เขาเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง ล้วงหยิบหนังสือพิมพ์ที่พับเรียบร้อยจากลิ้นชัก ก่อนหันกลับมายื่นให้หลินเป่ย
“หลิน นี่คือคำพูดที่นายกล่าวในพิธีจบการศึกษาใช่ไหม?”
หลินเป่ยรับมา
เป็นหนังสือพิมพ์จินเฉิง
หนังสือพิมพ์ฉบับใหญ่ที่มียอดจำหน่ายติดอันดับในอเมริกา
เขาเห็นรูปตัวเองในแวบเดียว
อยู่ช่วงล่างของหน้าแรก กินพื้นที่ไปครึ่งหน้า พาดหัวด้วยตัวหนาสีดำ:
《ตัวแทนนักศึกษาจบใหม่เชื้อสายเซี่ยจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด: อเมริกาคือประภาคารแห่งมนุษยชาติ เซี่ยกั๋วไม่มีทางกำเนิดนักวิทยาศาสตร์ตัวจริงได้》
ภาพประกอบเป็นภาพตอนเขายืนกล่าวสุนทรพจน์บนเวทีประธาน
ชาร์ลส์ใช้นิ้วจิ้มบรรทัดไม่กี่บรรทัดใต้ภาพ แล้วอ่านทีละคำว่า:
“อเมริกามีระบบอุตสาหกรรมที่สมบูรณ์ที่สุดในโลก ห้องทดลองชั้นนำที่สุด บุคลากรยอดเยี่ยมที่สุด แม้แต่อากาศก็ยังหอมหวาน...”
อ่านจบ เขาก็เงยหน้า สีหน้ามีแววเยาะเย้ย
“พูดได้ดีจริง ๆ อเมริกาคือประภาคารแห่งมนุษยชาติ คนทั่วไปคงนึกคำนี้ไม่ออกหรอก!”
ในสายตาชาร์ลส์ หลินเป่ยก็แค่คนไร้ฝีมือจริง อาศัยประจบผู้บริหารถึงได้เข้ามาอยู่ที่นี่
หลินเป่ยจ้องหนังสือพิมพ์ สีหน้าไม่เปลี่ยน
แต่ในใจกลับหนักอึ้ง ก่อนจะคลายลงอย่างรวดเร็ว
เขาคาดไว้แล้วว่าคำพูดนี้จะแพร่กระจายออกไป
แค่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้
ยิ่งไม่คิดว่าจะได้ลงหนังสือพิมพ์ระดับหนังสือพิมพ์จินเฉิง
หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ถูกส่งไปกับเรือที่ออกจากท่า กับเครื่องบินที่ขึ้นลง และจดหมายของสถานทูตกับสถานกงสุล ก่อนจะข้ามน้ำข้ามทะเลไป
อีกไม่กี่วันก็คงแพร่ไปในหมู่คนเชื้อสายเซี่ยในอเมริกา
จากนั้นก็จะข้ามมหาสมุทรไปอีกฟาก
เซี่ยกั๋วก็คงรู้เรื่องนี้ในไม่ช้า
ถึงตอนนั้น คำว่า “คนทรยศ” ที่เฉียนฮวาด่าเขา ก็จะเปลี่ยนจากเสียงด่าของคนกลุ่มเล็ก ๆ เป็นข้อสรุปของคนนับหมื่น
ข้อหาคนทรยศของเขาคงปักหลักแน่นหนาแล้ว
แต่
ยิ่งชื่อเสียงฉาวโฉ่ดังเท่าไร ก็ยิ่งปลอดภัยและเข้าใกล้แกนกลางของอเมริกาได้มากขึ้นเท่านั้น!
นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการ!
หนังสือพิมพ์จินเฉิงฉบับนี้ไม่ใช่แค่เครื่องคุ้มกันตัว แต่ยังเป็นใบเบิกทางในหน้าที่การงานอีกด้วย!
หลินเป่ยปิดหนังสือพิมพ์ เงยหน้าขึ้น สีหน้าปกติ
“อืม นี่เป็นคำพูดของฉัน อเมริกาเป็นแสงสว่างแห่งมนุษยชาติจริง ๆ!”
“อืม ๆ” ชาร์ลส์พยักหน้า น้ำเสียงเยาะหยันที่แฝงอยู่ไม่คิดปิดบังอีกต่อไป
“มิน่าล่ะ คนเชื้อสายเซี่ยอย่างนายถึงเข้ามาอยู่ในสถาบันวิจัยของเราได้!”
“ผู้บริหารข้างบนชอบคนพูดเก่งแบบนาย ไม่เหมือนฉันที่เอาแต่ก้มหน้าทำงาน!”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมอีกประโยค
“หลิน นายเข้าใจเรื่องเทคนิคไหม?”
“แน่นอน” หลินเป่ยตอบ
ชาร์ลส์หัวเราะ
เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความดูแคลน
ในสายตาเขา เด็กหนุ่มเชื้อสายเซี่ยที่เพิ่งเรียนจบจะทำอะไรได้?
อย่างมากก็แค่รินชา ส่งน้ำ หรือหยิบเครื่องมือให้คนอื่น
“ฉันพูดจริง” หลินเป่ยย้ำอีกครั้ง
ชาร์ลส์ไม่เห็นด้วยสักนิด!
เขาหัวเราะเยาะเบา ๆ แล้วไม่ต่อความยาวสาวความยืดอีก หันไปหยิบเอกสารกองหนาจากตู้เอกสารมาวางตรงหน้าหลินเป่ย
“นี่เป็นเอกสารงานวิจัยของทีมเรา นายลองอ่านทำความคุ้นเคยดูก่อน”
“ไม่ได้หวังให้นายทำงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันหรอก ช่วงสองสามวันนี้ก็ช่วยหยิบเครื่องมือ วิ่งธุระ แล้วพลิกเอกสารดูคร่าว ๆ ก็พอ!”
“ที่สำคัญที่สุดคืออย่ามาสร้างปัญหา!”
หลินเป่ยไม่โต้แย้ง เขาพยักหน้าแล้วรับเอกสารมา
อคติในใจคนเป็นเหมือนภูเขาลูกใหญ่!
มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำลายมันได้:
ข้อเท็จจริง!
เขาพลิกอ่านทีละหน้า
ยิ่งอ่าน ความมั่นใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
เนื้อหาในเอกสารชุดนี้แทบไม่ต่างจากเอกสารระบบไฮดรอลิกฉบับสมบูรณ์ที่อยู่ในมิติแห่งจิตของเขา
มีโครงสร้างที่จำเป็นครบ เพียงแต่ยังไม่เป็นระเบียบและมีจุดบกพร่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่บ้าง
ความสมบูรณ์อยู่ที่ประมาณ 80 เปอร์เซ็นต์
พูดอีกอย่างก็คือ คนกลุ่มนี้มาถึงด่านสุดท้ายแล้ว
แต่พอสายตาของเขาเลื่อนไปถึงหน้าสุดท้าย และหยุดอยู่ตรงหัวข้อวิจัยที่พวกเขากำลังพยายามแก้ในตอนนี้...
คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที
แนวทางแก้ปัญหาที่พวกเขาเลือกผิดแล้ว!
คำตอบที่ถูกต้องของหัวข้อนี้ปรากฏชัดอยู่ในแผนผังวงจรฉบับสมบูรณ์ที่อยู่ในหัวเขา
แต่เส้นทางที่พวกเขากำลังเดินอยู่ตอนนี้ ไม่ได้มุ่งไปทางเดียวกับคำตอบที่ถูกต้องเลย
ถ้ายังทำต่อไปตามแนวทางนี้ สิ่งที่ทำมาก่อนหน้านี้ทั้งหมดต้องรื้อทำใหม่ในภายหลัง
เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ซ่อมแซมเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วจะแก้ได้
พวกเขาต้องเริ่มหัวข้อนี้ใหม่ตั้งแต่ต้น
หลินเป่ยปิดเอกสาร เงยหน้าขึ้นโดยไม่ลังเล
“คุณชาร์ลส์”
“หัวข้อวิจัยที่พวกคุณกำลังทำอยู่ตอนนี้ ทิศทางดูเหมือนจะผิดแล้ว!”
เขาชี้ไปยังจุดหนึ่งในเอกสาร
“พวกคุณมองข้ามปัญหาสำคัญไปหลายข้อ”
ในโรงงานเงียบไปหลายวินาที
เดิมทีชาร์ลส์กำลังพิงเก้าอี้ รอให้หลินเป่ยอ่านเอกสารจนจบ
เขาถึงกับจินตนาการภาพต่อจากนั้นไว้แล้ว...
เด็กหนุ่มเชื้อสายเซี่ยคนนี้อ่านเอกสารจบแล้วเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง จากนั้นก็เอ่ยชมสติปัญญาของทีมพวกเขาไม่หยุด
อย่างไรเสีย เอกสารชุดนี้ก็เป็นผลงานจากการทุ่มเททำงานหนักมาหลายเดือน
เขาเตรียมคำพูดไว้ยกยอตัวเองเรียบร้อยแล้วด้วยซ้ำ
แต่ผลกลับกลายเป็น...
ไม่มีคำชมตามมา
มีเพียงคำว่า “พวกคุณเดินมาผิดทางแล้ว”
แถมยังหลุดจากปากคนเชื้อสายเซี่ยที่เพิ่งเข้าทำงานวันนี้ และยังไม่ได้รับมอบโต๊ะทำงานด้วยซ้ำ
นี่เป็นการดูถูกกันซึ่งหน้าอย่างไม่ต้องสงสัย
รอยยิ้มบนใบหน้าชาร์ลส์แข็งค้าง
เขาค่อย ๆ นั่งตัวตรงแล้วถามเสียงเข้ม
“หลิน นายพูดอะไร?”
“ฉันบอกว่าทิศทางงานวิจัยที่พวกคุณกำลังทำอยู่ดูเหมือนจะผิดแล้ว!” หลินเป่ยพูดซ้ำ
ใบหน้าชาร์ลส์แดงก่ำขึ้นมาทันที
“นายเข้าใจระบบไฮดรอลิกหรือไง?” เสียงของเขาสูงขึ้นอย่างฉับพลัน
“เด็กจบใหม่อย่างนาย แทบไม่เคยจับแบบแปลนด้วยซ้ำ กล้าพูดว่าทิศทางงานวิจัยของเรามีปัญหาเหรอ?!”
【ติ๊ง ความเห็นของโฮสต์ทำให้ชาร์ลส์เดือดดาลอย่างมาก ค่าความขุ่นเคือง +200 คะแนนคงเหลือ: 750】
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวหลินเป่ย
สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยน แต่ในใจกระเพื่อมเล็กน้อย
โห แค่ประโยคเดียวก็ได้มาอีก 200 คะแนน
นักวิจัยเจ็ดแปดคนในโรงงานหยุดมือพร้อมกัน แล้วหันมามองทางนี้เป็นตาเดียว
พวกเขาได้ยินทั้งเสียงตะคอกของชาร์ลส์และคำพูดเมื่อครู่ของหลินเป่ย
สีหน้าของทุกคนหม่นลง
คนเชื้อสายเซี่ยเพิ่งเข้ามาในโรงงานวันแรก ก็กล้าบอกว่าทิศทางที่พวกเขาทุ่มเททำมาหลายเดือนผิดงั้นเหรอ?
ล้อเล่นหรือไง
【ติ๊ง นักวิจัยทุกคนเกิดความขุ่นเคืองพร้อมกัน ค่าความขุ่นเคือง +450 คะแนนคงเหลือ: 1200】
ได้ยินเสียงแจ้งเตือน หลินเป่ยก็แอบยิ้มในใจ
ค่าความขุ่นเคืองนี่หาได้ไม่ยากเลยแฮะ
“หลิน!”
ชาร์ลส์ลุกขึ้นยืน เดินไม่กี่ก้าวมาหยุดตรงหน้าหลินเป่ย มองลงมาจากที่สูง อกกระเพื่อมขึ้นลง
“วันนี้นายต้องอธิบายเหตุผลที่ทำให้พวกเราเชื่อให้ได้!”
เขายื่นนิ้วออกมาจนแทบจิ้มจมูกหลินเป่ย
“ถ้าอธิบายให้รู้เรื่องไม่ได้ วันนี้ไม่จบแน่!”
“ฉันจะรายงานผู้บริหาร ให้ไล่นายออกจากโรงงานวิจัยของฉัน!”
หลินเป่ยเงยหน้าขึ้น สบตากับใบหน้าแดงก่ำของชาร์ลส์
แล้วกวาดตามองไปด้านข้าง...
นักวิจัยเจ็ดแปดคน บ้างกอดอก บ้างกำประแจ บ้างก็เดินไปยืนอยู่ข้างหลังชาร์ลส์
แววตาของแต่ละคนเย็นชา ราวกับอยากฆ่าเขาให้ตาย
“ได้สิ!”
หลินเป่ยกลับเพียงยิ้ม
เขารอโอกาสที่จะตบหน้าคนพวกนี้ซึ่งดูถูกคนเชื้อสายเซี่ยต่อหน้าทุกคนแบบนี้อยู่พอดี
“แผนของพวกคุณตอนนี้วางแนวท่ออ้อมยาวเกินไป แถมขนาดท่อก็ใหญ่เกินไปด้วย”
หลินเป่ยหยิบรายงานการออกแบบขึ้นมา เปิดไปยังหน้าที่ว่าด้วยแนวท่อส่งน้ำมัน
“ถ้าดูแค่แรงดัน การออกแบบแบบนี้ก็ผ่านข้อกำหนดจริง”
“แต่พวกคุณคำนวณแค่แรงดัน ไม่ได้คิดถึงภาพรวม”
เขากางแบบแปลนลงบนโต๊ะ แล้วลากปลายนิ้วไปตามแนวท่อน้ำมันตั้งแต่ต้นจนสุดปลาย
“ท่อที่ยาวและใหญ่ขนาดนี้ พอติดตั้งเข้าไปแล้วจะกินพื้นที่มาก แถมยังชนกับชิ้นส่วนอื่นที่ต้องติดตั้งภายหลังด้วย”