ขณะเดียวกัน หลี่ซื่ออานผู้เผลอเข้าไปพัวพันกับวังวนครั้งนี้ ก็หวังให้ทุกคนเบนความสนใจออกห่างจากตน ส่วนตัวเขาเองก็ลอบขยับกลับไปอยู่ในตำแหน่งของตนอย่างเงียบเชียบ
น่าเสียดายที่จักรพรรดิจิ่งเหอบนแท่นมิได้เปิดโอกาสนั้นให้หลี่ซื่ออาน
“จิ้งอ๋อง เรื่องนี้เริ่มต้นเพราะเจ้า ลองกล่าวความเห็นของเจ้ามาสิ”
‘ฉันจะมีความเห็นอะไรได้ล่ะ?’ หลี่ซื่ออานสบถในใจอยู่คำหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าควรพูดออกไปดีหรือไม่ หากคนบนแท่นไม่ใช่ฮ่องเต้ เขาคงตบหน้าอีกฝ่ายฉาดใหญ่ไปแล้ว เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับฉันวะ!
แม้ในใจจะคิดเป็นตุเป็นตะ ทว่าภายนอกกลับยังคงนอบน้อมอย่างยิ่ง
หลี่ซื่ออานประสานมือคำนับ “กราบทูลเสด็จพ่อ บุตรไม่มีความเห็นพ่ะย่ะค่ะ บุตรคิดว่าครั้งนี้คงมีผู้ใส่ร้ายบุตร นับแต่บุตรแยกจวนออกมา เวลาส่วนใหญ่ก็อยู่ศึกษาเล่าเรียนในจวน เคยไปสถานเริงรมย์เช่นนั้นเมื่อใด จะกล่าวว่าค้างแรมได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่ซื่ออานยังพอมีไหวพริบอยู่บ้าง เมื่อท่านกล่าวว่าเรื่องนี้เริ่มต้นเพราะข้า และให้ข้าพูดความเห็น เช่นนั้นข้าก็จะพูดถึงความเห็นต่อเรื่องที่เกิดกับตัวข้า ส่วนเรื่ององค์รัชทายาทนั้นไม่เกี่ยวกับข้า
การหลีกเลี่ยงไม่พูดถึงองค์รัชทายาท คือวิธีป้องกันตัวที่ดีที่สุดของหลี่ซื่ออานในยามนี้
จักรพรรดิจิ่งเหอประหลาดใจอยู่บ้าง เขาไม่คิดว่าบุตรชายคนนี้จะหักเหหัวข้อสนทนากลับไปยังเรื่องเดิมอย่างแข็งทื่อเช่นนี้ มุมปากจึงยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
“ไม่มีความเห็นหรือ? หรือว่าผู้ที่คนสองคนข้างล่างกล่าวถึงไม่ถูกใจเจ้า เช่นนั้นเจ้าสนับสนุนผู้ใดให้เป็นองค์รัชทายาท พี่ชายร่วมอุทรของเจ้า อู๋อ๋องหรือ?”
