เดือนพฤศจิกายน ปี 1949
อเมริกา นครจินเฉิง มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด
พิธีสำเร็จการศึกษา
“ด็อกเตอร์หลิน ในฐานะตัวแทนบัณฑิตเชื้อสายเซี่ยผู้โดดเด่น คุณช่วยเล่าความคิดเห็นที่มีต่อมาตุภูมิที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ?”
หลินเป่ยยืนอยู่บนเวทีในชุดสูทเนี้ยบกริบ
เบื้องล่างมีผู้คนแน่นขนัด ทุกคนเงยหน้าขึ้นรอฟังคำตอบจากเขา
หลินเป่ยยิ้มไว้บนใบหน้าอย่างไม่ทุกข์ร้อน
“ได้สิครับ!”
“แต่ขอชี้แจงก่อนอย่างหนึ่งนะครับ
ถึงผมจะมีเชื้อสายเซี่ย แต่มาตุภูมิของผมคืออเมริกา อเมริกาให้ชีวิตใหม่กับผม!”
เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งหอประชุม
เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะพูดแบบนี้
ก่อนที่ทุกคนจะทันได้ตั้งสติ เขาก็พูดต่อ
“เซี่ยกั๋วเพิ่งผ่านสงครามมา ประเทศยากจนและอ่อนแอ ทุกอย่างต้องเริ่มสร้างกันใหม่จากศูนย์!”
“ถ้าเทียบกันแล้ว อเมริกามีระบบอุตสาหกรรมที่สมบูรณ์ที่สุดในโลก ห้องทดลองชั้นนำที่สุด และบุคลากรที่เก่งที่สุด แม้แต่อากาศก็ยังหอมหวาน!”
“อเมริกาคือประภาคารของมนุษยชาติ!”
“ช่องว่างระหว่างสองประเทศมีแต่จะยิ่งถ่างกว้างขึ้นเรื่อย ๆ!”
“ในฐานะตัวแทนนักวิจัยเชื้อสายเซี่ย ผมคิดว่ามีเพียงการปักหลักอยู่ที่นี่เท่านั้น เราถึงจะทำให้ชีวิตมีคุณค่า...”
เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงโห่ก็ระเบิดขึ้นจากด้านล่าง
“เหลวไหล!”
ชายหนุ่มในชุดจงซานเก่าซอมซ่อที่นั่งอยู่แถวหลังตบโต๊ะลุกพรวด เส้นเลือดปูดโปน ดวงตาแดงก่ำ
“หลินเป่ย แกมันลืมบรรพบุรุษ! แกเกิดในเซี่ยกั๋ว ดื่มน้ำและกินข้าวของเซี่ยกั๋วเติบโตมา แต่กลับบอกว่าอเมริกาเป็นมาตุภูมิของแก!”
“เซี่ยกั๋วผ่านศึกสงครามมามากมาย ทั้งยากจนและอ่อนแอ ตอนนี้แหละที่พวกเราควรกลับไปตอบแทนประเทศ แต่แกกลับมาลืมบรรพบุรุษอยู่ที่นี่ ไอ้คนทรยศ! แกมันคนทรยศ!”
หอประชุมเงียบกริบไปชั่วขณะ
สายตานับไม่ถ้วนหันขวับไปจับจ้องชายหนุ่มคนนั้น
และจับจ้องหลินเป่ยเช่นกัน
หลินเป่ยยิ้มในใจ บอกแล้วว่า ‘พี่น้อง’ คนนี้ไว้ใจได้จริง ๆ ช่วยส่งแรงหนุนมาให้ถูกจังหวะพอดี!
หลินเป่ยหันกลับไป มองชายหนุ่มคนนั้นจากบนเวทีด้วยสายตาเหนือกว่า แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา
“กลับไปตอบแทนประเทศงั้นเหรอ?”
“เซี่ยกั๋วมีอะไรบ้าง? ผลิตอะไรได้บ้าง? กลับไปตอบแทนประเทศ? กลับไปทำนาเสียยังจะดีกว่า!”
“ทำนายังดีกว่าเป็นคนทรยศ!”
“งั้นก็กลับไปทำนาสิ ไม่มีใครขวางนายหรอก!” หลินเป่ยยิ้มเยาะ
เฉียนฮวาโกรธจนแทบคลั่ง ทำท่าจะพุ่งขึ้นไปบนเวที
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนเข้าล็อกแขนเขาคนละข้าง แล้วลากออกไปนอกประตู
“หลินเป่ย! ไอ้คนทรยศ! ฉันมองแกผิดไปจริง ๆ...”
เสียงด่าทอค่อย ๆ ห่างออกไป ก่อนจะเงียบหายที่หน้าประตูหอประชุม
หลินเป่ยมองตามทิศทางที่เขาหายไป พลางกลั้นหัวเราะ
ด่าเข้าไป
ยิ่งด่าแรง แขกชาวอเมริกันข้างล่างก็ยิ่งหัวเราะชอบใจกันมากขึ้น
และเขาก็จะเข้าใกล้เป้าหมายขึ้นอีกก้าว!
คำว่า ‘คนทรยศ’ ไม่ใช่คำประณาม
แต่มันคือบัตรผ่านสู่หัวใจเทคโนโลยีของอเมริกา
เขาหันกลับไปหาผู้ชม น้ำเสียงมั่นคงขึ้น แถมยังแฝงความจริงใจอยู่หลายส่วน
“อเมริกาให้สภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย พื้นที่อุดมสมบูรณ์สำหรับการเรียนรู้ และเวทีให้เราได้เติบโต พระคุณเพียงหยดเดียว ควรตอบแทนด้วยธารน้ำพุ”
“การสร้างคุณูปการให้อเมริกา ก็คือการสร้างคุณูปการให้กับความก้าวหน้าของมนุษยชาติ!”
เสียงปรบมือดังกึกก้อง
เหล่านักวิชาการและนักศึกษาต่างชาติเชื้อสายเซี่ยที่อยู่ด้านล่างต่างหน้าเขียวคล้ำไปตาม ๆ กัน
แต่ความโกรธเกรี้ยวเหล่านั้นถูกเสียงชื่นชมของแขกชาวอเมริกันกลบจนหมด
ข้างเวทีประธาน วิลสัน อาจารย์ที่ปรึกษาของหลินเป่ยพยักหน้าเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า
【ติ๊ง——】
【ตรวจพบว่าโฮสต์ได้รับความไว้วางใจในเบื้องต้นจากอเมริกา ภารกิจสำเร็จ!】
【ระบบ “เหมารวมจากจุดเดียว” เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ!】
【โฮสต์: หลินเป่ย】
【สถานะ: ด็อกเตอร์สาขาฟิสิกส์ มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด (รอจัดสรรตำแหน่ง)】
【ความสามารถของระบบ: เมื่อโฮสต์ได้รับเนื้อหาจริง 10% ของโครงการ เหตุการณ์ หรือทักษะใด ๆ ก็สามารถใช้ค่าความขุ่นแค้นเติมเนื้อหาส่วนที่เหลืออีก 90% ให้ครบถ้วนได้】
【แต้มความขุ่นแค้น: ได้รับโดยอัตโนมัติเมื่อเจ้าหน้าที่รัฐหรือผู้เชี่ยวชาญผู้ทรงอำนาจของอเมริกาเกิดความไม่พอใจ ริษยา หรือหัวร้อนต่อโฮสต์หรือผลงานของโฮสต์ ยิ่งอีกฝ่ายมีตำแหน่งสูงและขุ่นแค้นมากเท่าไร แต้มที่ได้รับก็ยิ่งมากขึ้น】
【ของขวัญมือใหม่: แต้มความขุ่นแค้น 1,000 แต้ม; “มิติแห่งจิต” ขนาด 1 ลูกบาศก์เมตร 1 แห่ง สามารถเก็บและนำสิ่งของเข้าออกได้อย่างอิสระด้วยความคิด】
【ร้านค้าระบบระดับ 1 เปิดใช้งานแล้ว】
สีหน้าของหลินเป่ยยังคงนิ่ง ทว่าหัวใจกลับเต้นแรงขึ้นมาทันที
ในที่สุดระบบก็เปิดใช้งานแล้ว!
เมื่อสามวันก่อน เขายังเป็นเจ้าของบริษัทในอุตสาหกรรมการผลิตความแม่นยำแห่งศตวรรษที่ 21
เพราะการปิดล้อมและคว่ำบาตรของอเมริกา บริษัทของเขาจึงสูญเสียชิ้นส่วนสำคัญไป
มาตรการคว่ำบาตรของอเมริกาไม่เพียงทำให้บริษัทของเขาเข้าใกล้การล้มละลาย แต่ยังทำให้ตัวเขาเองต้องแบกรับหนี้สินก้อนโตด้วย
คืนนั้น เขานอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียง
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็มาอยู่ในอเมริกาปี 1949 กลายเป็นด็อกเตอร์เชื้อสายเซี่ยที่กำลังจะเรียนจบ
และยังผูกมัดกับระบบนี้ด้วย
คำเตือนข้อแรกของระบบระบุไว้ว่า มีเพียงการได้รับความไว้วางใจจากอเมริกาเท่านั้น ระบบจึงจะเปิดใช้งานได้
10% แลกกับ 100%
แค่ได้แตะขอบโครงการสำคัญของอเมริกา ก็สามารถขนเทคโนโลยีทั้งชุดกลับบ้านได้แล้ว
เมื่อมีระบบ หลินเป่ยก็ตัดสินใจว่าจะทำให้เซี่ยกั๋วหลุดพ้นจากสภาพที่ถูกอีกฝ่ายบีบคั้นจนขาดเทคโนโลยีสำคัญให้ได้อย่างสิ้นเชิง
หลินเป่ยคนเดิมกับหลินเป่ยที่ข้ามภพมา ต่างมีความคิดเหมือนกัน
เขาไม่เพียงเรียนเก่ง แต่ยังอาศัยฐานะทางบ้านที่มั่งคั่งคอยให้ทุนสนับสนุนเพื่อนนักศึกษาเชื้อสายเซี่ยผู้รักชาติกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าอย่างลับ ๆ
ก็เพียงหวังให้พวกเขาเรียนจบแล้วกลับประเทศไปสร้างชาติที่กำลังรอการฟื้นฟูขึ้นมาใหม่
เฉียนฮวา คนที่เพิ่งด่าหลินเป่ยว่าเป็น ‘คนทรยศ’ เป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาผู้ได้รับทุน
ระหว่างให้ทุนสนับสนุนเพื่อนนักศึกษาเชื้อสายเซี่ย หลินเป่ยคนเดิมก็ยื่นสมัครเข้าสถาบันวิจัยของอเมริกา หวังจะนำเทคโนโลยีล้ำสมัยที่สุดกลับไปยังเซี่ยกั๋ว
แต่เขายื่นใบสมัครต่อเนื่องอยู่ทั้งปี กลับไม่มีข่าวคราวเลยสักนิด
ในอเมริกาปี 1949 คนเชื้อสายเซี่ยถูกจับตามองไปทุกที่
วิลสัน อาจารย์ที่ปรึกษา ยิ่งมีอคติต่อคนเชื้อสายเซี่ยอย่างฝังลึก
วิธีธรรมดา ๆ ไม่มีทางทำให้อเมริกาไว้ใจได้
เมื่อหมดหนทาง หลินเป่ยจึงเลือกวิธีที่เด็ดขาดที่สุด—ประกาศตัดขาดจากมาตุภูมิต่อหน้าสาธารณชน ระหว่างกล่าวสุนทรพจน์ในฐานะตัวแทนคนเชื้อสายเซี่ยบนเวทีรับปริญญา
ยอมแลกชื่อเสียงฉาวโฉ่กับคะแนนความไว้วางใจจากอเมริกา
พิธีสำเร็จการศึกษาสิ้นสุดลง
หลินเป่ยเพิ่งเดินออกจากหอประชุม ก็มีชายในชุดสูทคนหนึ่งมาขวางหน้า
“คุณหลิน ศาสตราจารย์วิลสันอยากพบคุณครับ!”
หลินเป่ยจำได้ว่าเขาเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของภาควิชา จึงไม่ได้ถามอะไรเพิ่มและเดินตามไปยังชั้นสองของอาคารบริหาร
ในห้องทำงานมีเก้าอี้หนังสองตัว และมีคนนั่งอยู่สองคน
ทางซ้ายคือวิลสัน ส่วนทางขวาเป็นชายวัยกลางคน สวมแว่นกรอบทอง ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยว
“หลิน นั่งสิ”
วิลสันเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “คำพูดของนายเมื่อกี้ยอดเยี่ยมมาก! ฉันอ่านใบสมัครที่นายขอเข้าร่วมโครงการพัฒนาเครื่องมือกลรุ่นใหม่แล้ว”
เขายกมือชี้ไปยังชายข้างกาย “ท่านนี้คือคุณทอมป์สัน เจ้าหน้าที่เทคนิคผู้รับผิดชอบโครงการเครื่องมือกลของสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์
โครงการพัฒนาเครื่องมือกลรุ่นใหม่อยู่ในความรับผิดชอบของเขาทั้งหมด”
ทอมป์สันพยักหน้าโดยไม่พูดทักทาย
“หลิน” เขาเข้าประเด็นทันที “ศาสตราจารย์วิลสันเล่าเรื่องของนายให้ฉันฟังหมดแล้ว นายอยากเข้าร่วมโครงการเครื่องมือกลเพื่อสั่งสมประสบการณ์ด้านการวิจัย”
“แต่ฉันต้องแก้ความเข้าใจของนายก่อน การเข้าร่วมโครงการวิจัยไม่ใช่การเรียนรู้ แต่คือการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นจริง
ในทีมโครงการไม่มีนักศึกษา มีแต่วิศวกร!”
เขาเลื่อนเอกสารปึกหนึ่งมาข้างหน้า วางลงตรงหน้าหลินเป่ย