“แม่เจ้า... นางไปทำอะไรไว้ ถึงถูกฆ่าอย่างทารุณเช่นนี้?!”
หลิวเฉิงเฟิงริมฝีปากสั่นระริก ราวกับไม่อยากเชื่อว่า ผีหญิงตรงหน้าเคยผ่านการทรมานที่โหดร้ายป่าเถื่อนเพียงใดมาก่อน...
ถูกแช่ในคุกน้ำเย็นเฉียบ แทงทะลุแขนขา แล้วค่อย ๆ คว้านกระดูกทั่วร่างออกทีละชิ้น...
แค่คิด ร่างกายของเขาก็เย็นวาบไปทั้งตัว
“ถอยกลับไปเถอะ”
หนิงชิวสุ่ยเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง สั่งให้หลิวเฉิงเฟิงพาเขาลงจากแท่นสูง
ลงมาแล้ว เขาก็ตบบ่าหลิวเฉิงเฟิง บอกให้วางตนลง ดูเหมือนผ่านมาครู่หนึ่ง เขารู้สึกดีขึ้น เดินได้แล้ว
“ไม่เป็นไรนะ พี่?”
หลิวเฉิงเฟิงยังไม่วางใจ ถามอย่างครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ
หนิงชิวสุ่ยโบกมือ อ่อนแรงเล็กน้อยว่า
“คงไม่มีบาดแผลอะไร แค่ปวดไปทั้งตัว เหมือนมีมีดกรีดเนื้อ คว้านกระดูก...”
หลิวกับไป๋มองหน้ากัน เข้าใจทันทีว่า เมื่อครู่ผีหญิงใช้วิธีเดียวกับที่ชาวบ้านเคยฆ่ามัน... ฆ่าหนิงชิวสุ่ย!
ถ้าไม่ใช่เพราะแผ่นป้ายของก่วงชวนหล่นลงมาพอดี ดึงความสนใจของผีหญิง ป่านนี้หนิงชิวสุ่ยคง...
“ดูจากท่าทีของผีหญิง มัน... รู้จักก่วงชวนหรือ?”
แม้หลิวเฉิงเฟิงจะเป็นคนเส้นใหญ่ ก็ยังเห็นว่าตอนผีหญิงถือแผ่นป้ายของก่วงชวน ในแววตามีความเศร้าผิดปกติ