อู๋อ๋องหลี่ซื่อเจินซึ่งยืนชมเรื่องสนุกอยู่ด้านข้าง รับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ามีสายตาเย็นเยียบสองคู่จับจ้องมาที่ตน จึงสะท้านกาย รีบก้มศีรษะต่ำจนแทบชิดอก ราวกับใต้เท้ามีสิ่งใดอยู่
หลี่ซื่ออานทำราวกับตกใจกับถ้อยคำของจักรพรรดิจิ่งเหอ เข่าทรุดลงกับพื้นดังตุบ “เสด็จพ่อมีรับสั่งเช่นนี้ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ ไม่ว่าจะเป็นพี่รอง พี่ใหญ่ หรือพี่สาม ล้วนเป็นญาติสนิทมิตรสหายและพี่น้องร่วมสายโลหิตของบุตร เมื่อครู่ใต้เท้าทั้งสองโต้เถียงกันเรื่องบุตรค้างคืนในหอนางโลม เรื่องนี้เกี่ยวข้องอันใดกับการแต่งตั้งรัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ? ดังนั้นบุตรจึงไม่มีความเห็น ไม่กล้ามีความเห็น และยิ่งไม่ควรมีความเห็นพ่ะย่ะค่ะ”
แม้หลี่ซื่ออานจะดูแคลนความขลาดของตนเอง แต่กลับไม่รู้สึกละอายเพราะการคุกเข่า ตรงกันข้าม เขายังรู้สึกโชคดีอย่างยิ่งที่ในกระดูกของตนไม่มีความแข็งกร้าวแบบที่ไม่ยอมคุกเข่าให้ฟ้าดินหรือบิดามารดา เพราะเข่าเพชรของบุรุษมีค่า หากเป็นเช่นนั้น ต่อให้ตนเป็นองค์ชาย ก็คงอยู่ในวังหลวงอันลึกล้ำนี้ไม่ถึงสองปี
แน่นอนว่า ในโลกนี้ผู้ที่ทำให้เขาคุกเข่าได้ก็มีเพียงฟ้า ดิน ฮ่องเต้ บิดามารดา และอาจารย์ ดังนั้นการคุกเข่าให้ฮ่องเต้ก็เท่ากับคุกเข่าให้บิดามารดาของตน หลี่ซื่ออานจึงไม่มีแรงกดดันในใจแม้แต่น้อย
จักรพรรดิจิ่งเหอบนแท่นหัวเราะหึ ๆ “ช่างเป็นคำกล่าวที่ว่าไม่ควรมีความเห็นและไม่กล้ามีความเห็น! แม้แต่เด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมก็ยังเข้าใจเหตุผลนี้ เหล่าขุนนางผู้ใหญ่ในราชสำนักกลับสู้เด็กคนหนึ่งไม่ได้ พวกท่านผู้อาวุโสในสำนักและขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ยังไม่ทันเอ่ยปาก คนข้างล่างกลับถกเถียงกันจนวุ่นวาย พวกท่านกำลังหารือเรื่องรากฐานแผ่นดิน หรือกำลังวางเดิมพันล่วงหน้าว่าจะเลือกข้างผู้ใดกันแน่?”
สุรเสียงเย็นเยียบของจักรพรรดิจิ่งเหอดังก้องทั่วท้องพระโรง บรรยากาศที่ก่อนหน้านี้ตึงเครียดราวกับชักกระบี่ใส่กันและโต้เถียงอย่างดุเดือด พลันเย็นลงประหนึ่งถูกสาดน้ำเย็นใส่ถังใหญ่
นี่เป็นครั้งแรกที่จักรพรรดิจิ่งเหอนำเรื่องชิงตำแหน่งรัชทายาทออกมาเปิดเผยต่อหน้าผู้คนอย่างหมดเปลือก ถึงขั้นชี้หน้าเอ่ยตำหนิบางคนว่า พวกท่านทำเพื่อรากฐานแผ่นดิน หรือเพื่อแผนการเล็ก ๆ ในใจของตนกันแน่?
