โรงอาหารตั้งอยู่ไม่ไกลจากเกสต์เฮาส์ที่พวกเขาพัก
แต่ต่างจากเกสต์เฮาส์ตรงที่โรงอาหารนี้ดู...พิกล
ปกติโรงอาหารจะเป็นห้องโถงใหญ่ ทุกคนนั่งกินข้าวด้วยกัน
ทว่าโรงอาหารของหมู่บ้านฉีอวี่กลับมีสามชั้น แถมยังมีห้องส่วนตัวให้ผู้มาใช้บริการอีกมากมาย
ระหว่างตักอาหาร หนิงชิวสุ่ยถามป้าที่ถือทัพพีว่า
"ป้าครับ โรงอาหารที่นี่เป็นห้องเล็กแบบนี้หมดเลยเหรอครับ"
ป้าตักอาหารดูเหมือนไม่คิดว่าหนิงชิวสุ่ยจะถามคำถามนี้ เธอชะงักไปครู่ใหญ่ แววตาฉายแววตื่นตระหนก ก่อนจะอ้ำอึ้งตอบ
"ใช่...ใช่แล้ว"
"เมื่อก่อนก็เป็นโรงอาหารใหญ่เหมือนกันน่ะ...แต่ต่อมามีนักท่องเที่ยวบางคนไม่ชอบ การท่องเที่ยวก็เป็น...ที่มาสำคัญของหมู่บ้าน เราก็เลยเปลี่ยนเป็นห้องเล็กแบบนี้"
หนิงชิวสุ่ยได้ฟัง แววตาหรี่ลงเล็กน้อย
"ที่มา? ที่มาอะไรครับ"
ป้าตักอาหารถูกสายตาคมกริบของหนิงชิวสุ่ยมองจนลนลาน เธอหลบตาแล้วพูด
"ก็...เศรษฐกิจน่ะ"
"น่าจะเรียกว่าเศรษฐกิจมั้ง...โอ๊ย ป้าเป็นแค่คนทำกับข้าว ไม่เข้าใจพวกนี้หรอก!"
"เรื่องพวกนี้ คุณไปถามเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องดีกว่า"
หนิงชิวสุ่ยพยักหน้าน้อยๆ ยิ้มพลางพูด
"ขอบคุณครับ"
เขาถือถาดข้าวมายังห้องเล็กทางซ้ายของชั้นหนึ่ง
ไป๋เซียวเซียวและหลิวเฉิงเฟิงกำลังคุยอะไรบางอย่างอยู่
พอเห็นหนิงชิวสุ่ยเข้ามา หลิวเฉิงเฟิงรีบถาม
"น้อง เมื่อคืนนายได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือนอกหน้าต่างไหม"
หนิงชิวสุ่ยวางถาดอาหารลง
"ได้ยิน"
"ก็คือชายที่ตายอยู่ข้างนอกนั่นแหละที่ร้องขอความช่วยเหลือ"