ห้องที่ปรากฏตรงหน้าแทบไม่ต่างจากห้องของคนอื่นเลย
หนิงชิวสุ่ยค้นหาในห้องครู่หนึ่ง สุดท้ายเลือกป้ายไม้เล็กที่เขียนคำว่า ‘หร่วน’ ใส่เข้าไปในหมอนของถังเจียว
“ใส่แค่อันเดียวหรือ?”
“อันเดียวก็พอแล้ว”
เผชิญหน้ากับคำถามของหลิวเฉิงเฟิง หนิงชิวสุ่ยตอบ
“ทางนั้นก็ไม่ได้ไม่ระวังตัวเลย ถ้าใส่มากไป ก็จะเปิดเผยง่าย”
หลิวเฉิงเฟิงก็ยังไม่วางใจ
“หล่อนจะตายไหม?”
การมีสิ่งนี้ในห้องไม่ใช่จะต้องตายเสมอไป คืนแรกหนิงชิวสุ่ยก็รอดมาได้
จากการเล่าของหนิงชิวสุ่ย ตราบใดที่ตอนกลางคืนผีตนนั้นปรากฏตัวขึ้น นอนนิ่งๆ บนเตียง อย่าขยับ อย่าส่งเสียงใดๆ ก็จะไม่เป็นไร
“ไม่ต้องกังวลเกินไป… ถ้าคืนนี้หล่อนไม่ตาย ฉันยังมีแผนสำรอง”
เสียงเกียจคร้านของไป๋เซียวเซียวแฝงความเย็นชาอยู่หลายส่วน
หล่อนเอามือล้วงกระเป๋า ในแววตามีความอาฆาตอย่างเปิดเผย
สำหรับคนอย่างถังเจียว หล่อนไม่เคยมีความรู้สึกดีๆ และจะไม่มีวันใจอ่อนเด็ดขาด
หลังจากทั้งสามทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ ยืนยันว่าไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ แล้วก็ค่อยๆ ถอยออกจากห้องอย่างระมัดระวัง
จากนั้น พวกเขามาถึงโรงอาหารเพื่อกินข้าวเย็น
ด้วยบทวิเคราะห์ตอนกลางวัน ครั้งนี้หลิวเฉิงเฟิงมองโรงอาหารด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มีแววพินิจพิเคราะห์
ไม่นานเขาก็พบว่า ความคิดของหนิงชิวสุ่ยไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย รูปแบบสถาปัตยกรรมเช่นนี้ที่ไหนจะใช่โรงอาหาร ชัดๆ คือโรงแรม!
ชาวบ้านในหมู่บ้านตั้งใจเปลี่ยนที่พักรับรองเดิมให้เป็นโรงอาหาร และเปลี่ยนบ้านว่างที่แทบไม่มีคนอยู่ปกติให้เป็นที่พักรับรอง เจตนาเล็กๆ ในนี้ชวนให้คนคิดมากได้ยาก