เมื่อถ้อยคำเช่นนี้หลุดออกมา ก็แทบหมายความว่าฮ่องเต้ได้ฉีกผ้าปิดบังเรื่องการแต่งตั้งองค์รัชทายาทออกแล้ว
หลี่ซื่ออานลอบร้องทุกข์ในใจ เดิมเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย กลับทำให้ฮ่องเต้เดือดดาลได้ ส่วนผู้เกี่ยวข้องทั้งสองที่อยู่ข้าง ๆ ก็พยายามแทรกตัวเข้าไปในแถวขุนนางให้มากที่สุด
น่าเสียดายที่ทั้งสองยืนอยู่แถวหน้า ต่อให้ลดตัวตนลงเพียงใด ในสายตาฮ่องเต้ก็ยังเด่นสะดุดตาอยู่ดี
ที่จริงเรื่องนี้จะโทษว่าฮ่องเต้อารมณ์แปรปรวนก็ไม่ได้ ก่อนหน้านี้เขาย้ำเรื่องการแต่งตั้งรัชทายาทมาหลายครั้งแล้ว ให้รออีกหน่อย รออีกหน่อย
นี่เองคือหลักประกันสำคัญที่สุดของฝ่ายองค์ชายสาม เพราะความคิดของพวกเขาสอดคล้องกับฮ่องเต้ ทว่ากลับมีคนไม่รู้จักดูสถานการณ์ ฉวยความขัดแย้งเรื่องจิ้งอ๋ององค์ชายเจ็ดที่เพิ่งได้รับแต่งตั้งไปค้างคืนในหอนางโลมมาก่อเรื่องในการประชุมใหญ่ประจำเดือน
ดูจากปฏิกิริยาของหลี่ซื่ออานแล้ว คำกล่าวของผู้ตรวจการขั้นเจ็ดผู้นั้น เก้าในสิบส่วนคงเป็นเพียงข่าวลือที่ฟังเขามาอีกทอด
หน้าที่ของผู้ตรวจการคือกราบทูลเรื่องที่ได้ยินมา แต่ก็ไม่อาจละเลยหลักฐานตามจริงแล้วใส่ความผู้อื่นขึ้นมาลอย ๆ จนถึงยามนี้ ผู้ตรวจการผู้นั้นยังบอกเวลาเข้าออกหอนางโลมของจิ้งอ๋องในคืนนั้นไม่ชัดเจนด้วยซ้ำ
การใส่ความกันเพื่อแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท ทั้งผู้ถูกใส่ความยังเป็นบุตรของตน เป็นสิ่งที่จักรพรรดิจิ่งเหอไม่อาจทนได้ เขาจึงอาศัยเรื่องนี้ฉีกหน้ากากออกเสีย，ให้ขุนนางทั้งหลายเบื้องล่างเข้าใจชัดเจนว่านี่คือเส้นต้องห้ามของเขา
ส่วนหลังจากแตกหักกันแล้วจะไม่มีบันไดให้ลงนั้นหรือ? สถานการณ์เช่นนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นอยู่แล้ว เพราะผู้ที่ขึ้นมาถึงราชสำนักได้ล้วนเป็นคนฉลาดหลักแหลมแทบทั้งสิ้น
เมื่อบรรยากาศตกอยู่ในความเงียบงันอันชวนอึดอัด หลิวชิง บัณฑิตใหญ่แห่งหอเหวินหยวน ก็เดินออกมาด้วยร่างชราที่เคลื่อนไหวเชื่องช้า
เรื่องเช่นนี้เหมาะให้หลิวชิงผู้เป็นคนกลางไกล่เกลี่ยออกหน้าที่สุด หลิวชิงในวัยชราใกล้ถึงช่วงสุดท้ายของชีวิตขุนนางแล้ว
หากจักรพรรดิจิ่งเหอยังมิได้เลือกผู้สืบทอดตำแหน่ง และฝืนรั้งเขาไว้ หลิวชิงคงกลับบ้านเกิดไปเลี้ยงหลานอย่างสำราญใจนานแล้ว
ด้วยเหตุนี้ หลิวชิงซึ่งมีเส้นทางการเมืองเหลืออีกไม่มาก ย่อมไม่ยืนอยู่ข้างองค์ชายองค์ใดเพียงเพื่อหวังความดีความชอบจากการช่วยผู้สืบราชบัลลังก์ ยิ่งไปกว่านั้น จักรพรรดิจิ่งเหอยังทรงพระพลานามัยแข็งแรง หากอิงตามธรรมเนียมที่ผ่านมา พระองค์ยังทรงปกครองได้อีกสิบปี ครั้นผ่านไปสิบปี หลุมศพของหลิวชิงคงมีหญ้าขึ้นแล้ว
ส่วนการคำนึงถึงคนรุ่นหลังในตระกูลยิ่งเป็นเรื่องเหลวไหล
ไม่ต้องพูดถึงว่าคนหนุ่มในตระกูลจะควบคุมทิศทางในวังวนเช่นนี้ได้หรือไม่ เอาแค่ต่อให้พวกเขามีใจ ก็ยังไม่มีคุณสมบัติพอ
ดังนั้นแม้จักรพรรดิจิ่งเหอไม่ต้องเตือน หลิวชิงก็ย่อมก้าวออกมารับหน้าที่เป็นคนกลางไกล่เกลี่ยอย่างเป็นธรรมชาติ
“ฝ่าบาท ใต้เท้าหลินยื่นฎีกาเรื่องแต่งตั้งรัชทายาทโดยคำนึงถึงรากฐานแผ่นดิน มิได้กระทำผิด เพียงแต่ยังมิได้คำนึงว่าพระองค์ทรงพระชนมายุยังแข็งแรง เรื่องผู้สืบทอดตำแหน่งองค์รัชทายาทมิใช่เรื่องเร่งด่วน จึงเป็นการกลับหัวกลับหาง
ส่วนคำกล่าวหาว่ามีการวางเดิมพันล่วงหน้า เป็นถ้อยคำใส่ร้ายให้ผู้คนขุ่นเคือง ขอฝ่าบาทโปรดเห็นแก่ใต้เท้าหลินที่ตั้งใจทำเพื่อส่วนรวม และทรงอภัยให้แก่ความบกพร่องของเขาด้วยพ่ะย่ะค่ะ” หลิวชิงประสานมือคำนับ แล้วส่งสายตาไปยังหลินจั่วที่ยืนอยู่ด้านหลัง เป็นนัยให้เขารู้จักกาลเทศะ ยามควรยอมถอยก็จงยอมถอยเสีย
ในท้องพระโรงยามนี้ นอกจากหลี่ซื่ออานที่คุกเข่าอยู่แล้ว อีกสามคนที่ก้าวออกมายืนประสานมือคำนับอยู่ด้านหลังเขาทั้งหมด หลินจั่วที่ยืนอยู่หลังหลิวชิงจึงเข้าใจความหมายได้อย่างรวดเร็ว เขาลังเลเพียงชั่วครู่ก็พลันตัดสินใจ แล้วเลิกชายเสื้อขึ้นเล็กน้อย คุกเข่าคารวะ
“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ เป็นความผิดของกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ”
ในราชวงศ์ต้าจоу หากมิใช่พิธีการสำคัญเป็นพิเศษ ขุนนางที่คุกเข่าคารวะมิใช่ว่าไม่มี แต่มีไม่มากนัก
ในการประชุมราชสำนักส่วนใหญ่ ขุนนางจะคุกเข่าคารวะเพียงช่วงเริ่มต้นเท่านั้น หลังจากนั้นในการหารือราชกิจ ไม่ว่าจะตำแหน่งสูงต่ำ ส่วนมากก็ใช้การประสานมือคำนับ อีกทั้งในความทรงจำของหลี่ซื่ออานเกี่ยวกับโลกจริง นอกจากราชวงศ์ชิงแล้ว ขุนนางในราชวงศ์อื่นก็ไม่ได้คุกเข่าคารวะฮ่องเต้พร่ำเพรื่อเช่นกัน
กระทั่งถึงราชวงศ์ชิง ขุนนางจึงเปลี่ยนจากขุนนางผู้ปกครองแผ่นดินร่วมกับฮ่องเต้ กลายเป็นบ่าวไพร่ และถือเป็นเกียรติที่ได้เรียกฮ่องเต้ว่านายเหนือหัว เรื่องเช่นนี้เป็นสิ่งที่ไม่อาจจินตนาการได้ในราชวงศ์ก่อนหน้า ผู้ที่ก้มต่ำและประจบสอพลอเช่นนั้นมีเพียงขันทีในวังหลัง
เมื่อได้บันไดลงแล้ว จักรพรรดิจิ่งเหอก็มิได้เอาเรื่องต่อ อย่างไรผลลัพธ์นี้ก็ดีที่สุดสำหรับพระองค์ เรื่องแต่งตั้งรัชทายาทถูกกดไว้ได้ ทั้งยังรักษาพระพักตร์ของตนไว้ด้วย