เมื่อนั่งลงบนรถบัสไร้คนขับอีกครั้ง หนิงชิวสุ่ยและหลิวเฉิงเฟิงถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอกอย่างแท้จริง
“พวกเรา… พวกเรารอดมาแล้วใช่ไหม?”
ไอ้หนวดเคราหลิวเฉิงเฟิงหอบหายใจหนัก มองผ่านกระจกรถไปยังผีสาวร่างผอมสูงน่าสะพรึงที่เข้าไปในคฤหาสน์แล้ว ถึงได้รู้สึกตัวว่าขาตัวเองอ่อนปวกเปียกราวกับโคลน
“ใช่แล้ว”
หนิงชิวสุ่ยตอบ
จากนั้นทั้งสองก็เงียบ ไม่พูดอะไรอีก
ผ่านไปห้าวัน รถบัสคันนี้ที่เดิมบรรทุกมาด้วยกันเจ็ดคน ตอนนี้เหลือเพียงสองคน
หลิวเฉิงเฟิงรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่อธิบายไม่ถูกในใจ
เขาก็ไม่ได้ผูกพันกับคนอื่นมากนัก แต่เมื่อเห็นพวกเขาตายอย่างน่าอนาถต่อหน้าต่อตา ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสลดใจดั่งกระต่ายที่ร้องไห้ให้จิ้งจอก
เพราะตัวเขาเองก็เคยเข้าใกล้ความตายเฉียดฉิว
หากไม่มีหนิงชิวสุ่ย บั้นปลายของเขาก็คงไม่ต่างจากคนอื่น
หลังจากขึ้นรถได้ไม่นาน รถบัสก็ปิดประตูและเริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ
ไม่นานพวกเขาก็ขับฝ่าม่านฝนเข้าไปในม่านหมอกอีกครั้ง
ทั้งสองรู้สึกเลือนลางและเผลอหลับไปบนรถ
เมื่อตื่นขึ้นอีกครั้งก็เป็นเช้าของวันรุ่งขึ้นแล้ว
หนิงชิวสุ่ยขยับร่างที่แข็งทื่อ มองออกไปนอกรถ
พวกเขามาถึงนอกลานบ้านเล็กๆ สีดำนั่นแล้ว
“เฮ้ย ไอ้หนวดเครา ตื่นได้แล้ว”
หนิงชิวสุ่ยสะกิดหลิวเฉิงเฟิง ฝ่ายหลังสะดุ้งโหยง ตะโกนลั่น:
“ผี! ผีมาแล้ว!”
“หนีเร็ว!”
หนิงชิวสุ่ยมองหลิวเฉิงเฟิงที่กำลังท่าทางตื่นตระหนกอย่างพูดไม่ออก คิดในใจว่าเจ้าหมอนี่น่าสงสารจริง โดนผีไล่ล่าในภารกิจประตูเลือดยังไม่พอ ในฝันยังต้อง ‘ทำงานล่วงเวลา’ อีก