"ไม่ใช่ พวกคุณเป็นอะไรงั้นหรือ"
"เราพูดอะไรผิดสำแดงไปหรือ"
หลิวเฉิงเฟิงรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่งต่อการเปลี่ยนท่าทีของทั้งสอง ราวกับว่าตนพูดอะไรที่ไม่สมควรพูดออกไป
ใบหน้าของเถียนซวินบึ้งตึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว
"พวกนายนี่... ดวงซวยจริง ๆ เลย!"
ทั้งสองคนสบตากัน หนิงชิวสุ่ยขมวดคิ้วถาม
"หมายความว่าอย่างไร"
เถียนซวินอธิบายกลไกของโลกสยองขวัญเบื้องหลังประตูเลือดให้พวกเขาฟัง
"ผีในประตูเลือดแบ่งออกเป็นสองประเภท... ประเภทหนึ่งคือผีที่กำเนิดในพื้นที่นั้นเอง ผีพวกนี้เป็นวิญญาณยึดที่ ยิ่งใหญ่มากเพียงใด ความแค้นมากเพียงใด เมื่อเราทำภารกิจเสร็จและออกจากประตูเลือดแล้ว ความแค้นกับผีประเภทนี้ก็เป็นอันยุติ"
"ส่วนอีกประเภท... จะพิเศษหน่อย"
"แม้พวกมันจะอยู่ภายใต้กฎของประตูเลือดเช่นกัน แต่มันไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในพื้นที่เดียว เมื่อสังหาร NPC ทั้งหมดในพื้นที่นั้นแล้ว มันก็จะออกไปอาละวาดที่อื่นต่อ"
"ผีประเภทนี้... ความแค้นมหาศาลเกินเหตุ!"
"โดยปกติแล้ว ถ้าพวกนายเจอมันในประตูเลือดแรก ประตูเลือดถัดไปก็จะเกี่ยวข้องกับเรื่องราวของมัน!"
"และประตูเลือดของผีประเภทนี้ ความยากจะน่ากลัวกว่าประตูเลือดธรรมดา อัตราการตายก็สูงกว่า!"
เถียนซวินหยุดไปเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความเห็นใจอย่างบอกไม่ถูก
"ไม่รู้ว่าพวกนายทำกรรมอะไรไว้... ประตูเลือดแรกก็เจอผีแบบนี้ซะแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่ท้ายที่สุดเหลือคนรอดเพียงสองคน"
"แต่ดูท่าว่าพวกนายคงรอดได้เพียงเท่านี้แหละ ฉันไม่ได้แช่งนะ... กลับไปเขียนพินัยกรรม สั่งเสียเรื่องข้างหลังให้เรียบร้อยเถอะ!"
"ไปร่ำลาครอบครัวและเพื่อนฝูงของพวกนายให้ดี ๆ"
เถียนซวินถอนหายใจยาวอีกครั้ง เก็บชามตะเกียบของทั้งสองคน แล้วยกไปที่ห้องครัว
ถึงตอนนี้ ทั้งสองคนจึงเข้าใจว่าทำไมท่าทีของพวกเขาถึงเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเช่นนั้น
เพราะในสายตาของพวกเขา อีกสองคนนี้คือคนตายไปแล้ว!
"จริง ๆ เลย ดูถูกกันถึงเพียงนี้"
"รอดจากมือของเจ้าผีนั่นมาได้ครั้งหนึ่ง ก็ต้องรอดครั้งที่สอง ครั้งที่สามได้!"
"พวกมันคิดว่าพวกเราไม่รอดในประตูเลือดถัดไป งั้นเราก็รอดให้พวกมันดู!"