ประมาณเก้าโมงเช้า มีคนสามคนย่องเข้าหมู่บ้านอย่างมีพิรุธ
เหมือนกับตอนที่หนิงชิวสุ่ยกับพวกเข้ามาครั้งก่อน ชาวบ้านจ้องมองพวกเขาด้วยแววตาที่เจือความรู้สึกผิด และเพราะความรู้สึกผิดนั้นเอง จึงไม่มีใครสบตาพวกเขาทั้งสาม พอสายตาจะปะทะกัน ชาวบ้านก็จะเบือนหน้าหนีทันที ทำเป็นตั้งใจทำงานของตนต่อไป
หนิงชิวสุ่ยรู้ว่าชาวบ้านพวกนี้เป็นพวกเดียวกับแม่มดหมอผี
ไม่อย่างนั้นเมื่อวานซืนตอนบ่ายแม่มดหมอผีไม่มีทางมาถึงบ้านของหมีหลานได้รวดเร็วขนาดนั้น
ต้องมีชาวบ้านไปแจ้งข่าวให้แม่มดหมอผีแน่ๆ
เป็นไปตามคาด
หนิงชิวสุ่ยกับพวกที่ซุ่มอยู่ใกล้บ้านแม่มดหมอผีแต่เช้า เห็นเงาร่างหนึ่งสวมเสื้อผ้าป่านหยาบวิ่งออกจากปากหมู่บ้าน ตรงไปยังคฤหาสน์ข้างวัดทางตะวันตกของหมู่บ้าน
คฤหาสน์นี้มีพื้นที่กว้างขวางยิ่งกว่าตัววัดเสียอีก
หน้าประตูใหญ่ตั้งสิงโตหินสองตัว แกะสลักอย่างประณีต ดูดุดันน่าหวาดกลัว
ไม่นานนัก ชาวบ้านคนนั้นก็เดินออกจากประตูใหญ่พร้อมกับแม่มดหมอผี มุ่งหน้าเข้าไปในหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะภาพหลอนหรือเปล่า หนิงชิวสุ่ยรู้สึกว่าแผ่นหลังของแม่มดหมอผีดูโค้งงอลงกว่าเดิม และท่าเดินก็เหมือนจะไม่มั่นคงเหมือนเคย