ด่าฉันว่าคนทรยศหรือ? ฉันขนอเมริกาจนเสียขวัญ

ตอนที่ 4 เฉียนฮวาต้องตาย

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ระบบไฮดรอลิก?” หลินเป่ยชะงัก คิ้วขมวดเล็กน้อย “คุณครับ ก่อนหน้านี้...ไม่ได้บอกว่าจะให้ผมเข้าร่วมวิจัยเครื่องจักรรุ่นใหม่หรือครับ?”

“หลิน ขอโทษด้วย” ทอมป์สันยกถ้วยชาขึ้น เป่าลมใส่ช้า ๆ “ฝั่งวิจัยเครื่องจักร ตอนนี้ยังไม่ขาดคน”

“แต่—”

“หลิน!”

ทอมป์สันวางถ้วยชาลง น้ำเสียงไม่ได้ดังนัก แต่แฝงความเด็ดขาดที่ไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง

“ไม่มีแต่ ที่นี่นายต้องทำตามที่จัดสรรไว้!”

คำพูดของหลินเป่ยติดอยู่ในลำคอ

ไม่ขาดคนงั้นเหรอ?

ขาดบ้าขาดบออะไรล่ะ

คนพวกนั้นยอมรับบัณฑิตอเมริกันเพิ่มอีกสิบคนจากข้างนอก ยังดีกว่าจะไว้ใจให้คนเชื้อสายเซี่ยเข้าร่วมโครงการหลักอย่าง “เครื่องจักรรุ่นใหม่”

ตั้งแต่ตอนที่เขาเดินเข้าประตูแล้วถูกปฏิบัติอย่างพิเศษ เขาก็พอจะเดาออกแล้ว

ชาติกำเนิดเชื้อสายเซี่ยของเขาทำให้ถูกกันออกจากโครงการหลักอย่างเลี่ยงไม่ได้

ถ้าอยากเข้าไปในห้องวิจัยเครื่องจักร เขาคงต้องอ้อมไปอีกทาง

และทางสายนั้น เขาต้องปูขึ้นมาเอง

“อีกอย่าง ก่อนที่นายจะเข้าร่วม มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องเตือน” เสียงของทอมป์สันดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แฝงนัยบางอย่าง

เขาเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบราวเหยี่ยวลอดผ่านแว่นกรอบทอง จ้องตรงไปยังใบหน้าของหลินเป่ย

“เฉียนฮวาคนนั้นมีพรสวรรค์มากกว่านาย แต่ไม่รู้จักกาลเทศะ ทิ้งอนาคตอันสดใสในอเมริกา แล้วดึงดันจะกลับเซี่ยกั๋ว”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังสังเกตทุกความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยบนใบหน้าของหลินเป่ย

“เขาเติบโตในอเมริกา อเมริกาไม่เคยทำการค้าที่ขาดทุน ซีเอไอจับตาเขาอยู่แล้ว!”

เขาหยุดไปอีกครั้ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

“รู้ไหมว่าทำไมเขาถึงถูกจับตา? เพราะฉันเป็นคนเขียนชื่อเขาลงในบัญชี ‘เฝ้าติดตาม’ ด้วยมือตัวเอง!”

“จำไว้เป็นบทเรียน!”

สี่คำสุดท้าย เขาเน้นเสียงหนักแน่น

นี่เป็นทั้งคำเตือนและคำขู่!

หลินเป่ยฟังออกว่าคำพูดนั้นมีน้ำหนักแค่ไหน

นี่ไม่ใช่แค่การเตือนธรรมดา

แต่มันคือการตักเตือน และหยั่งเชิงเขาด้วย

เขากำลังจะเอ่ยคำ “แสดงความภักดี”

จู่ ๆ ก็มีเสียง “ติ๊ง” ดังขึ้นในหัว

【ติ๊ง ตรวจพบข่าวกรองสำคัญ: แผนลับของอเมริกาในการจัดการเฉียนฮวา】

【ความครบถ้วนของข่าวกรองปัจจุบัน: 10% มูลค่าข่าวกรอง 500 แต้ม ต้องการใช้ 450 แต้มเพื่อเติมเต็มข่าวกรองหรือไม่?】

ใจหลินเป่ยกระตุกวูบ แต่สีหน้าไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย

เขาท่องในใจว่า

“เติมเต็ม”

【ข่าวกรองฉบับสมบูรณ์: เฉียนฮวาไม่สนใจคำรั้งและคำเตือนหลายครั้งจากอเมริกา ยืนกรานจะกลับประเทศ จึงถูกสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์จัดเป็น “บุคคลเสี่ยงสูงด้านการรั่วไหลของเทคโนโลยี”】

