ด่าฉันว่าคนทรยศหรือ? ฉันขนอเมริกาจนเสียขวัญ

ตอนที่ 5 พวกคุณเดินมาผิดทางแล้ว

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เขาเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง ล้วงหยิบหนังสือพิมพ์ที่พับเรียบร้อยจากลิ้นชัก ก่อนหันกลับมายื่นให้หลินเป่ย

“หลิน นี่คือคำพูดที่นายกล่าวในพิธีจบการศึกษาใช่ไหม?”

หลินเป่ยรับมา

เป็นหนังสือพิมพ์จินเฉิง

หนังสือพิมพ์ฉบับใหญ่ที่มียอดจำหน่ายติดอันดับในอเมริกา

เขาเห็นรูปตัวเองในแวบเดียว

อยู่ช่วงล่างของหน้าแรก กินพื้นที่ไปครึ่งหน้า พาดหัวด้วยตัวหนาสีดำ:

《ตัวแทนนักศึกษาจบใหม่เชื้อสายเซี่ยจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด: อเมริกาคือประภาคารแห่งมนุษยชาติ เซี่ยกั๋วไม่มีทางกำเนิดนักวิทยาศาสตร์ตัวจริงได้》

ภาพประกอบเป็นภาพตอนเขายืนกล่าวสุนทรพจน์บนเวทีประธาน

ชาร์ลส์ใช้นิ้วจิ้มบรรทัดไม่กี่บรรทัดใต้ภาพ แล้วอ่านทีละคำว่า:

“อเมริกามีระบบอุตสาหกรรมที่สมบูรณ์ที่สุดในโลก ห้องทดลองชั้นนำที่สุด บุคลากรยอดเยี่ยมที่สุด แม้แต่อากาศก็ยังหอมหวาน...”

อ่านจบ เขาก็เงยหน้า สีหน้ามีแววเยาะเย้ย

“พูดได้ดีจริง ๆ อเมริกาคือประภาคารแห่งมนุษยชาติ คนทั่วไปคงนึกคำนี้ไม่ออกหรอก!”

ในสายตาชาร์ลส์ หลินเป่ยก็แค่คนไร้ฝีมือจริง อาศัยประจบผู้บริหารถึงได้เข้ามาอยู่ที่นี่

หลินเป่ยจ้องหนังสือพิมพ์ สีหน้าไม่เปลี่ยน

แต่ในใจกลับหนักอึ้ง ก่อนจะคลายลงอย่างรวดเร็ว

เขาคาดไว้แล้วว่าคำพูดนี้จะแพร่กระจายออกไป

แค่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

ยิ่งไม่คิดว่าจะได้ลงหนังสือพิมพ์ระดับหนังสือพิมพ์จินเฉิง

หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ถูกส่งไปกับเรือที่ออกจากท่า กับเครื่องบินที่ขึ้นลง และจดหมายของสถานทูตกับสถานกงสุล ก่อนจะข้ามน้ำข้ามทะเลไป

อีกไม่กี่วันก็คงแพร่ไปในหมู่คนเชื้อสายเซี่ยในอเมริกา

จากนั้นก็จะข้ามมหาสมุทรไปอีกฟาก

เซี่ยกั๋วก็คงรู้เรื่องนี้ในไม่ช้า

ถึงตอนนั้น คำว่า “คนทรยศ” ที่เฉียนฮวาด่าเขา ก็จะเปลี่ยนจากเสียงด่าของคนกลุ่มเล็ก ๆ เป็นข้อสรุปของคนนับหมื่น

ข้อหาคนทรยศของเขาคงปักหลักแน่นหนาแล้ว

แต่

ยิ่งชื่อเสียงฉาวโฉ่ดังเท่าไร ก็ยิ่งปลอดภัยและเข้าใกล้แกนกลางของอเมริกาได้มากขึ้นเท่านั้น!

นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการ!

หนังสือพิมพ์จินเฉิงฉบับนี้ไม่ใช่แค่เครื่องคุ้มกันตัว แต่ยังเป็นใบเบิกทางในหน้าที่การงานอีกด้วย!

หลินเป่ยปิดหนังสือพิมพ์ เงยหน้าขึ้น สีหน้าปกติ

“อืม นี่เป็นคำพูดของฉัน อเมริกาเป็นแสงสว่างแห่งมนุษยชาติจริง ๆ!”

“อืม ๆ” ชาร์ลส์พยักหน้า น้ำเสียงเยาะหยันที่แฝงอยู่ไม่คิดปิดบังอีกต่อไป

“มิน่าล่ะ คนเชื้อสายเซี่ยอย่างนายถึงเข้ามาอยู่ในสถาบันวิจัยของเราได้!”

“ผู้บริหารข้างบนชอบคนพูดเก่งแบบนาย ไม่เหมือนฉันที่เอาแต่ก้มหน้าทำงาน!”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมอีกประโยค

“หลิน นายเข้าใจเรื่องเทคนิคไหม?”

“แน่นอน” หลินเป่ยตอบ

ชาร์ลส์หัวเราะ

เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความดูแคลน

ในสายตาเขา เด็กหนุ่มเชื้อสายเซี่ยที่เพิ่งเรียนจบจะทำอะไรได้?

อย่างมากก็แค่รินชา ส่งน้ำ หรือหยิบเครื่องมือให้คนอื่น

“ฉันพูดจริง” หลินเป่ยย้ำอีกครั้ง

ชาร์ลส์ไม่เห็นด้วยสักนิด!

เขาหัวเราะเยาะเบา ๆ แล้วไม่ต่อความยาวสาวความยืดอีก หันไปหยิบเอกสารกองหนาจากตู้เอกสารมาวางตรงหน้าหลินเป่ย

“นี่เป็นเอกสารงานวิจัยของทีมเรา นายลองอ่านทำความคุ้นเคยดูก่อน”

“ไม่ได้หวังให้นายทำงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันหรอก ช่วงสองสามวันนี้ก็ช่วยหยิบเครื่องมือ วิ่งธุระ แล้วพลิกเอกสารดูคร่าว ๆ ก็พอ!”

“ที่สำคัญที่สุดคืออย่ามาสร้างปัญหา!”

หลินเป่ยไม่โต้แย้ง เขาพยักหน้าแล้วรับเอกสารมา

อคติในใจคนเป็นเหมือนภูเขาลูกใหญ่!

มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำลายมันได้:

ข้อเท็จจริง!

เขาพลิกอ่านทีละหน้า

ยิ่งอ่าน ความมั่นใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

เนื้อหาในเอกสารชุดนี้แทบไม่ต่างจากเอกสารระบบไฮดรอลิกฉบับสมบูรณ์ที่อยู่ในมิติแห่งจิตของเขา

มีโครงสร้างที่จำเป็นครบ เพียงแต่ยังไม่เป็นระเบียบและมีจุดบกพร่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่บ้าง

ความสมบูรณ์อยู่ที่ประมาณ 80 เปอร์เซ็นต์

พูดอีกอย่างก็คือ คนกลุ่มนี้มาถึงด่านสุดท้ายแล้ว

แต่พอสายตาของเขาเลื่อนไปถึงหน้าสุดท้าย และหยุดอยู่ตรงหัวข้อวิจัยที่พวกเขากำลังพยายามแก้ในตอนนี้...

คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที

แนวทางแก้ปัญหาที่พวกเขาเลือกผิดแล้ว!

คำตอบที่ถูกต้องของหัวข้อนี้ปรากฏชัดอยู่ในแผนผังวงจรฉบับสมบูรณ์ที่อยู่ในหัวเขา

แต่เส้นทางที่พวกเขากำลังเดินอยู่ตอนนี้ ไม่ได้มุ่งไปทางเดียวกับคำตอบที่ถูกต้องเลย

ถ้ายังทำต่อไปตามแนวทางนี้ สิ่งที่ทำมาก่อนหน้านี้ทั้งหมดต้องรื้อทำใหม่ในภายหลัง

เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ซ่อมแซมเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วจะแก้ได้

พวกเขาต้องเริ่มหัวข้อนี้ใหม่ตั้งแต่ต้น

หลินเป่ยปิดเอกสาร เงยหน้าขึ้นโดยไม่ลังเล

“คุณชาร์ลส์”

“หัวข้อวิจัยที่พวกคุณกำลังทำอยู่ตอนนี้ ทิศทางดูเหมือนจะผิดแล้ว!”

เขาชี้ไปยังจุดหนึ่งในเอกสาร

“พวกคุณมองข้ามปัญหาสำคัญไปหลายข้อ”

ในโรงงานเงียบไปหลายวินาที

เดิมทีชาร์ลส์กำลังพิงเก้าอี้ รอให้หลินเป่ยอ่านเอกสารจนจบ

เขาถึงกับจินตนาการภาพต่อจากนั้นไว้แล้ว...

เด็กหนุ่มเชื้อสายเซี่ยคนนี้อ่านเอกสารจบแล้วเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง จากนั้นก็เอ่ยชมสติปัญญาของทีมพวกเขาไม่หยุด

อย่างไรเสีย เอกสารชุดนี้ก็เป็นผลงานจากการทุ่มเททำงานหนักมาหลายเดือน

เขาเตรียมคำพูดไว้ยกยอตัวเองเรียบร้อยแล้วด้วยซ้ำ

แต่ผลกลับกลายเป็น...

ไม่มีคำชมตามมา

มีเพียงคำว่า “พวกคุณเดินมาผิดทางแล้ว”

แถมยังหลุดจากปากคนเชื้อสายเซี่ยที่เพิ่งเข้าทำงานวันนี้ และยังไม่ได้รับมอบโต๊ะทำงานด้วยซ้ำ

นี่เป็นการดูถูกกันซึ่งหน้าอย่างไม่ต้องสงสัย

รอยยิ้มบนใบหน้าชาร์ลส์แข็งค้าง

เขาค่อย ๆ นั่งตัวตรงแล้วถามเสียงเข้ม

“หลิน นายพูดอะไร?”

“ฉันบอกว่าทิศทางงานวิจัยที่พวกคุณกำลังทำอยู่ดูเหมือนจะผิดแล้ว!” หลินเป่ยพูดซ้ำ

ใบหน้าชาร์ลส์แดงก่ำขึ้นมาทันที

“นายเข้าใจระบบไฮดรอลิกหรือไง?” เสียงของเขาสูงขึ้นอย่างฉับพลัน

“เด็กจบใหม่อย่างนาย แทบไม่เคยจับแบบแปลนด้วยซ้ำ กล้าพูดว่าทิศทางงานวิจัยของเรามีปัญหาเหรอ?!”

【ติ๊ง ความเห็นของโฮสต์ทำให้ชาร์ลส์เดือดดาลอย่างมาก ค่าความขุ่นเคือง +200 คะแนนคงเหลือ: 750】

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวหลินเป่ย

สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยน แต่ในใจกระเพื่อมเล็กน้อย

โห แค่ประโยคเดียวก็ได้มาอีก 200 คะแนน

นักวิจัยเจ็ดแปดคนในโรงงานหยุดมือพร้อมกัน แล้วหันมามองทางนี้เป็นตาเดียว

พวกเขาได้ยินทั้งเสียงตะคอกของชาร์ลส์และคำพูดเมื่อครู่ของหลินเป่ย

สีหน้าของทุกคนหม่นลง

คนเชื้อสายเซี่ยเพิ่งเข้ามาในโรงงานวันแรก ก็กล้าบอกว่าทิศทางที่พวกเขาทุ่มเททำมาหลายเดือนผิดงั้นเหรอ?

ล้อเล่นหรือไง

【ติ๊ง นักวิจัยทุกคนเกิดความขุ่นเคืองพร้อมกัน ค่าความขุ่นเคือง +450 คะแนนคงเหลือ: 1200】

ได้ยินเสียงแจ้งเตือน หลินเป่ยก็แอบยิ้มในใจ

ค่าความขุ่นเคืองนี่หาได้ไม่ยากเลยแฮะ

“หลิน!”

ชาร์ลส์ลุกขึ้นยืน เดินไม่กี่ก้าวมาหยุดตรงหน้าหลินเป่ย มองลงมาจากที่สูง อกกระเพื่อมขึ้นลง

“วันนี้นายต้องอธิบายเหตุผลที่ทำให้พวกเราเชื่อให้ได้!”

เขายื่นนิ้วออกมาจนแทบจิ้มจมูกหลินเป่ย

“ถ้าอธิบายให้รู้เรื่องไม่ได้ วันนี้ไม่จบแน่!”

“ฉันจะรายงานผู้บริหาร ให้ไล่นายออกจากโรงงานวิจัยของฉัน!”

หลินเป่ยเงยหน้าขึ้น สบตากับใบหน้าแดงก่ำของชาร์ลส์

แล้วกวาดตามองไปด้านข้าง...

นักวิจัยเจ็ดแปดคน บ้างกอดอก บ้างกำประแจ บ้างก็เดินไปยืนอยู่ข้างหลังชาร์ลส์

แววตาของแต่ละคนเย็นชา ราวกับอยากฆ่าเขาให้ตาย

“ได้สิ!”

หลินเป่ยกลับเพียงยิ้ม

เขารอโอกาสที่จะตบหน้าคนพวกนี้ซึ่งดูถูกคนเชื้อสายเซี่ยต่อหน้าทุกคนแบบนี้อยู่พอดี

“แผนของพวกคุณตอนนี้วางแนวท่ออ้อมยาวเกินไป แถมขนาดท่อก็ใหญ่เกินไปด้วย”

หลินเป่ยหยิบรายงานการออกแบบขึ้นมา เปิดไปยังหน้าที่ว่าด้วยแนวท่อส่งน้ำมัน

“ถ้าดูแค่แรงดัน การออกแบบแบบนี้ก็ผ่านข้อกำหนดจริง”

“แต่พวกคุณคำนวณแค่แรงดัน ไม่ได้คิดถึงภาพรวม”

เขากางแบบแปลนลงบนโต๊ะ แล้วลากปลายนิ้วไปตามแนวท่อน้ำมันตั้งแต่ต้นจนสุดปลาย

“ท่อที่ยาวและใหญ่ขนาดนี้ พอติดตั้งเข้าไปแล้วจะกินพื้นที่มาก แถมยังชนกับชิ้นส่วนอื่นที่ต้องติดตั้งภายหลังด้วย”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป