ทันทีที่ได้ยินว่ารอยเท้าเป็นของถังเจียว หลิวเฉิงเฟิงก็เบิกตากว้าง:
"บ้าเอ๊ย...เป็นหล่อนนี่เอง!"
ไป๋เซียวเซียวกลอกตา
"ให้ตายเถอะ ไอ้หนวดเครา ต้องตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ช่วงบ่ายทุกคนก็ออกไปเที่ยวชมสถานที่หาตามเบาะแสกันหมด มีแค่หล่อนแหละที่ไปศาลบูชามารผีซึ่งใกล้ที่สุด...แน่นอน หล่อนอาจจะไม่ได้ไปเลยก็ได้ ยังไงคำพูดจากปากหล่อนก็ไม่เห็นจะมีจริงสักคำ"
หลิวเฉิงเฟิงเดือดดาล:
"ข้ารู้อยู่แล้วว่ายัยนั่นไม่ใช่คนดี แต่ก่อนยังทำเป็นเรียกประชุมในห้อง แต่ที่ไหนได้กลับออกคำสั่งจ้ำจี้จ้ำไชพวกเรา หลอกใช้พวกเราเป็นเครื่องมือ!"
"แล้วนี่ยัง...คิดจะทำร้ายพวกเราอีก!"
หนิงชิวสุ่ยจ้องมองพื้นมาตลอด จู่ๆ ก็พูดขึ้น:
"พี่ไป๋ ไฟฉายให้ผมหน่อย"
ไป๋เซียวเซียวพยักหน้า ยื่นไฟฉายพิเศษที่ใช้ส่องรอยเท้าบนพื้นให้หนิงชิวสุ่ย
หนิงชิวสุ่ยเปิดไฟฉาย ส่องตามรอยเท้าไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดลงหน้าตู้เสื้อผ้าบานใหญ่
เขาสำรวจตู้เสื้อผ้าอย่างถี่ถ้วน ลูบคลำไปทั่ว จนในที่สุดก็พบแผ่นไม้หนึ่งในซอกไม้ของมุมแตกที่ซ่อนอยู่สุดตา
แผ่นไม้นี้มีเชือกแดงผูกไว้ เขียนอักษรตัวหนึ่งที่พวกเขาคุ้นเคยดี—"เฉวี่ยน"
เมื่อเห็นแผ่นไม้นั้น ดวงตาของไป๋เซียวเซียวเป็นประกาย
หลิวเฉิงเฟิงก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง อุทาน:
"เมื่อคืน ผีถูกไฟเผาในห้องของนายน้อยกำลังตามหาแผ่นไม้นี้ใช่ไหม?"