【แผนจัดการ: ระหว่างที่เฉียนฮวาเดินทางกลับประเทศทางเรือ หากเรือแวะจอดที่ท่าเรือของประเทศอื่นระหว่างทาง ตราบใดที่เขาลงจากเรือ เจ้าหน้าที่ซีเอไอที่ประจำอยู่ในประเทศนั้นจะลงมือสังหารทันที (ปฏิบัติการจะไม่เกิดขึ้นบนแผ่นดินอเมริกา เพื่อรักษาภาพลักษณ์ “ประชาธิปไตยและเสรีภาพ” ของอเมริกา)】

【กำหนดการเดินทางกลับประเทศของเฉียนฮวา: 11 พฤศจิกายน 1949】

【เรือที่โดยสาร: เรือคลิฟฟ์ ซื้อตั๋วแล้ว】

【ผู้ปฏิบัติการ: มิลเลอร์ เจ้าหน้าที่ประจำสถานีจินเฉิงของซีเอไอ—เขารับผิดชอบปฏิบัติการต่อบรรดานักวิชาการเชื้อสายเซี่ยโดยเฉพาะ และเคยลงมือจัดการนักวิชาการเชื้อสายเซี่ยสองคนที่พยายามกลับประเทศด้วยตัวเอง】

【เจ้าหน้าที่ซีเอไอคำนวณเวลาที่เรือคลิฟฟ์จะไปถึงท่าเรือของแต่ละประเทศไว้แล้ว ทั้งยังวางกำลังรอบท่าเรืออย่างรัดกุม ขอเพียงเฉียนฮวาลงจากเรือเพื่อพักผ่อน เขาต้องตายแน่นอน】

【ใช้ 450 แต้ม แต้มคงเหลือ: 550】

สมองของหลินเป่ยอื้ออึงขึ้นมา

ราวกับคลื่นยักษ์ซัดโหมกระหน่ำ

แต่ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่งดุจผิวน้ำ

ตอนแรกเขาคิดว่าอย่างมากอเมริกาก็คงแค่กักตัวหรือขัดขวาง หรือไม่ก็จับขังไว้สักพัก

แต่ไม่คิดเลยว่า

ประเทศที่เอาแต่พูดคำว่า “เสรีภาพ” กับ “ประชาธิปไตย” อยู่ทุกวัน จะคิดสังหารนักวิชาการเชื้อสายเซี่ยที่ไม่มีอาวุธและแค่อยากกลับประเทศ

แถมยังเลือกลงมือในประเทศอื่น

เพื่อให้ธง “ประชาธิปไตยและเสรีภาพ” ผืนนี้ยังคงสะอาดหมดจด

ความเย็นเยียบสายหนึ่งไต่ขึ้นมาตามแนวสันหลัง

อเมริกายังลงมืออย่างโหดเหี้ยมกับนักวิชาการที่ไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อพวกเขาแม้แต่น้อย

แล้ว “พวกเดียวกัน” อย่างเขาที่แฝงตัวอยู่ใต้จมูกพวกนั้น หากถูกเปิดโปงขึ้นมา

จะมีจุดจบแบบไหน?

เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา หลินเป่ยกลับใจเย็นลง

เขาทบทวนเรื่องชีวิตของเฉียนฮวากับสถานการณ์ตรงหน้าในใจอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น เปลี่ยนสีหน้าเป็นหวาดหวั่นและเชื่อฟังอย่างพอเหมาะ

“คุณทอมป์สัน คุณอาจเข้าใจผิดแล้วครับ!”

เขาก้มตัวเล็กน้อย น้ำเสียงจริงใจ “ผมจะทำตามที่คุณจัดสรรให้อย่างไม่มีข้อแม้ ที่ผมกำลังจะพูดก็แค่ผมถนัดงานวิจัยเครื่องจักรมากกว่าเท่านั้นครับ!”

เขาวางตัวต่ำลงอีก

“การได้มีส่วนร่วมในการวิจัยเทคโนโลยีอะไรก็ตามของอเมริกา ถือเป็นเกียรติของผมครับ!”

ทอมป์สันมองเขาแล้วส่งเสียง “อืม” ในลำคอ

“ดีแล้ว!” เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง

“หลิน ถ้าอยากเข้าร่วมโครงการหลักของฉันจริง ๆ นายต้องทำให้ฉันเห็นก่อนว่าซื่อสัตย์และมีฝีมือแค่ไหน”

“ผมเข้าใจครับ” หลินเป่ยพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ผมจะพิสูจน์ให้เห็นด้วยการกระทำครับ!”

แต่ในใจเขากำลังคิดถึงเรื่องอื่น

11 พฤศจิกายน

วันนี้คือวันที่ 10 พฤศจิกายน

เขาเหลือเวลาแค่วันเดียว

ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน เขาก็ต้องทำให้เฉียนฮวากลับถึงเซี่ยกั๋วอย่างมีชีวิต

ถึงคนที่เขาต้องช่วยในเวลานี้ อาจกำลังด่าเขาเป็นคนทรยศอยู่ในใจก็ตาม!

ทันทีที่หลินเป่ยพูดจบ ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะสามครั้ง

“เข้ามา”

ประตูเปิดออก ชายผิวขาววัยสามสิบต้น ๆ เดินเข้ามา เขาสูงไม่มาก แขนเสื้อชุดทำงานพับขึ้นมาถึงท่อนแขน ปลายนิ้วยังเปื้อนคราบน้ำมันที่เช็ดออกไม่หมด

“คุณทอมป์สัน เรียกผมเหรอครับ?”

ทอมป์สันไม่ได้ลุกขึ้น เพียงผงกคางไปทางหลินเป่ย

“ชาร์ลส์ นี่หลินเป่ย ตั้งแต่วันนี้เขาจะเข้ากลุ่มระบบไฮดรอลิกของนาย แล้วทำงานตามนาย”

สายตาของชาร์ลส์กวาดมาหยุดบนใบหน้าของหลินเป่ยชั่วขณะ

หลินเป่ยคุ้นกับสายตาแบบนั้นดี ไม่ต่างจากสายตาของยามที่ค้นตัวเขาตรงหน้าสถาบันวิจัยเลย

เริ่มจากประเมิน จากนั้นก็จัดประเภท แล้วสุดท้ายก็ติดป้ายเหมารวมให้

“เชื้อสายเซี่ยเหรอ?”

“ใช่” ทอมป์สันพยักหน้า น้ำเสียงเรียบเฉย “ศาสตราจารย์วิลสันแนะนำมา ฝีมือก็ไม่เลว!”

“เข้าใจแล้ว!”

ชาร์ลส์ละสายตากลับ ไม่ถามอะไรเพิ่ม และไม่ได้จับมือกับหลินเป่ย

ทอมป์สันลุกขึ้น ตบบ่าหลินเป่ยพร้อมรอยยิ้มที่นาน ๆ จะเห็นสักครั้ง

“ไปเถอะ ทำงานพัฒนาระบบไฮดรอลิกกับชาร์ลส์ให้ดี อย่าทำให้ฉันผิดหวัง!”

“ครับ”

หลินเป่ยก้มตัวเล็กน้อย ก่อนหันหลังเดินตามชาร์ลส์ไป

ประตูห้องทำงานปิดลงด้านหลัง

เขารู้ดีว่าคำว่า “อย่าทำให้ฉันผิดหวัง” ของทอมป์สันหมายถึงต้องเอาผลงานที่จับต้องได้มาให้เห็น

ถ้าทำไม่ได้ เขาอาจเป็นได้แค่นักวิจัยฝึกหัดไปตลอด

หรือไม่ก็ถูกไล่ออก

โรงงานวิจัยระบบไฮดรอลิกอยู่ตรงมุมตะวันตกเฉียงเหนือของสถาบันวิจัย

เป็นอาคารสองชั้นสีเทาหม่น หน้าประตูไม่มีคนเฝ้าเหมือนห้องวิจัยอื่น ๆ

เห็นได้ชัดว่าระบบไฮดรอลิกไม่ได้เป็นความลับอะไร

หรือพูดอีกอย่างคือ เมื่อเทียบกับโครงการอื่นแล้ว มันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น

ชาร์ลส์เดินนำหน้าไปตลอดทางโดยไม่พูดอะไร

พอเข้าไปในโรงงาน กลิ่นน้ำมันเครื่องปนกับกลิ่นฝุ่นโลหะก็พุ่งเข้าปะทะ

นักวิจัยเจ็ดแปดคนกระจายกันอยู่ตามจุดต่าง ๆ บ้างก้มหน้าอยู่เหนือแบบแปลน บ้างล้อมโต๊ะทดลอง

พอเห็นชาร์ลส์พาคนเข้ามา ทุกคนก็เงยหน้าขึ้น

นักวิจัยคนหนึ่งที่หน้าเปื้อนคราบน้ำมันเบ้ปาก ใช้ศอกสะกิดคนข้าง ๆ แล้วพูดเสียงเบา

“ส่งคนเชื้อสายเซี่ยมาให้แผนกเรา ที่นี่กลายเป็นถังขยะหรือไง?”

“ได้ยินว่ายังอาศัยประจบถึงได้เข้ามาด้วย!”

เสียงไม่ได้ดังนัก แต่ดังพอให้หลินเป่ยได้ยิน

หลินเป่ยหยุดเดิน หันกลับไปจ้องนักวิจัยคนนั้นเขม็ง

เขาไม่พูดอะไร เพียงจดจำใบหน้าของอีกฝ่ายกับชื่อบนป้ายประจำตัวไว้

พอเห็นสายตาคมกริบของหลินเป่ย ชายคนนั้นก็หุบปากทันที!

ชาร์ลส์ไม่ได้รีบจัดโต๊ะทำงานให้หลินเป่ย และไม่ได้แนะนำเขาให้ใครรู้จัก

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป