“ช่วย… ช่วยด้วย… เอ่อ…”
ชายคนนั้นตะโกนขอความช่วยเหลือไปทางเรือนรับรอง แต่สิ่งที่ตอบรับเขา… มีเพียงความเงียบสงัด
หนิงชิวสุ่ยก้าวลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง มาถึงประตูไม้ แล้วลั่นกลอนประตู จากนั้นค่อยๆ เดินไปที่หน้าต่าง ภายใต้แสงจันทร์เยือกเย็น เขามองลงไปข้างล่าง
เขาเห็นเงาดำร่างหนึ่งซวนเซวิ่งหนีออกมาจากป่า มือของมันตะกุยที่คออย่างรุนแรง!
นั่นคือชายที่ร้องขอความช่วยเหลือ!
ชายคนนั้นร้องขอความช่วยเหลือไปทางเรือนรับรองอย่างโหยหวน ขณะเดียวกันก็ตะกุยคอตัวเองอย่างบ้าคลั่ง เหมือนกับ… มีอะไรบางอย่างอยู่ตรงนั้น
เขาพยายามยื่นมือไปทางเรือนรับรอง แต่มือกลับหดกลับมาอย่างควบคุมไม่ได้ แล้วกลับไปตะกุยคอต่อ!
ร่างของเขาหมุนวนอยู่ในลานบ้าน ไม่สามารถเข้าใกล้เรือนรับรองได้
เสียงร้องของชายคนนั้นยิ่งน่าสังเวชขึ้นเรื่อยๆ ฟังแล้วชวนให้หนังศีรษะชา!
แต่ตลอดเวลา ในเรือนรับรองไม่มีใครออกไปช่วยเขา
บางทีอาจเป็นเพราะไม่มีใครได้ยิน
แต่ถึงจะมีคนได้ยิน ก็ไม่มีใครกล้าออกไปช่วยเขา
ทุกคนรู้ดีว่าโลกหลังประตูเลือดนั้น น่ากลัวเพียงไหน!
การออกไปช่วยคนโดยพลการ ไม่เพียงช่วยไม่ได้ แต่ยังอาจเอาชีวิตตัวเองไปทิ้ง!
ในที่สุด หลังจากผ่านไปประมาณสิบกว่านาที ชายด้านนอกก็หยุดร้องโหยหวน