๊ย กลับทิ้งเขาให้หนีตายอยู่คนเดียว!

ตัวเขาเองก็เคยทุ่มเทให้ทีมไม่ใช่หรือ พวกมันกล้าดียังไง?

พวกมันเอาอะไรมาอ้าง?

“ให้ตายสิ เวลาคับขันไม่มีใครพึ่งได้สักคน!”

เขาด่าทออย่างเดือดดาลอยู่ในใจ แต่ไม่กล้าหยุดแม้แต่น้อย ถึงขาจะเจ็บ ก็ยังเดินกระเผลกๆ มุ่งไปข้างหน้า!

เพียงแต่ ระหว่างที่ลวี่ถิงวิ่งไปเรื่อยๆ จู่ๆ ก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง…

เหมือนว่าร่างกาย… จะเบาขึ้นเรื่อยๆ

ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่เมื่อปรากฏขึ้นแล้ว ก็ไม่เคยหายไปอีกเลย

ลวี่ถิงยังคงพยายามวิ่งไปข้างหน้า แต่ร่างกายของเขากลับเบาขึ้นเรื่อยๆ เบาขึ้นเรื่อยๆ… จนถึงที่สุด ราวกับขนนกที่ปลิวเบาหวิว ไร้น้ำหนัก

ลวี่ถิงสัมผัสถึงร่างกายของตัวเองไม่ได้อีกแล้ว

เขามองไปข้างหน้าด้วยความหวาดกลัว เบิกตากว้างจ้องเขม็ง ราวกับเห็นเรื่องน่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด——

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป