“ระบบไฮดรอลิก?” หลินเป่ยชะงัก คิ้วขมวดเล็กน้อย “คุณครับ ก่อนหน้านี้...ไม่ได้บอกว่าจะให้ผมเข้าร่วมวิจัยเครื่องจักรรุ่นใหม่หรือครับ?”
“หลิน ขอโทษด้วย” ทอมป์สันยกถ้วยชาขึ้น เป่าลมใส่ช้า ๆ “ฝั่งวิจัยเครื่องจักร ตอนนี้ยังไม่ขาดคน”
“แต่—”
“หลิน!”
ทอมป์สันวางถ้วยชาลง น้ำเสียงไม่ได้ดังนัก แต่แฝงความเด็ดขาดที่ไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง
“ไม่มีแต่ ที่นี่นายต้องทำตามที่จัดสรรไว้!”
คำพูดของหลินเป่ยติดอยู่ในลำคอ
ไม่ขาดคนงั้นเหรอ?
ขาดบ้าขาดบออะไรล่ะ
คนพวกนั้นยอมรับบัณฑิตอเมริกันเพิ่มอีกสิบคนจากข้างนอก ยังดีกว่าจะไว้ใจให้คนเชื้อสายเซี่ยเข้าร่วมโครงการหลักอย่าง “เครื่องจักรรุ่นใหม่”
ตั้งแต่ตอนที่เขาเดินเข้าประตูแล้วถูกปฏิบัติอย่างพิเศษ เขาก็พอจะเดาออกแล้ว
ชาติกำเนิดเชื้อสายเซี่ยของเขาทำให้ถูกกันออกจากโครงการหลักอย่างเลี่ยงไม่ได้
ถ้าอยากเข้าไปในห้องวิจัยเครื่องจักร เขาคงต้องอ้อมไปอีกทาง
และทางสายนั้น เขาต้องปูขึ้นมาเอง
“อีกอย่าง ก่อนที่นายจะเข้าร่วม มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องเตือน” เสียงของทอมป์สันดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แฝงนัยบางอย่าง
เขาเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบราวเหยี่ยวลอดผ่านแว่นกรอบทอง จ้องตรงไปยังใบหน้าของหลินเป่ย
“เฉียนฮวาคนนั้นมีพรสวรรค์มากกว่านาย แต่ไม่รู้จักกาลเทศะ ทิ้งอนาคตอันสดใสในอเมริกา แล้วดึงดันจะกลับเซี่ยกั๋ว”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังสังเกตทุกความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยบนใบหน้าของหลินเป่ย
“เขาเติบโตในอเมริกา อเมริกาไม่เคยทำการค้าที่ขาดทุน ซีเอไอจับตาเขาอยู่แล้ว!”
เขาหยุดไปอีกครั้ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“รู้ไหมว่าทำไมเขาถึงถูกจับตา? เพราะฉันเป็นคนเขียนชื่อเขาลงในบัญชี ‘เฝ้าติดตาม’ ด้วยมือตัวเอง!”
“จำไว้เป็นบทเรียน!”
สี่คำสุดท้าย เขาเน้นเสียงหนักแน่น
นี่เป็นทั้งคำเตือนและคำขู่!
หลินเป่ยฟังออกว่าคำพูดนั้นมีน้ำหนักแค่ไหน
นี่ไม่ใช่แค่การเตือนธรรมดา
แต่มันคือการตักเตือน และหยั่งเชิงเขาด้วย
เขากำลังจะเอ่ยคำ “แสดงความภักดี”
จู่ ๆ ก็มีเสียง “ติ๊ง” ดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง ตรวจพบข่าวกรองสำคัญ: แผนลับของอเมริกาในการจัดการเฉียนฮวา】
【ความครบถ้วนของข่าวกรองปัจจุบัน: 10% มูลค่าข่าวกรอง 500 แต้ม ต้องการใช้ 450 แต้มเพื่อเติมเต็มข่าวกรองหรือไม่?】
ใจหลินเป่ยกระตุกวูบ แต่สีหน้าไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย
เขาท่องในใจว่า
“เติมเต็ม”
【ข่าวกรองฉบับสมบูรณ์: เฉียนฮวาไม่สนใจคำรั้งและคำเตือนหลายครั้งจากอเมริกา ยืนกรานจะกลับประเทศ จึงถูกสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์จัดเป็น “บุคคลเสี่ยงสูงด้านการรั่วไหลของเทคโนโลยี”】
【แผนจัดการ: ระหว่างที่เฉียนฮวาเดินทางกลับประเทศทางเรือ หากเรือแวะจอดที่ท่าเรือของประเทศอื่นระหว่างทาง ตราบใดที่เขาลงจากเรือ เจ้าหน้าที่ซีเอไอที่ประจำอยู่ในประเทศนั้นจะลงมือสังหารทันที (ปฏิบัติการจะไม่เกิดขึ้นบนแผ่นดินอเมริกา เพื่อรักษาภาพลักษณ์ “ประชาธิปไตยและเสรีภาพ” ของอเมริกา)】
【กำหนดการเดินทางกลับประเทศของเฉียนฮวา: 11 พฤศจิกายน 1949】
【เรือที่โดยสาร: เรือคลิฟฟ์ ซื้อตั๋วแล้ว】
【ผู้ปฏิบัติการ: มิลเลอร์ เจ้าหน้าที่ประจำสถานีจินเฉิงของซีเอไอ—เขารับผิดชอบปฏิบัติการต่อบรรดานักวิชาการเชื้อสายเซี่ยโดยเฉพาะ และเคยลงมือจัดการนักวิชาการเชื้อสายเซี่ยสองคนที่พยายามกลับประเทศด้วยตัวเอง】
【เจ้าหน้าที่ซีเอไอคำนวณเวลาที่เรือคลิฟฟ์จะไปถึงท่าเรือของแต่ละประเทศไว้แล้ว ทั้งยังวางกำลังรอบท่าเรืออย่างรัดกุม ขอเพียงเฉียนฮวาลงจากเรือเพื่อพักผ่อน เขาต้องตายแน่นอน】
【ใช้ 450 แต้ม แต้มคงเหลือ: 550】
สมองของหลินเป่ยอื้ออึงขึ้นมา
ราวกับคลื่นยักษ์ซัดโหมกระหน่ำ
แต่ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่งดุจผิวน้ำ
ตอนแรกเขาคิดว่าอย่างมากอเมริกาก็คงแค่กักตัวหรือขัดขวาง หรือไม่ก็จับขังไว้สักพัก
แต่ไม่คิดเลยว่า
ประเทศที่เอาแต่พูดคำว่า “เสรีภาพ” กับ “ประชาธิปไตย” อยู่ทุกวัน จะคิดสังหารนักวิชาการเชื้อสายเซี่ยที่ไม่มีอาวุธและแค่อยากกลับประเทศ
แถมยังเลือกลงมือในประเทศอื่น
เพื่อให้ธง “ประชาธิปไตยและเสรีภาพ” ผืนนี้ยังคงสะอาดหมดจด
ความเย็นเยียบสายหนึ่งไต่ขึ้นมาตามแนวสันหลัง
อเมริกายังลงมืออย่างโหดเหี้ยมกับนักวิชาการที่ไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อพวกเขาแม้แต่น้อย
แล้ว “พวกเดียวกัน” อย่างเขาที่แฝงตัวอยู่ใต้จมูกพวกนั้น หากถูกเปิดโปงขึ้นมา
จะมีจุดจบแบบไหน?
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา หลินเป่ยกลับใจเย็นลง
เขาทบทวนเรื่องชีวิตของเฉียนฮวากับสถานการณ์ตรงหน้าในใจอย่างรวดเร็ว
จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น เปลี่ยนสีหน้าเป็นหวาดหวั่นและเชื่อฟังอย่างพอเหมาะ
“คุณทอมป์สัน คุณอาจเข้าใจผิดแล้วครับ!”
เขาก้มตัวเล็กน้อย น้ำเสียงจริงใจ “ผมจะทำตามที่คุณจัดสรรให้อย่างไม่มีข้อแม้ ที่ผมกำลังจะพูดก็แค่ผมถนัดงานวิจัยเครื่องจักรมากกว่าเท่านั้นครับ!”
เขาวางตัวต่ำลงอีก
“การได้มีส่วนร่วมในการวิจัยเทคโนโลยีอะไรก็ตามของอเมริกา ถือเป็นเกียรติของผมครับ!”
ทอมป์สันมองเขาแล้วส่งเสียง “อืม” ในลำคอ
“ดีแล้ว!” เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง
“หลิน ถ้าอยากเข้าร่วมโครงการหลักของฉันจริง ๆ นายต้องทำให้ฉันเห็นก่อนว่าซื่อสัตย์และมีฝีมือแค่ไหน”
“ผมเข้าใจครับ” หลินเป่ยพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ผมจะพิสูจน์ให้เห็นด้วยการกระทำครับ!”
แต่ในใจเขากำลังคิดถึงเรื่องอื่น
11 พฤศจิกายน
วันนี้คือวันที่ 10 พฤศจิกายน
เขาเหลือเวลาแค่วันเดียว
ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน เขาก็ต้องทำให้เฉียนฮวากลับถึงเซี่ยกั๋วอย่างมีชีวิต
ถึงคนที่เขาต้องช่วยในเวลานี้ อาจกำลังด่าเขาเป็นคนทรยศอยู่ในใจก็ตาม!
ทันทีที่หลินเป่ยพูดจบ ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะสามครั้ง
“เข้ามา”
ประตูเปิดออก ชายผิวขาววัยสามสิบต้น ๆ เดินเข้ามา เขาสูงไม่มาก แขนเสื้อชุดทำงานพับขึ้นมาถึงท่อนแขน ปลายนิ้วยังเปื้อนคราบน้ำมันที่เช็ดออกไม่หมด
“คุณทอมป์สัน เรียกผมเหรอครับ?”
ทอมป์สันไม่ได้ลุกขึ้น เพียงผงกคางไปทางหลินเป่ย
“ชาร์ลส์ นี่หลินเป่ย ตั้งแต่วันนี้เขาจะเข้ากลุ่มระบบไฮดรอลิกของนาย แล้วทำงานตามนาย”
สายตาของชาร์ลส์กวาดมาหยุดบนใบหน้าของหลินเป่ยชั่วขณะ
หลินเป่ยคุ้นกับสายตาแบบนั้นดี ไม่ต่างจากสายตาของยามที่ค้นตัวเขาตรงหน้าสถาบันวิจัยเลย
เริ่มจากประเมิน จากนั้นก็จัดประเภท แล้วสุดท้ายก็ติดป้ายเหมารวมให้
“เชื้อสายเซี่ยเหรอ?”
“ใช่” ทอมป์สันพยักหน้า น้ำเสียงเรียบเฉย “ศาสตราจารย์วิลสันแนะนำมา ฝีมือก็ไม่เลว!”
“เข้าใจแล้ว!”
ชาร์ลส์ละสายตากลับ ไม่ถามอะไรเพิ่ม และไม่ได้จับมือกับหลินเป่ย
ทอมป์สันลุกขึ้น ตบบ่าหลินเป่ยพร้อมรอยยิ้มที่นาน ๆ จะเห็นสักครั้ง
“ไปเถอะ ทำงานพัฒนาระบบไฮดรอลิกกับชาร์ลส์ให้ดี อย่าทำให้ฉันผิดหวัง!”
“ครับ”
หลินเป่ยก้มตัวเล็กน้อย ก่อนหันหลังเดินตามชาร์ลส์ไป
ประตูห้องทำงานปิดลงด้านหลัง
เขารู้ดีว่าคำว่า “อย่าทำให้ฉันผิดหวัง” ของทอมป์สันหมายถึงต้องเอาผลงานที่จับต้องได้มาให้เห็น
ถ้าทำไม่ได้ เขาอาจเป็นได้แค่นักวิจัยฝึกหัดไปตลอด
หรือไม่ก็ถูกไล่ออก
โรงงานวิจัยระบบไฮดรอลิกอยู่ตรงมุมตะวันตกเฉียงเหนือของสถาบันวิจัย
เป็นอาคารสองชั้นสีเทาหม่น หน้าประตูไม่มีคนเฝ้าเหมือนห้องวิจัยอื่น ๆ
เห็นได้ชัดว่าระบบไฮดรอลิกไม่ได้เป็นความลับอะไร
หรือพูดอีกอย่างคือ เมื่อเทียบกับโครงการอื่นแล้ว มันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น
ชาร์ลส์เดินนำหน้าไปตลอดทางโดยไม่พูดอะไร
พอเข้าไปในโรงงาน กลิ่นน้ำมันเครื่องปนกับกลิ่นฝุ่นโลหะก็พุ่งเข้าปะทะ
นักวิจัยเจ็ดแปดคนกระจายกันอยู่ตามจุดต่าง ๆ บ้างก้มหน้าอยู่เหนือแบบแปลน บ้างล้อมโต๊ะทดลอง
พอเห็นชาร์ลส์พาคนเข้ามา ทุกคนก็เงยหน้าขึ้น
นักวิจัยคนหนึ่งที่หน้าเปื้อนคราบน้ำมันเบ้ปาก ใช้ศอกสะกิดคนข้าง ๆ แล้วพูดเสียงเบา
“ส่งคนเชื้อสายเซี่ยมาให้แผนกเรา ที่นี่กลายเป็นถังขยะหรือไง?”
“ได้ยินว่ายังอาศัยประจบถึงได้เข้ามาด้วย!”
เสียงไม่ได้ดังนัก แต่ดังพอให้หลินเป่ยได้ยิน
หลินเป่ยหยุดเดิน หันกลับไปจ้องนักวิจัยคนนั้นเขม็ง
เขาไม่พูดอะไร เพียงจดจำใบหน้าของอีกฝ่ายกับชื่อบนป้ายประจำตัวไว้
พอเห็นสายตาคมกริบของหลินเป่ย ชายคนนั้นก็หุบปากทันที!
ชาร์ลส์ไม่ได้รีบจัดโต๊ะทำงานให้หลินเป่ย และไม่ได้แนะนำเขาให้ใครรู้จัก