เรือนวิปริต

ตอนที่ 14 ชิ้นส่วนภาพปริศนา

6 นาที· 1.5K คำ

เมื่อนั่งลงบนรถบัสไร้คนขับอีกครั้ง หนิงชิวสุ่ยและหลิวเฉิงเฟิงถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอกอย่างแท้จริง

“พวกเรา… พวกเรารอดมาแล้วใช่ไหม?”

ไอ้หนวดเคราหลิวเฉิงเฟิงหอบหายใจหนัก มองผ่านกระจกรถไปยังผีสาวร่างผอมสูงน่าสะพรึงที่เข้าไปในคฤหาสน์แล้ว ถึงได้รู้สึกตัวว่าขาตัวเองอ่อนปวกเปียกราวกับโคลน

“ใช่แล้ว”

หนิงชิวสุ่ยตอบ

จากนั้นทั้งสองก็เงียบ ไม่พูดอะไรอีก

ผ่านไปห้าวัน รถบัสคันนี้ที่เดิมบรรทุกมาด้วยกันเจ็ดคน ตอนนี้เหลือเพียงสองคน

หลิวเฉิงเฟิงรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่อธิบายไม่ถูกในใจ

เขาก็ไม่ได้ผูกพันกับคนอื่นมากนัก แต่เมื่อเห็นพวกเขาตายอย่างน่าอนาถต่อหน้าต่อตา ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสลดใจดั่งกระต่ายที่ร้องไห้ให้จิ้งจอก

เพราะตัวเขาเองก็เคยเข้าใกล้ความตายเฉียดฉิว

หากไม่มีหนิงชิวสุ่ย บั้นปลายของเขาก็คงไม่ต่างจากคนอื่น

หลังจากขึ้นรถได้ไม่นาน รถบัสก็ปิดประตูและเริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ

ไม่นานพวกเขาก็ขับฝ่าม่านฝนเข้าไปในม่านหมอกอีกครั้ง

ทั้งสองรู้สึกเลือนลางและเผลอหลับไปบนรถ

เมื่อตื่นขึ้นอีกครั้งก็เป็นเช้าของวันรุ่งขึ้นแล้ว

หนิงชิวสุ่ยขยับร่างที่แข็งทื่อ มองออกไปนอกรถ

พวกเขามาถึงนอกลานบ้านเล็กๆ สีดำนั่นแล้ว

“เฮ้ย ไอ้หนวดเครา ตื่นได้แล้ว”

หนิงชิวสุ่ยสะกิดหลิวเฉิงเฟิง ฝ่ายหลังสะดุ้งโหยง ตะโกนลั่น:

“ผี! ผีมาแล้ว!”

“หนีเร็ว!”

หนิงชิวสุ่ยมองหลิวเฉิงเฟิงที่กำลังท่าทางตื่นตระหนกอย่างพูดไม่ออก คิดในใจว่าเจ้าหมอนี่น่าสงสารจริง โดนผีไล่ล่าในภารกิจประตูเลือดยังไม่พอ ในฝันยังต้อง ‘ทำงานล่วงเวลา’ อีก

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป