ด่าฉันว่าคนทรยศหรือ? ฉันขนอเมริกาจนเสียขวัญ

ตอนที่ 2 ด่าว่าฉันเป็นคนทรยศงั้นเหรอ? ฉันจะทำให้อเมริกาหัวร้อนจนไปไม่เป็น

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

«ก่อนจะอนุมัติใบสมัครของนาย ฉันต้องดูให้รู้ก่อนว่านายมีความสามารถพอหรือเปล่า!»

«นี่คือปัญหาที่ยังแก้ไม่ตก ตอนที่พวกเราศึกษาระบบไฮดรอลิกก่อนหน้านี้»

«ลองดู แล้วบอกฉันมาว่านายคิดวิธีแก้ไว้ยังไง»

หลินเป่ยยื่นมือไปรับเอกสาร

«ได้ครับ คุณทอมป์สัน»

เขาพลิกอ่านไปทีละหน้า

ยิ่งอ่าน คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่น

ช่วงนี้เขาทุ่มเทให้กับ “เครื่องมือกลรุ่นใหม่” จนศึกษามาแต่เรื่องแกนหมุน รางเลื่อน และระบบป้อนชิ้นงาน

ส่วนระบบไฮดรอลิก เขาแทบไม่เคยแตะเลย

รายงานฉบับนี้เขาอ่านรู้เรื่อง และรู้ด้วยว่าปัญหาอยู่ตรงไหน

แต่จะให้คิดวิธีแก้ที่ใช้ได้จริงขึ้นมาสักชุด ด้วยตัวเองในเวลาอันสั้น เขาทำไม่ได้แน่

ภายในห้องทำงานเงียบกริบ

ทอมป์สันเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ จ้องมองเขา

ดวงตาคู่นั้นคมกริบราวกับเหยี่ยว ราวกับกำลังมองผู้สมัครที่ตกรอบไปแล้ว

หลินเป่ยปิดเอกสาร เงยหน้าขึ้น

เขาเกือบจะเอ่ยปากพูดว่า «ผมต้องการเวลาเพิ่มอีกหน่อย»

แต่ในจังหวะนั้นเอง

【ติ๊ง—】

【โฮสต์ได้รับข้อมูลทางเทคนิค 50% ของ “ระบบไฮดรอลิกยุคแรก” มูลค่า 1,000 แต้ม ต้องการใช้ 500 แต้มความขุ่นแค้นเพื่อเติมเต็มข้อมูลทางเทคนิคของระบบไฮดรอลิกทั้งชุดหรือไม่?】

หัวใจของหลินเป่ยพลันโล่งขึ้นมา

กำลังง่วงอยู่พอดี หมอนก็ลอยมาให้หนุน

เขาหลุบตาลง มุมปากขยับเพียงน้อยนิดจนแทบสังเกตไม่เห็น

«ใช่!»

ทันทีที่คำว่า «ใช่» หลุดจากปาก ความอบอุ่นสายหนึ่งก็พรั่งพรูขึ้นมาจากส่วนลึกในจิตสำนึก

สูตร ค่าพารามิเตอร์ และแผนผังหลักการที่อัดแน่นอยู่เต็มไปหมด พลันมีชีวิตขึ้นมา

ตั้งแต่ท่อน้ำมันเส้นหนึ่งไปจนถึงวงจรทั้งระบบ ทุกอย่างเรียงต่อกันเป็นแผนผังสมบูรณ์…

ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง!

เมื่อหลินเป่ยก้มลงอ่านรายงานอีกครั้ง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ปัญหาที่เมื่อครู่ทำให้เขาจนมุม ตอนนี้ปรากฏชัดอยู่บนแผนผัง เขายังมองเห็นปัญหาต่อเนื่องอีกสามสี่จุดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังได้อย่างง่ายดาย

สำหรับเขาแล้ว คำถามทั้งหมดในเอกสารฉบับนี้กลายเป็นข้อสอบเปิดตำราไปเรียบร้อย!

เขาปิดเอกสาร เงยหน้าขึ้น

«ถ้าต้องการเพิ่มแรงดันโดยไม่เพิ่มขนาดของเครื่องไฮดรอลิกชุดนี้…»

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ จังหวะการพูดไม่ช้าไม่เร็ว

«แนวทางของผมคือปรับความเข้ากันของวงจรทั้งหมดให้เหมาะสมขึ้น…»

เขาไม่ได้ยกวิธีแก้ฉบับสมบูรณ์ในหัวออกมาพูดทั้งหมด แต่เลือกหยิบเฉพาะประเด็นสำคัญไม่กี่จุด แล้วอธิบายวิธีแก้กับแนวคิดคร่าว ๆ

ส่วนที่เหลือไม่จำเป็นต้องพูดให้จบ และเขาก็ไม่จำเป็นต้องพูดให้หมด

นี่เป็นการทดสอบ ไม่ใช่การทำวิจัย

ถ้าพูดมากหรืออธิบายละเอียดเกินไป กลับจะทำให้คนสงสัย!

แค่แสดงความสามารถระดับ “อัจฉริยะ” ให้เห็นก็พอแล้ว!

ห้องทำงานกลับมาเงียบอีกครั้ง

แต่ความเงียบคราวนี้ต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

วิลสันอ้าปากค้าง มือที่กำลังสูบซิการ์หยุดชะงัก

ทอมป์สันขยับแว่น ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นเริ่มไหววูบ

ทั้งคู่ฟังเข้าใจ

และเพราะเข้าใจ จึงยิ่งพูดอะไรไม่ออก!

ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้แค่ตอบ «วิธีแก้ปัญหาข้อนี้» เท่านั้น

เขามองเครื่องไฮดรอลิกทั้งเครื่องเป็นระบบเดียว แล้วแก้ปัญหานั้นได้ถึงรากถึงโคนจากมุมมองของทั้งระบบ

แถมยังชี้ให้เห็นปัญหาต่อเนื่องอีกหลายจุดที่แม้แต่พวกเขาเองก็ยังนึกไม่ถึงและมักมองข้าม

มุมมองแบบนี้!

พื้นฐานแบบนี้!

ความสามารถแบบนี้!

ไม่ควรมีอยู่ในตัวคนเชื้อสายเซี่ยที่เพิ่งเรียนจบเลยสักนิด

ทอมป์สันค่อย ๆ เอนกลับไปพิงพนักเก้าอี้ ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย

เดิมทีเขาควรจะดีใจ

คนเก่งแบบนี้ช่วยประหยัดเวลาให้โครงการได้มากมาย

แต่เขากลับดีใจไม่ออก

วิลสันเองก็ไม่พูดอะไร เพียงกดซิการ์ลงในที่เขี่ยบุหรี่

ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปคนละทาง

คนเก่งขนาดนี้ดันเป็นคนเชื้อสายเซี่ยงั้นเหรอ? สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรม!

【ติ๊ง! ผลงานอันยอดเยี่ยมของโฮสต์ทำให้ทอมป์สันและวิลสันเกิดความอิจฉา ได้รับแต้มความขุ่นแค้น +1,000 แต้มคงเหลือปัจจุบัน: 1,500】

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวของหลินเป่ย

สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยน แต่ในใจก็ไหววูบเล็กน้อย

แค่ตอบคำถามก็ทำเงินได้ตั้งหนึ่งพันแต้มเลยเหรอ?

เห็นได้ชัดว่าพวกเขารังเกียจคนเชื้อสายเซี่ยอย่างลึกซึ้งจนเกินจินตนาการ

ขนาดความเก่งกาจยังกลายเป็นความผิดได้!

แต่สำหรับเขา เรื่องนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายไปเสียทั้งหมด

ถึงขั้นเป็นเรื่องดีมากด้วยซ้ำ

ยิ่งพวกเขาเกลียดที่เขาเก่ง เขาก็ยิ่งทำแต้มได้!

ทอมป์สันเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

«หลิน»

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงแฝงความสงเคราะห์จากที่สูง

«วิธีของนายถึงจะไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็พอถูไถได้ อย่างน้อยก็ผ่านเกณฑ์พื้นฐานของสถาบันวิจัยของเรา!»

«กลับไปเก็บของซะ คืนนี้ย้ายไปอยู่หอพักของสถาบันวิจัย พรุ่งนี้เช้ามารายงานตัว

ถึงตอนนั้นฉันจะมอบหมายงานวิจัยเฉพาะให้»

หลินเป่ยแสดงสีหน้าเคารพนอบน้อม แต่ในใจกลับขบขัน

“พอถูไถได้” งั้นเหรอ?

หัวร้อนจนไปไม่เป็นแล้วแท้ ๆ!

ยังจะทำเป็นวางท่าอีกเหรอ?

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังน้อมตัวลงเล็กน้อย น้ำเสียงจริงใจ

«ได้ครับ คุณทอมป์สัน ขอบคุณที่ให้โอกาสผม ผมจะพยายามสร้างผลงานให้ได้ครับ!»

«ดีมาก» ทอมป์สันพยักหน้า

หลินเป่ยเดินออกจากห้องทำงาน ประตูปิดลงด้านหลัง

เขาเดินไปตามทางเดินที่ไร้ผู้คน จู่ ๆ ก็ยิ้มออกมาเงียบ ๆ

ก้าวแรก สำเร็จแล้ว!

สิ่งที่ต้องทำต่อจากนี้คือค่อย ๆ เข้าถึงเทคโนโลยีแกนหลักของอเมริกา!

เมื่อกลับถึงหอพัก ฟ้าก็มืดสลัวแล้ว

หลินเป่ยผลักประตูเข้าไป

เสียงเอี๊ยดดังขึ้น บทสนทนาในห้องก็หยุดลงทันที

เพื่อนร่วมห้องเชื้อสายเซี่ยทั้งสามคนอยู่กันครบ

พอได้ยินเสียงประตู ทั้งสามก็หันมามองทางเข้าพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ความรังเกียจ!

ความดูแคลน!

และความผิดหวังที่ซ่อนไว้ไม่มิด!

«โห ยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ?» คนที่นั่งข้างหน้าต่างเป็นคนเปิดปากก่อน «ด็อกเตอร์หลินคนเก่งของพวกเรา วันนี้โดดเด่นเหลือเกินนะ!»

«พูดบนเวทีรับปริญญาซะอย่างกับเลียแข้งเลียขาอเมริกาจนได้ระดับใหม่!»

อีกคนวางหนังสือลง ยิ้มเยาะ «ถ้าฉันเป็นคนอเมริกัน ฉันก็คงปรบมือให้นายเหมือนกัน!»

«พูดจริงนะ» หลี่เจิ้นหมุนตัวจากหน้าโต๊ะหนังสือ เอ่ยทีละคำ «อยู่ห้องเดียวกันมาตั้งสองปี วันนี้ฉันถึงได้เห็นธาตุแท้ของนายชัด ๆ!»

«เกณฑ์ของสแตนก็ไม่ได้ต่ำ ทำไมไม่คัดหัวเข่าของนายไปด้วยล่ะ? อ่อนยวบเหมือนไม่มีกระดูก!»

ภายในห้องเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นก็มีใครสักคนหัวเราะหึออกมา

«ได้ยินว่าวิลสันแนะนำให้นายเข้าสถาบันวิจัยแล้วนี่? ยินดีด้วยนะ หลิน ไอ้คนทรยศ!» คนคนนั้นกอดอก เชิดคางขึ้น เน้นสามคำสุดท้ายอย่างหนักแน่น

หลินเป่ยไม่พูดอะไร

เขาเดินตรงไปข้างเตียงของตัวเอง ย่อตัวลงแล้วเริ่มเก็บของ

ไม่หลบ ไม่เถียงกลับ

สีหน้าไร้อารมณ์ แต่ในใจสงบนิ่งยิ่งกว่าใคร

ด่ามาเลย!

ด่าให้แรงกว่านี้อีกจะดีมาก!

เขากำลังจะเข้าสถาบันวิจัย ที่นั่นมีการรักษาความปลอดภัยแน่นหนา

เพื่อนร่วมห้องยิ่งด่าเขาหนักเท่าไร เขาก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น!

เมื่อคิดได้เช่นนั้น มือที่กำลังเก็บของของเขาก็ยิ่งมั่นคงขึ้น

เขารู้จักทุกคนในหอพักเป็นอย่างดี

หลี่เจิ้นเป็นคนตรงไปตรงมา เรียนหนังสือมาสองปี เงินที่ประหยัดได้ทั้งหมดเอาไปซื้อหนังสือพิมพ์ที่สนับสนุนความก้าวหน้า

ส่วนคนที่นั่งข้างหน้าต่าง ในจดหมายจากบ้านมีดินจากบ้านเกิดติดมาด้วย เขาเก็บมันไว้อย่างทะนุถนอมใต้หมอน

ที่พวกเขาด่าเขา ก็เพราะพวกเขารักเซี่ยกั๋วอย่างแท้จริง!

และในอนาคต คนเหล่านี้จะกลับไปยังเซี่ยกั๋ว

กลายเป็นกระดูกสันหลังที่แข็งแกร่งที่สุดของเซี่ยกั๋ว!

หลินเป่ยเก็บข้าวของต่อ ความรู้สึกที่ถูกเข้าใจผิดพลุ่งขึ้นมาเพียงชั่ววูบ ก่อนจะถูกเขากดเอาไว้

สักวันหนึ่ง พวกเขาจะได้เห็นว่าคนที่พวกเขาเรียกว่า “คนทรยศ” ยิ่งใหญ่เพียงใด!

เขาลุกขึ้นยืน ไม่แม้แต่จะมองเพื่อนร่วมห้องทั้งสามอีกสักครั้ง และไม่ได้พูดอะไรสักคำ

หยิบข้าวของแล้วหันหลังเดินออกไป

«แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วเหรอ?»

«กล้าทำเองแล้วยังกลัวคนอื่นพูดอีกหรือไง?»

หลินเป่ยที่อยู่นอกประตูไม่ได้หยุดฝีเท้า

ในเวลาเดียวกัน ณ สถาบันวิจัยเครื่องมือกล

ทอมป์สันยืนอยู่หน้าต่าง มือถือโทรศัพท์ไว้

«ฉันเอง!»

«คนเชื้อสายเซี่ยคนนั้น…ใช่ คนที่อยู่ในพิธีรับปริญญาวันนี้นั่นแหละ จับตาดูให้ดี รายงานวันละครั้ง!»

ปลายสายตอบรับ

«เข้าใจแล้ว»

…

หอพักของสถาบันวิจัยอยู่ทางใต้ของเมือง ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย เป็นบ้านเดี่ยวมีรั้วรอบขอบชิด

ที่นี่จัดไว้เป็นพิเศษสำหรับนักวิจัยจากต่างถิ่นซึ่งไม่มีบ้านอยู่ในนครจินเฉิง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป