ด่าฉันว่าคนทรยศหรือ? ฉันขนอเมริกาจนเสียขวัญ

ตอนที่ 1 ด่าว่าฉันเป็นคนทรยศ? ฉันนี่แหละจะทำให้อเมริกาหัวร้อน

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เดือนพฤศจิกายน ปี 1949

อเมริกา นครจินเฉิง มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด

พิธีสำเร็จการศึกษา

“ด็อกเตอร์หลิน ในฐานะตัวแทนบัณฑิตเชื้อสายเซี่ยผู้โดดเด่น คุณช่วยเล่าความคิดเห็นที่มีต่อมาตุภูมิที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ?”

หลินเป่ยยืนอยู่บนเวทีในชุดสูทเนี้ยบกริบ

เบื้องล่างมีผู้คนแน่นขนัด ทุกคนเงยหน้าขึ้นรอฟังคำตอบจากเขา

หลินเป่ยยิ้มไว้บนใบหน้าอย่างไม่ทุกข์ร้อน

“ได้สิครับ!”

“แต่ขอชี้แจงก่อนอย่างหนึ่งนะครับ

ถึงผมจะมีเชื้อสายเซี่ย แต่มาตุภูมิของผมคืออเมริกา อเมริกาให้ชีวิตใหม่กับผม!”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งหอประชุม

เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะพูดแบบนี้

ก่อนที่ทุกคนจะทันได้ตั้งสติ เขาก็พูดต่อ

“เซี่ยกั๋วเพิ่งผ่านสงครามมา ประเทศยากจนและอ่อนแอ ทุกอย่างต้องเริ่มสร้างกันใหม่จากศูนย์!”

“ถ้าเทียบกันแล้ว อเมริกามีระบบอุตสาหกรรมที่สมบูรณ์ที่สุดในโลก ห้องทดลองชั้นนำที่สุด และบุคลากรที่เก่งที่สุด แม้แต่อากาศก็ยังหอมหวาน!”

“อเมริกาคือประภาคารของมนุษยชาติ!”

“ช่องว่างระหว่างสองประเทศมีแต่จะยิ่งถ่างกว้างขึ้นเรื่อย ๆ!”

“ในฐานะตัวแทนนักวิจัยเชื้อสายเซี่ย ผมคิดว่ามีเพียงการปักหลักอยู่ที่นี่เท่านั้น เราถึงจะทำให้ชีวิตมีคุณค่า...”

เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงโห่ก็ระเบิดขึ้นจากด้านล่าง

“เหลวไหล!”

ชายหนุ่มในชุดจงซานเก่าซอมซ่อที่นั่งอยู่แถวหลังตบโต๊ะลุกพรวด เส้นเลือดปูดโปน ดวงตาแดงก่ำ

“หลินเป่ย แกมันลืมบรรพบุรุษ! แกเกิดในเซี่ยกั๋ว ดื่มน้ำและกินข้าวของเซี่ยกั๋วเติบโตมา แต่กลับบอกว่าอเมริกาเป็นมาตุภูมิของแก!”

“เซี่ยกั๋วผ่านศึกสงครามมามากมาย ทั้งยากจนและอ่อนแอ ตอนนี้แหละที่พวกเราควรกลับไปตอบแทนประเทศ แต่แกกลับมาลืมบรรพบุรุษอยู่ที่นี่ ไอ้คนทรยศ! แกมันคนทรยศ!”

หอประชุมเงียบกริบไปชั่วขณะ

สายตานับไม่ถ้วนหันขวับไปจับจ้องชายหนุ่มคนนั้น

และจับจ้องหลินเป่ยเช่นกัน

หลินเป่ยยิ้มในใจ บอกแล้วว่า ‘พี่น้อง’ คนนี้ไว้ใจได้จริง ๆ ช่วยส่งแรงหนุนมาให้ถูกจังหวะพอดี!

หลินเป่ยหันกลับไป มองชายหนุ่มคนนั้นจากบนเวทีด้วยสายตาเหนือกว่า แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา

“กลับไปตอบแทนประเทศงั้นเหรอ?”

“เซี่ยกั๋วมีอะไรบ้าง? ผลิตอะไรได้บ้าง? กลับไปตอบแทนประเทศ? กลับไปทำนาเสียยังจะดีกว่า!”

“ทำนายังดีกว่าเป็นคนทรยศ!”

“งั้นก็กลับไปทำนาสิ ไม่มีใครขวางนายหรอก!” หลินเป่ยยิ้มเยาะ

เฉียนฮวาโกรธจนแทบคลั่ง ทำท่าจะพุ่งขึ้นไปบนเวที

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนเข้าล็อกแขนเขาคนละข้าง แล้วลากออกไปนอกประตู

“หลินเป่ย! ไอ้คนทรยศ! ฉันมองแกผิดไปจริง ๆ...”

เสียงด่าทอค่อย ๆ ห่างออกไป ก่อนจะเงียบหายที่หน้าประตูหอประชุม

หลินเป่ยมองตามทิศทางที่เขาหายไป พลางกลั้นหัวเราะ

ด่าเข้าไป

ยิ่งด่าแรง แขกชาวอเมริกันข้างล่างก็ยิ่งหัวเราะชอบใจกันมากขึ้น

และเขาก็จะเข้าใกล้เป้าหมายขึ้นอีกก้าว!

คำว่า ‘คนทรยศ’ ไม่ใช่คำประณาม

แต่มันคือบัตรผ่านสู่หัวใจเทคโนโลยีของอเมริกา

เขาหันกลับไปหาผู้ชม น้ำเสียงมั่นคงขึ้น แถมยังแฝงความจริงใจอยู่หลายส่วน

“อเมริกาให้สภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย พื้นที่อุดมสมบูรณ์สำหรับการเรียนรู้ และเวทีให้เราได้เติบโต พระคุณเพียงหยดเดียว ควรตอบแทนด้วยธารน้ำพุ”

“การสร้างคุณูปการให้อเมริกา ก็คือการสร้างคุณูปการให้กับความก้าวหน้าของมนุษยชาติ!”

เสียงปรบมือดังกึกก้อง

เหล่านักวิชาการและนักศึกษาต่างชาติเชื้อสายเซี่ยที่อยู่ด้านล่างต่างหน้าเขียวคล้ำไปตาม ๆ กัน

แต่ความโกรธเกรี้ยวเหล่านั้นถูกเสียงชื่นชมของแขกชาวอเมริกันกลบจนหมด

ข้างเวทีประธาน วิลสัน อาจารย์ที่ปรึกษาของหลินเป่ยพยักหน้าเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า

【ติ๊ง——】

【ตรวจพบว่าโฮสต์ได้รับความไว้วางใจในเบื้องต้นจากอเมริกา ภารกิจสำเร็จ!】

【ระบบ “เหมารวมจากจุดเดียว” เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ!】

【โฮสต์: หลินเป่ย】

【สถานะ: ด็อกเตอร์สาขาฟิสิกส์ มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด (รอจัดสรรตำแหน่ง)】

【ความสามารถของระบบ: เมื่อโฮสต์ได้รับเนื้อหาจริง 10% ของโครงการ เหตุการณ์ หรือทักษะใด ๆ ก็สามารถใช้ค่าความขุ่นแค้นเติมเนื้อหาส่วนที่เหลืออีก 90% ให้ครบถ้วนได้】

【แต้มความขุ่นแค้น: ได้รับโดยอัตโนมัติเมื่อเจ้าหน้าที่รัฐหรือผู้เชี่ยวชาญผู้ทรงอำนาจของอเมริกาเกิดความไม่พอใจ ริษยา หรือหัวร้อนต่อโฮสต์หรือผลงานของโฮสต์ ยิ่งอีกฝ่ายมีตำแหน่งสูงและขุ่นแค้นมากเท่าไร แต้มที่ได้รับก็ยิ่งมากขึ้น】

【ของขวัญมือใหม่: แต้มความขุ่นแค้น 1,000 แต้ม; “มิติแห่งจิต” ขนาด 1 ลูกบาศก์เมตร 1 แห่ง สามารถเก็บและนำสิ่งของเข้าออกได้อย่างอิสระด้วยความคิด】

【ร้านค้าระบบระดับ 1 เปิดใช้งานแล้ว】

สีหน้าของหลินเป่ยยังคงนิ่ง ทว่าหัวใจกลับเต้นแรงขึ้นมาทันที

ในที่สุดระบบก็เปิดใช้งานแล้ว!

เมื่อสามวันก่อน เขายังเป็นเจ้าของบริษัทในอุตสาหกรรมการผลิตความแม่นยำแห่งศตวรรษที่ 21

เพราะการปิดล้อมและคว่ำบาตรของอเมริกา บริษัทของเขาจึงสูญเสียชิ้นส่วนสำคัญไป

มาตรการคว่ำบาตรของอเมริกาไม่เพียงทำให้บริษัทของเขาเข้าใกล้การล้มละลาย แต่ยังทำให้ตัวเขาเองต้องแบกรับหนี้สินก้อนโตด้วย

คืนนั้น เขานอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียง

พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็มาอยู่ในอเมริกาปี 1949 กลายเป็นด็อกเตอร์เชื้อสายเซี่ยที่กำลังจะเรียนจบ

และยังผูกมัดกับระบบนี้ด้วย

คำเตือนข้อแรกของระบบระบุไว้ว่า มีเพียงการได้รับความไว้วางใจจากอเมริกาเท่านั้น ระบบจึงจะเปิดใช้งานได้

10% แลกกับ 100%

แค่ได้แตะขอบโครงการสำคัญของอเมริกา ก็สามารถขนเทคโนโลยีทั้งชุดกลับบ้านได้แล้ว

เมื่อมีระบบ หลินเป่ยก็ตัดสินใจว่าจะทำให้เซี่ยกั๋วหลุดพ้นจากสภาพที่ถูกอีกฝ่ายบีบคั้นจนขาดเทคโนโลยีสำคัญให้ได้อย่างสิ้นเชิง

หลินเป่ยคนเดิมกับหลินเป่ยที่ข้ามภพมา ต่างมีความคิดเหมือนกัน

เขาไม่เพียงเรียนเก่ง แต่ยังอาศัยฐานะทางบ้านที่มั่งคั่งคอยให้ทุนสนับสนุนเพื่อนนักศึกษาเชื้อสายเซี่ยผู้รักชาติกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าอย่างลับ ๆ

ก็เพียงหวังให้พวกเขาเรียนจบแล้วกลับประเทศไปสร้างชาติที่กำลังรอการฟื้นฟูขึ้นมาใหม่

เฉียนฮวา คนที่เพิ่งด่าหลินเป่ยว่าเป็น ‘คนทรยศ’ เป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาผู้ได้รับทุน

ระหว่างให้ทุนสนับสนุนเพื่อนนักศึกษาเชื้อสายเซี่ย หลินเป่ยคนเดิมก็ยื่นสมัครเข้าสถาบันวิจัยของอเมริกา หวังจะนำเทคโนโลยีล้ำสมัยที่สุดกลับไปยังเซี่ยกั๋ว

แต่เขายื่นใบสมัครต่อเนื่องอยู่ทั้งปี กลับไม่มีข่าวคราวเลยสักนิด

ในอเมริกาปี 1949 คนเชื้อสายเซี่ยถูกจับตามองไปทุกที่

วิลสัน อาจารย์ที่ปรึกษา ยิ่งมีอคติต่อคนเชื้อสายเซี่ยอย่างฝังลึก

วิธีธรรมดา ๆ ไม่มีทางทำให้อเมริกาไว้ใจได้

เมื่อหมดหนทาง หลินเป่ยจึงเลือกวิธีที่เด็ดขาดที่สุด—ประกาศตัดขาดจากมาตุภูมิต่อหน้าสาธารณชน ระหว่างกล่าวสุนทรพจน์ในฐานะตัวแทนคนเชื้อสายเซี่ยบนเวทีรับปริญญา

ยอมแลกชื่อเสียงฉาวโฉ่กับคะแนนความไว้วางใจจากอเมริกา

พิธีสำเร็จการศึกษาสิ้นสุดลง

หลินเป่ยเพิ่งเดินออกจากหอประชุม ก็มีชายในชุดสูทคนหนึ่งมาขวางหน้า

“คุณหลิน ศาสตราจารย์วิลสันอยากพบคุณครับ!”

หลินเป่ยจำได้ว่าเขาเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของภาควิชา จึงไม่ได้ถามอะไรเพิ่มและเดินตามไปยังชั้นสองของอาคารบริหาร

ในห้องทำงานมีเก้าอี้หนังสองตัว และมีคนนั่งอยู่สองคน

ทางซ้ายคือวิลสัน ส่วนทางขวาเป็นชายวัยกลางคน สวมแว่นกรอบทอง ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยว

“หลิน นั่งสิ”

วิลสันเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “คำพูดของนายเมื่อกี้ยอดเยี่ยมมาก! ฉันอ่านใบสมัครที่นายขอเข้าร่วมโครงการพัฒนาเครื่องมือกลรุ่นใหม่แล้ว”

เขายกมือชี้ไปยังชายข้างกาย “ท่านนี้คือคุณทอมป์สัน เจ้าหน้าที่เทคนิคผู้รับผิดชอบโครงการเครื่องมือกลของสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์

โครงการพัฒนาเครื่องมือกลรุ่นใหม่อยู่ในความรับผิดชอบของเขาทั้งหมด”

ทอมป์สันพยักหน้าโดยไม่พูดทักทาย

“หลิน” เขาเข้าประเด็นทันที “ศาสตราจารย์วิลสันเล่าเรื่องของนายให้ฉันฟังหมดแล้ว นายอยากเข้าร่วมโครงการเครื่องมือกลเพื่อสั่งสมประสบการณ์ด้านการวิจัย”

“แต่ฉันต้องแก้ความเข้าใจของนายก่อน การเข้าร่วมโครงการวิจัยไม่ใช่การเรียนรู้ แต่คือการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นจริง

ในทีมโครงการไม่มีนักศึกษา มีแต่วิศวกร!”

เขาเลื่อนเอกสารปึกหนึ่งมาข้างหน้า วางลงตรงหน้าหลินเป่ย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป