“กระหม่อมขอถวายฎีกากล่าวโทษท่านจิ้งอ๋อง นับแต่ได้รับพระราชทานจวนอ๋อง พระองค์มิได้บำเพ็ญคุณธรรมเพื่อช่วยเหลือราษฎรและปลอบประโลมประชาชน กลับเที่ยวหาความสำราญกับหญิงคณิกา ค้างแรมในหอนางโลม จนคุณธรรมเสื่อมเสีย ทำให้ราชวงศ์ต้องอับอายขายหน้า”
หลี่ซื่ออานรู้สึกมืดมนไปชั่วขณะ
เรื่องบัดซบอะไรนี่เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร? เหตุใดในความทรงจำของข้าจึงไม่มีเรื่องนี้แม้แต่น้อย?
เดิมทีจักรพรรดิจิ่งเหอบนบัลลังก์ยังทรงฟังอย่างออกรส ถึงอย่างไรการประชุมขุนนางมิได้เป็นเพียงสถานที่ประชุม ยังมีหน้าที่สำคัญอีกประการหนึ่ง นั่นคือการโต้เถียงกัน
ขุนนางฝ่ายบุ๋นด่าทอขุนนางผู้มีความดีความชอบ ขุนนางผู้มีความดีความชอบก็ด่าทอฝ่ายบุ๋น พรรคพวกต่าง ๆ ในหมู่ขุนนางฝ่ายบุ๋นก็เข้าข้างพวกเดียวกันและโจมตีฝ่ายตรงข้าม ส่วนขุนนางผู้มีความดีความชอบนั้นยืนดูอยู่ห่าง ๆ การประชุมใหญ่แต่ละครั้งครึกครื้นราวกับตลาดสด
อย่าคิดว่าจะจัดการเรื่องสำคัญของแผ่นดินให้เสร็จสิ้นระหว่างการประชุมใหญ่ได้ เรื่องใหญ่ที่แท้จริงยังต้องอาศัยการประชุมวงเล็ก ดังคำกล่าวที่ว่า เรื่องใหญ่หารือวงเล็ก เรื่องเล็กหารือวงใหญ่ ธรรมเนียมเช่นนี้มีมาตั้งแต่โบราณ
ทว่ายามนี้ทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
มีคนชี้เป้ามาที่ราชวงศ์ แม้องค์ชายเจ็ด จิ้งอ๋อง เพิ่งได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ได้ไม่นาน และสถานะในราชวงศ์จะเรียกได้เพียงว่าธรรมดา แต่ถึงจะธรรมดาเพียงใด ก็ยังเป็นชินอ๋องที่มีอักษรพระนามหนึ่งตัว
ขุนนางขั้นเจ็ดคนหนึ่ง จู่ ๆ ก็พุ่งเป้าไปยังชินอ๋องที่เพิ่งได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ไม่ถึงหนึ่งเดือน หากเบื้องหลังเรื่องนี้ไม่มีเลศนัย หลี่ซื่ออานยอมถอดหัวตนเองมาเตะเล่นได้เลย
ดังนั้น แม้หลี่ซื่ออานจะตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะวางตัวเงียบ ๆ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ก็จำต้องก้าวออกมา
“ทูลเสด็จพ่อ คำกล่าวของหลี่อวี้สื่อเหลวไหลทั้งเพ นับแต่ลูกได้รับพระราชทานจวนและตั้งที่ทำการ ส่วนใหญ่ก็อ่านตำราอยู่ในจวน มีเพียงบางครั้งที่ออกไปตรวจดูว่าในที่ดินหลวงนอกเมืองมีราษฎรอยู่เท่าใด มีที่นาเท่าใด และดำเนินกิจการกันเช่นไร ลูกไม่กล้าหยุดพักแม้ชั่วขณะ”
คำพูดของหลี่ซื่ออานไม่ถ่อมตนแม้แต่น้อย ถึงอย่างไรในความทรงจำของเขา เจ้าของร่างเดิมเป็นคนติดบ้านอย่างยิ่ง ปกติไม่ออกไปไหนจากจวนอ๋อง แม้แต่ประตูชั้นในก็แทบไม่ย่างกรายออกไป หากออกจากจวน ก็หลีกเลี่ยงสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่าน ไม่ก็ไปหลบร้อนที่ที่ดินหลวงนอกเมือง หรือไม่ก็ขึ้นเขาไปล่าสัตว์
ส่วนหอนางโลมนั้น เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าประตูหันไปทางใด
เมื่อหลี่ซื่ออานเป็นผู้นำ คนอื่น ๆ ที่เพิ่งถูกกล่าวโทษก็ทยอยลุกขึ้นแก้ต่างให้ตนเอง ชั่วขณะนั้นท้องพระโรงที่เพิ่งเงียบลงคล้ายจะกลับกลายเป็นตลาดอันวุ่นวายอีกครั้ง
ผู้คนในท้องพระโรงส่งเสียงเถียงกันจนยุ่งเหยิงไปหมด จักรพรรดิบนบัลลังก์ขมวดพระขนง ขันทีหวังเฉิงเจ๋อที่คอยรับใช้อยู่เบื้องพระพักตร์เห็นดังนั้นก็รีบก้าวออกมาหนึ่งก้าว
“สงบ!”
ผู้คนที่เมื่อครู่ยังวุ่นวายกันอยู่ในท้องพระโรง พลันเงียบกริบราวกับนกกระทา ต่างก้มมองปลายเท้าของตน
หลี่ซื่ออานก็อาศัยความเคยชินของร่างกาย ประสานมือและโน้มตัวลงพร้อมกับคนอื่น ๆ ไม่อยากให้จักรพรรดิบนบัลลังก์หันพระสนใจมาที่ตน
ตามหลักแล้ว ถึงคราวที่จักรพรรดิจะตรัสตัดสิน แต่บรรยากาศวันนี้ต่างจากวันอื่นอยู่บ้าง จักรพรรดิบนบัลลังก์ยังคงไม่ตรัสเสียที
ความสงสัยในใจของผู้คนเบื้องล่างยิ่งเพิ่มขึ้น ดูท่าเรื่องนี้จะไม่ง่ายดายอย่างที่เห็นภายนอก
เรื่องราวเป็นไปตามที่ทุกคนคาดคิด คนที่ก้าวออกมาในครู่ถัดไปไม่ใช่ขุนนางกระจ้อยร่อยจากสำนักตรวจการเช่นก่อนหน้าอีกแล้ว แต่เป็นหลินจั่ว รองเสนาบดีฝ่ายซ้ายแห่งกรมพิธีการ หลินจั่วก้าวออกมา ค้อมกายทูลว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมมีฎีกาจะถวายพ่ะย่ะค่ะ”
สุรเสียงของจักรพรรดิจิ่งเหอเย็นชา ราวกับไร้ความรู้สึก “ว่ามา”
หลินจั่วเรียบเรียงความคิด ก่อนทูลว่า “ฝ่าบาท จิ้งอ๋องยังทรงพระเยาว์ การกระทำหุนหันพลันแล่น ย่อมพออภัยได้ ทว่าเรื่องนี้กลับเผยให้เห็นช่องโหว่ในการอบรมองค์ชาย ฝ่าบาททรงงานยุ่งกับราชกิจนับหมื่น อีกทั้งบัดนี้ตำแหน่งองค์รัชทายาทยังว่างอยู่ หากกล่าวให้เบาหน่อยก็หมายความว่าเหล่าองค์ชายขาดผู้ควบคุมสั่งสอน หากกล่าวให้หนักกว่านั้น รากฐานแผ่นดินก็แขวนค้างมานานแล้ว ด้วยเหตุนี้ เพื่อประโยชน์ของใต้หล้าและราชวงศ์ สมควรแต่งตั้งองค์รัชทายาทโดยเร็ว เพื่อให้รากฐานแผ่นดินมั่นคงพ่ะย่ะค่ะ”
ผู้คนที่เดิมกำลังชมเรื่องสนุกและคอยดูว่าใครจะก้าวออกมาโต้แย้งก่อน ถูกคำพูดสุดท้ายของหลินจั่วตรึงไว้กับที่จนขยับเท้าไม่ออก
หลี่ซื่ออานก็รีบดึงเท้ากลับ หลังจากนั้นเขาก็ไม่มีโอกาสเอ่ยปากอีกเลย
ในชั่วพริบตา ฉู่หราน รองผู้ช่วยเสนาบดีแห่งศาลต้าหลี่ก็ก้าวออกมา ไม่เปิดโอกาสให้รองเสนาบดีฝ่ายซ้ายแห่งกรมพิธีการพูดจนจบ รีบทูลว่า “ทูลฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าคำกล่าวของรองเสนาบดีหลินเหลวไหลทั้งเพ เรื่องที่กล่าวว่าจิ้งอ๋องค้างแรมกับหญิงคณิกานั้นจริงเท็จอย่างไรยังไม่ต้องกล่าวถึง แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับผู้ที่จะเป็นองค์รัชทายาทอย่างไร? หากดึงเรื่องนี้ไปโยงกับการแต่งตั้งองค์รัชทายาทอย่างฝืน ๆ มิใช่เป็นการกล่าวอ้างอย่างไร้เหตุผลหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ยามนี้หลี่ซื่ออานเพียงอยากอยู่เงียบ ๆ ในมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น อย่าให้ผู้ใดสนใจการมีอยู่ของเขา
ให้ตายสิ เดิมทีพูดเรื่องหญิงคณิกาอยู่แท้ ๆ หันกลับมาอีกทีกลายเป็นเรื่องชิงบัลลังก์เสียแล้ว “วังหลวงนี่ช่างมีเล่ห์เหลี่ยมลึกล้ำ ฉันอยากกลับชนบท”
ฝ่ายองค์ชายใหญ่ต้องการให้เรื่ององค์รัชทายาทได้ข้อยุติโดยเร็ว ทว่าเห็นได้ชัดว่าพรรคพวกขององค์ชายสามไม่คิดจะให้โอกาสนั้นแก่ฝ่ายองค์ชายใหญ่ พวกเขาจะไม่ยอมให้เรื่องแต่งตั้งองค์รัชทายาทถูกยกขึ้นมาพิจารณาโดยง่าย
ในฐานะองค์ชายใหญ่ พรรคพวกของเขาย่อมต้องการคว้าโอกาสอันดีที่สุดไว้ ในยามที่องค์ชายองค์อื่นยังไม่เติบใหญ่ แต่อิทธิพลขององค์ชายใหญ่กลับแข็งแกร่งเต็มที่ จะได้กำหนดตำแหน่งองค์รัชทายาทให้แน่นอน ป้องกันเหตุเปลี่ยนแปลงที่อาจเกิดขึ้นภายหลัง
แต่เห็นได้ชัดว่าคนขององค์ชายสามไม่มีทางให้โอกาสเช่นนี้แก่องค์ชายใหญ่ ถึงอย่างไรหากแต่งตั้งองค์รัชทายาทในยามนี้ ความได้เปรียบขององค์ชายสามก็ยังไม่เด่นชัดนัก
ดังนั้น กลยุทธ์สำคัญของพวกเขาในยามนี้คือถ่วงเวลาการแต่งตั้งองค์รัชทายาทออกไปให้ได้นานที่สุด รอจนกระทั่งความได้เปรียบขององค์ชายสามเหนือกว่าองค์ชายใหญ่ เมื่อนั้นจึงจะเป็นช่วงเวลาที่พวกเขาเห็นว่าเหมาะแก่การแต่งตั้งองค์รัชทายาทที่สุด
เหตุผลสำคัญที่สุดที่ทำให้องค์ชายสามมั่นใจเช่นนี้ ก็คือเขาเป็นโอรสที่ประสูติจากฮองเฮา
แม้องค์ชายใหญ่จะมีพระชนมายุสูงกว่า แต่พระมารดามิใช่ฮองเฮา หากเป็นหูผิน แม้ตระกูลหูจะเป็นตระกูลใหญ่มีชื่อเสียงในต้าจоу แต่โอรสของสนมก็คือโอรสของสนม ย่อมเทียบกับองค์ชายที่ประสูติจากฮองเฮาไม่ได้
ถึงอย่างไรตั้งแต่โบราณก็ถือหลักแต่งตั้งโอรสเอก มิใช่โอรสอนุ แต่งตั้งองค์ชายพระชนมายุสูง มิใช่องค์ชายเยาว์วัย และโอรสเอกย่อมมาก่อนองค์ชายที่มีพระชนมายุสูง
ดังนั้น ยิ่งเวลาผ่านไป ความได้เปรียบขององค์ชายสามก็จะยิ่งเหนือกว่าองค์ชายใหญ่ เพราะความได้เปรียบขององค์ชายใหญ่ในยามนี้ล้วนมาจากพระชนมายุและการชิงลงมือก่อน ซึ่งทั้งสองประการจะค่อย ๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา
แน่นอนว่า สิ่งสำคัญที่สุดคือท่าทีของจักรพรรดิ เมื่อดูจากท่าทีของจักรพรรดิในยามนี้ พระองค์ทรงโน้มเอียงไปทางการถ่วงเวลา มิฉะนั้นก็คงไม่มีการถกเถียงในท้องพระโรงครั้งนี้ และผู้ที่จะได้รับเลือกก็คงถูกกำหนดไว้แล้ว
ในบรรดาองค์ชายสามพระองค์ที่มีเสียงสนับสนุนเป็นสามอันดับแรกในราชสำนักยามนี้ นอกจากองค์ชายใหญ่และองค์ชายสามแล้ว ผู้ที่มีเสียงสนับสนุนรองลงมาก็คือพี่ชายร่วมพระมารดาของหลี่ซื่ออาน องค์ชายรอง อู๋อ๋อง หลี่ซื่อเจิน
ในมุมมองของหลี่ซื่ออาน หลี่ซื่อเจินมิใช่ทั้งโอรสเอกและมิใช่องค์ชายพระชนมายุสูงสุด ไม่เข้าข่ายทั้งสองอย่าง การเข้าไปพัวพันกับการชิงบัลลังก์เช่นนี้ก็ไม่ต่างจากการรนหาที่ตาย
แต่เมื่ออยู่ในฐานะองค์ชาย ใครบ้างจะไร้ความคิดแม้แต่น้อย? อีกทั้งแม้หลี่ซื่อเจินจะมิใช่โอรสเอกและมิใช่โอรสองค์โต แต่ตัวเขาเองก็มีความสามารถโดดเด่น
พี่รองผู้นี้เป็นองค์ชายที่มีความรู้กว้างขวางที่สุด ทั้งยังมีอิทธิพลชักนำเหล่าบัณฑิตทั่วใต้หล้าได้ไม่น้อย
ทว่าอิทธิพลของเขาจำกัดอยู่เพียงในหมู่บัณฑิตที่ยังมิได้เข้ารับราชการ ส่วนในวงขุนนางอย่างแท้จริง คนที่สนับสนุนเขามีอยู่เพียงน้อยนิด
แน่นอนว่า ในราชสำนักของจักรพรรดิจิ่งเหอ ไม่มีผู้ใดกล้าออกมายืนสนับสนุนองค์ชายพระองค์ใดอย่างเปิดเผย โดยเฉพาะขุนนางชั้นสูง
หากกล่าวถึงฝ่ายองค์ชายใหญ่และองค์ชายสาม คนสองคนที่ก้าวออกมาในยามนี้ก็มิใช่บุคคลเล็ก ๆ หากอยู่ในยุคปัจจุบัน คนหนึ่งเป็นรองปลัดกระทรวงศึกษาธิการฝ่ายบริหาร ควบตำแหน่งรองปลัดกระทรวงการต่างประเทศฝ่ายบริหาร ส่วนอีกคนเป็นรองเลขาธิการประจำคณะกรรมการกิจการการเมืองและกฎหมาย ล้วนเป็นบุคคลที่เพียงกระทืบเท้าก็ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือนได้
แต่เมื่ออยู่ในหลินเฟิง ก็ไม่ถือว่าเป็นบุคคลยิ่งใหญ่เท่าใดนัก
ขุนนางระดับสูงกว่านั้นไม่จำเป็นต้องวางเดิมพันล่วงหน้าในการชิงบัลลังก์ซึ่งมีความเสี่ยงสูง สำหรับพวกเขาแล้ว ผลตอบแทนจากการเดิมพันเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าต่ำกว่าสิ่งที่ต้องลงทุน
ส่วนผู้ที่แอบวางเดิมพันเป็นการส่วนตัวนั้น ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง