“ประตูเลือดมีคำใบ้ด้วยเหรอ?”
หนิงชิวสุ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
ไป๋เซียวเซียวที่อยู่ด้านข้างอธิบายว่า
“เฉพาะประตูเลือดบานแรกเท่านั้นที่ไม่มี”
“เพราะ 99.999% ของคนที่เจอประตูเลือดบานแรก ความยากจะต่ำมาก ผีจะฆ่าคน… ยังยากอยู่ ส่วนใหญ่ก็แค่ขู่ให้กลัว ไม่ได้ลงมือจริง ๆ”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วแววตาก็เจือแววหยอกล้อเหมือนจงใจแหย่คนทั้งสอง
“ถึงได้บอกว่าพวกนายสองคนซวย ประตูเลือดบานแรกก็มาเจอผีแบบนี้ แถมเกือบตายกันทั้งกลุ่ม!”
“หลังจากประตูบานแรก ประตูบานที่สองความยากจะสูงขึ้นอีกระดับ แต่ประตูเลือดก็จะให้คำใบ้สำคัญตามมาด้วย”
“แล้วก็เป็นประตูบานที่หก… แต่เรื่องพวกนี้ ไว้ค่อยคุยทีหลัง”
“ตอนนี้เรื่องเร่งด่วนที่สุด คือต้องหาทางเอาชีวิตรอดจากประตูบานที่สองก่อน”
“ประตูบานที่สองของพวกนาย… ไม่ธรรมดาเลยนะ!”
หลังจากไป๋เซียวเซียวอธิบายอย่างอดทน หนิงชิวสุ่ยก็ท่องจำคำใบ้บนประตูเลือดไว้ในใจทันที
“คนดีหลั่งเลือดจนหมดตัว กลายเป็นสายฝนทิพย์; คนเมตตาตัดศีรษะของตน มอบให้ความสงบสุข; คนไร้เดียงสาหลับตาลง เฝ้าร้องขอสายฝนทิพย์และความสงบสุข…”
คำใบ้นี้ประหลาดมาก ฟังดูแล้ว… ชวนขนลุกพิกล
ไม่นานนัก เวลาที่พวกเขาจะเข้าประตูก็มาถึง
ประตูไม้ที่เปื้อนเลือดนั้นถูกมือซีดขาวค่อย ๆ ผลักออกอีกครั้ง จากนั้นสติของทั้งสามก็เลือนรางลงอย่างรวดเร็ว…