แค่คิดว่าในห้องของตัวเองมีสิ่งสกปรกที่มองไม่เห็นแอบมองเขาอยู่ในมุมมืด หนิงชิวสุ่ยก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว!
เขาทำทีสงบนิ่งแล้วออกจากห้อง มายังทางเดิน
แต่แล้วภาพที่ทำให้ขนหัวลุกก็ปรากฏขึ้น…
แสงสีแดงจากหยกเลือดในฝ่ามือไม่เพียงไม่ดับ…แต่กลับสว่างขึ้นเรื่อยๆ!
“บัดซบ!”
หนิงชิวสุ่ยอดสบถหยาบในใจไม่ได้
เขาถือหยกเลือดส่ายไปมา ความกระวนกระวายในใจก็ยิ่งทวีมากขึ้น!
เพราะเขาค้นพบอย่างรวดเร็วว่า ขอแค่อยู่ในเรือนพักหลังนี้ หยกสีแดงนี่ก็จะเปล่งแสง!
หรือว่า…ทั้งเรือนพักจะไม่สะอาดหมด?
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบไปหาไป๋เซียวเซียวกับหลิวเฉิงเฟิง เรียกพวกเขามาที่ห้อง แล้วปิดประตู
จากนั้น หนิงชิวสุ่ยก็หยิบหยกเลือดออกมา วางตรงหน้าทั้งสอง
“เฮ้ย นี่มันหยกจากด่านที่แล้วของเราไม่ใช่เหรอ… บัดซบ! ทำไมมันถึงเรืองแสง?!”
ทีแรกหลิวเฉิงเฟิงแสดงสีหน้าประหลาดใจ แล้วเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว
เขานึกถึงผีหญิงในประตูเลือดก่อนหน้านี้ จึงกวาดตามองทุกมุมห้อง
แต่ไม่เห็นสิ่งน่ากลัวใดๆ
“ไม่ต้องหาแล้ว…”
หนิงชิวสุ่ยส่ายหน้า สีหน้าจริงจังขึ้นมาก
“ขอแค่อยู่ในเรือนพักหลังนี้ หยกเลือดนี่ก็จะเปล่งแสง”
พูดจบ เขาก็อธิบายที่มาและสรรพคุณของหยกเลือดให้ไป๋เซียวเซียวซึ่งอยู่ข้างๆ ฟังอย่างละเอียด
หลังจากไป๋เซียวเซียวฟังจบ ก็ขมวดคิ้วแน่น
นางเผยอริมฝีปากแดงเล็กน้อย:
“เรือนพักนี้มีปัญหาจริงๆ”
พูดจบ ไป๋เซียวเซียวก็สำรวจไปทั่วห้องหนิงชิวสุ่ย สายตาจับจ้องอยู่ที่เตียงไม้