เมื่อกลับมาถึงหอพักรับรองอีกครั้ง ก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว
ทั้งสองคนกินข้าวกันอย่างง่าย ๆ พบว่าชายแว่นตาสามคนก็อยู่ด้วย สีหน้าพวกเขาย่ำแย่มาก ตามตัวยังมีรอยแผล
โชคดีที่บาดเจ็บไม่หนัก เมื่อเห็นหนิงชิวสุ่ยและหลิวเฉิงเฟิงกลับมา แต่ไร้เงาไป๋เซียวเซียว สีหน้าชายแว่นตาก็พลันหม่นหมอง
เพราะครั้งนี้พวกเขาเสี่ยงมหันต์ไปดึงความสนใจร่างทรง เกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่สุดท้ายกลับไม่ได้อะไรเลย ทำให้อดรู้สึกหดหู่ไม่ได้
“ไม่ ไม่เจอพี่ไป๋เหรอ?”
จงฟาง สาวน้อยขี้ขลาดเอ่ยถามเสียงเบา
หนิงชิวสุ่ยเงียบไปครู่หนึ่ง:
“เจอตัวแล้ว แต่ตอนนี้สภาพเธอแย่มาก... อีกอย่าง ร่างทรงตายแล้ว นี่เป็นข่าวดีสำหรับพวกเรามาก”
เมื่อได้ยินว่าร่างทรงตายแล้ว สีหน้าทุกคนจึงผ่อนคลายลงไม่น้อย
เพราะในหมู่บ้านนี้ คนที่คอยจะฆ่าพวกเขามาตลอด ก็คือร่างทรงนั่นเอง!
“ดีมาก!”
ชายแว่นตากำหมัดเหวี่ยงขึ้นอย่างแรง
“คราวนี้ร่างทรงตายแล้ว พวกเราก็ปลอดภัย!”
หลิวเฉิงเฟิงที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างในห้องมองออกไปข้างนอก กลับหัวเราะเหยียด:
“ปลอดภัย? คิดสวยไปไกล!”
ชายแว่นตาโดนเสียดสีใส่ หน้าชาแข็งค้าง ก่อนจะถามอย่างไม่เข้าใจ:
“ไม่ใช่หรือไง?”
“พวกที่อยากฆ่าเรามาตลอดก็คือร่างทรงกับชาวบ้าน ตอนนี้ร่างทรงตายแล้ว ชาวบ้านก็ไร้หัวหน้า พวกเราย่อมปลอดภัยขึ้นเยอะ!”