ต้าโจว เมืองหลินเฟิง จวนจิ้งอ๋อง
เมืองหลินเฟิง จวนจิ้งอ๋อง
สาวใช้กลุ่มหนึ่งถือโคมตามหลังสตรีชุดแดงผู้เป็นหัวหน้า มุ่งหน้าไปยังห้องหลักในเรือนชั้นในของจวนอ๋อง
สาวใช้ชุดแดงผลักประตูห้อง ก่อนจุดเทียนภายในให้สว่าง สตรีชุดแดงเดินอย่างแผ่วเบาไปยังเตียงที่ตั้งอยู่ด้านหนึ่งของห้อง
“ท่านอ๋อง ถึงเวลาเข้าประชุมราชสำนักแล้วเพคะ”
น้ำเสียงของนางพอเหมาะพอดี ไม่แหลมบาดหู ทั้งยังปลุกคนที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้นอย่างนุ่มนวล
หลี่ซื่ออานฝืนลืมตาที่แสบระคาย เมื่อวานเขาตื่นรู้ความทรงจำจากชาติก่อน นำความทรงจำจากสองชาติมาเปรียบเทียบกัน วุ่นวายอยู่จนดึกดื่นจึงค่อยหลับไป
ทว่ายามนี้ยังไม่ถึงยามห้า
ดวงตาทั้งสองแดงก่ำราวกับโคมแดง เส้นเลือดฝอยแผ่กระจายจากรูม่านตาไปทั่ว
หลี่ซื่ออานนวดขมับที่ปวดตึง มองห้องซึ่งยังคงมืดสลัวใต้แสงเทียน แล้วอดประหลาดใจไม่ได้ “เช้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
สตรีชุดแดงก้าวเข้ามา ประคองหลี่ซื่ออานให้ลุกจากเตียงอย่างช้าๆ
“สายแล้วเพคะ เพียงแต่ยามนี้เข้าสู่ปลายฤดูใบไม้ร่วง ฟ้าจึงสางช้ากว่าเดิม”
หลี่ซื่ออานลุกขึ้นจากเตียง มือพลันเอื้อมไปหยิบเสื้อคลุมที่วางอยู่ข้างกาย ทว่าสตรีชุดแดงกลับเคลื่อนไหวเร็วกว่ามาก เพียงมือของหลี่ซื่ออานยันกายขึ้น เสื้อผ้าบนราวก็มาอยู่ในมือนางตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ
เพียงแค่หันกาย
โดยที่หลี่ซื่ออานไม่ทันรู้ตัว เสื้อผ้าก็ถูกสวมลงบนร่างอย่างรวดเร็ว ครั้นรู้สึกตัวอีกครั้ง สายคาดบนสาบเสื้อก็อยู่ในมือนางแล้ว นางผูกมันเป็นปมงดงามทีละเส้น
จากนั้นสตรีชุดแดงรับสายคาดเอวประดับหยกจากสาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้าง แล้วคาดลงบนเอวของหลี่ซื่ออาน
ทุกอย่างเรียบง่าย ใช้เวลาเพียงชั่วลมหายใจเดียว ชุดพิธีการของชินอ๋องอันซับซ้อนทั้งชุดก็สวมเสร็จเรียบร้อย
หลี่ซื่ออานอดชื่นชมไม่ได้ “หงเซียว ฝีมือของเจ้าไร้ที่ติจริงๆ”
หงเซียวมิได้ลำพองใจเพราะคำชมของหลี่ซื่ออาน กลับประคองเขาไปยังข้างกระจกอย่างสงบ เมื่อเขานั่งลง นางก็หยิบหวีไม้บนโต๊ะมาจัดแต่งเส้นผมให้ ก่อนสวมมงกุฎที่วางอยู่ข้างๆ ให้เขา
หลี่ซื่ออานพินิจเงาตนในกระจกทองแดงอันพร่าเลือนอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ดูไม่ออกว่ามีสิ่งใดผิดปกติ จึงสะบัดแขนเสื้อแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้
“เช่นนั้นก็ไปกันเถิด หลิวฉีและคนอื่นเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง?”
“ขันทีหลิวกับคนอื่นๆ รออยู่หน้าประตูแล้วเพคะ” หงเซียวเดินตามหลังหลี่ซื่ออานไปติดๆ
สาวใช้สองคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูรีบผลักบานประตูเปิด หงเซียวโบกมือไปด้านหลัง สาวใช้ทั้งหมดจึงหยุดอยู่ที่เดิม มีเพียงนางคนเดียวที่ติดตามหลี่ซื่ออานไปจนถึงประตูใหญ่ของจวนอ๋อง
บัดนี้หน้าประตู องครักษ์และผู้บัญชาการองครักษ์เข้าแถวประจำตำแหน่งอยู่สองข้างเกี้ยว ขันทีหลิวฉีถือแส้ปัดฝุ่นรออยู่หน้าประตู
หลี่ซื่ออานเดินไปถึงหน้าเกี้ยว คนหามเกี้ยวกดม่านประตูลงไว้แต่เนิ่นๆ ก่อนขึ้นเกี้ยว เขาหันกลับมา
“หงเซียวไม่ต้องตามไป เตรียมตัวไว้ หลังเลิกประชุมราชสำนัก ข้าจะไปดูไร่นอกเมืองสักหน่อย”
หงเซียวค้อมกายคำนับ “บ่าวรับบัญชาเพคะ”
แม้ในความทรงจำของหลี่ซื่ออานจะมีประสบการณ์นั่งเกี้ยวมาหลายครั้ง ทว่านี่เป็นครั้งแรกหลังจากตื่นรู้ความทรงจำจากชาติก่อน
ความรู้สึกที่มีต่อเกี้ยวนี้มีเพียงคำเดียว นั่นคือมั่นคง
ไม่ได้สั่นสะเทือนเลยแม้แต่น้อยอย่างที่เขาคิดไว้ หากมิใช่เพราะเปิดม่านเกี้ยวด้านข้างแล้วเห็นทิวทัศน์สองข้างทางเคลื่อนถอยไปอย่างเชื่องช้า หลี่ซื่ออานคงคิดว่าตนยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่เดิมเสียด้วยซ้ำ
คนหามเกี้ยวเดินได้รวดเร็ว อีกทั้งจวนจิ้งอ๋องก็มิได้อยู่ห่างจากวังหลวงนัก เมื่อเกี้ยวของจวนจิ้งอ๋องมาถึงหน้าประตูวังหลวง บริเวณนั้นก็ครึกครื้นราวกับตลาดยามค่ำคืน มีผู้คนเดินขวักไขว่ เสียงทักทายและสนทนาปะปนกันจนจอแจ
หลี่ซื่ออานรู้สึกว่าเกี้ยวค่อยๆ วางลง เสียงกดต่ำของหลิวฉีดังมาจากด้านนอก
“ท่านอ๋อง ถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ม่านเกี้ยวเปิดออก หลี่ซื่ออานก้าวลงจากเกี้ยวอย่างช้าๆ หลิวฉีเดินไปส่งเขาถึงหน้าประตูวังเพียงลำพัง ส่วนองครักษ์และผู้บัญชาการองครักษ์คนอื่นๆ ยืนนิ่งเฝ้าอยู่ข้างเกี้ยว
หลี่ซื่ออานเดินตามฝูงชน มุ่งหน้าไปยังตำหนักเฉิงเทียนซึ่งอยู่ด้านในของวังหลวง
ตำหนักเฉิงเทียนเป็นสถานที่จัดประชุมราชสำนักยามเช้าทุกวัน และการประชุมใหญ่ประจำเดือน โดยปกติแล้ว ชินอ๋องอย่างหลี่ซื่ออานซึ่งประทับรักษาการณ์อยู่ในเมืองหลวง ไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมประชุมราชสำนักทุกวัน
แต่วันนี้มีข้อยกเว้น ประการแรก นี่เป็นวันแรกหลังจากหลี่ซื่ออานตื่นรู้ความทรงจำจากชาติก่อน ประการที่สอง การประชุมราชสำนักครั้งนี้เป็นครั้งแรกของเดือน
การประชุมราชสำนักครั้งแรกของแต่ละเดือน ขุนนางทั้งใหญ่และเล็ก รวมถึงขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ซึ่งมีคุณสมบัติเข้าร่วมแทบทุกคนในเมืองหลวง ล้วนมาตามกำหนด ไม่มีผู้ใดลาหยุด แน่นอนว่ามีข้อยกเว้นสำหรับผู้ที่ได้รับอนุญาตเป็นพิเศษจากฮ่องเต้ หรือผู้ที่ป่วยหนัก
หลี่ซื่ออานพยายามรักษาความเคยชินเดิมของตน ไม่เผยความเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยให้ผู้อื่นเห็น แม้เมื่อครู่อยู่ในจวนอ๋องก็ทำเช่นเดียวกัน
เช่นเดียวกับทุกวัน หลี่ซื่ออานเดินไปพลาง สังเกตสิ่งรอบข้างอย่างละเอียดไปพลาง
เขาพินิจสภาพแวดล้อมอันแปลกตาแต่ก็คุ้นเคย พลันอดเปรียบเทียบกับพระราชวังกู้กงแห่งราชวงศ์หมิงและชิงในยุคหลังไม่ได้ เมื่อเทียบกันแล้ว พระราชวังต้าจоуดูเคร่งขรึมกว่า—อย่างไรเสีย ยามเดินเที่ยวชมพระราชวังกู้กงในยุคหลัง ก็ไม่มีทหารถืออาวุธยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเย็นชา ทว่าหากเทียบขนาดแล้ว ที่นี่กลับไม่ยิ่งใหญ่เท่ากู้กง เพราะไม่ว่าราชวงศ์หมิงหรือชิงต่างก็เป็นราชวงศ์ที่รวบรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียว ส่วนต้าจоуในที่แห่งนี้เป็นเพียงหนึ่งในสามแคว้นที่ตั้งมั่นเคียงข้างกัน
ยุคสมัยนี้คล้ายกับสถานการณ์สามก๊กในโลกเดิมของเขามากกว่า
บนแผ่นดินกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ สามแคว้นโจว เว่ย และเฉินตั้งมั่นเคียงข้างกัน เว่ยครองอำนาจอยู่ทางเหนือ มีกำลังแคว้นแข็งแกร่ง ส่วนเฉินกับโจวร่วมมือกันต่อต้านเว่ย แม้ทั้งสองแคว้นเป็นพันธมิตรกัน แต่ลับหลังก็ต่างมีแผนการของตน ด้วยเหตุนี้ทั้งสามฝ่ายจึงยังไม่มีฝ่ายใดทำอะไรอีกฝ่ายได้ สถานการณ์เช่นนี้ ตามบันทึกในประวัติศาสตร์ ยืดเยื้อมาราวพันปีแล้ว
ไม่นานนัก ฝูงชนก็มาถึงหน้าตำหนักเฉิงเทียน ทุกคนยืนนิ่งอยู่ใต้บันไดหน้าตำหนัก รอให้ประตูใหญ่เปิดออก
เมื่อแสงแรกปรากฏขึ้นบนขอบฟ้าทางทิศตะวันออก ประตูตำหนักเฉิงเทียนก็ค่อยๆ เปิดจากด้านใน
องครักษ์ส่วนพระองค์เดินออกมาเป็นแถว ก่อนแยกยืนประจำสองข้าง
หวังเฉิงเจ๋อ ขันทีผู้ถือพู่กันแห่งสำนักพิธีการ ยืนอยู่กลางประตูตำหนัก ตะโกนเสียงดังว่า “ขุนนางทั้งหลาย เข้าตำหนัก!”
เหล่าขุนนางและผู้มีบรรดาศักดิ์เบื้องล่างเรียงแถวตามตำแหน่งที่จัดไว้แล้ว ค่อยๆ เดินขึ้นบันไดทั้งสองข้างเข้าสู่ตำหนักเฉิงเทียนเป็นลำดับ
หลี่ซื่ออานเดินเข้าไปในท้องพระโรง แล้วอยู่ประจำตำแหน่งของตนอย่างว่าง่าย ก้มหน้าพินิจแผ่นอิฐใต้เท้า
เขารับรู้ถึงสายตาของจักรพรรดิจิ่งเหอจากเบื้องบน ซึ่งทอดลงมาหาเขา ก่อนจะเคลื่อนจากไป
เมื่อผู้คนจำนวนมากเข้าไปในตำหนักจนหมด ขันทีหวังเฉิงเจ๋อ ผู้ถือพู่กันแห่งสำนักพิธีการซึ่งเมื่อครู่ขานว่า “ขุนนางทั้งหลาย เข้าตำหนัก!” ก็ก้าวออกมา พลางโบกแส้ปัดฝุ่นในมือ
“ขุนนางทั้งหลาย คุกเข่าถวายคำนับ!”
“ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”
“หากมีฎีกาก็จงกราบทูล หากไม่มีเรื่องใดก็เลิกประชุมราชสำนัก” หวังเฉิงเจ๋อประกาศจบพิธีการสุดท้ายก่อนเริ่มประชุม
เหล่าขุนนางเบื้องล่างเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นมีคนผู้หนึ่งถือแผ่นป้ายขุนนางเดินออกมาจากแถวขุนนางฝ่ายบุ๋น
“ขอกราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมหลี่เฉิงมีฎีกาขอถวายพ่ะย่ะค่ะ”
“อนุญาต”
ขุนนางผู้นั้นสวมชุดสีเขียว ดูท่าจะเป็นขุนนางขั้นเจ็ดแห่งราชสำนัก ขุนนางชั้นผู้น้อยเช่นนี้ที่มีสิทธิ์เข้าร่วมประชุม ส่วนใหญ่เป็นผู้ตรวจการ ผู้ตรวจการสามารถยื่นฎีกาได้เมื่อได้ยินข่าว เรื่องที่กราบทูลล้วนเป็นเรื่องหยุมหยิม
เริ่มจากทหารลาดตระเวนเมืองฉวยโอกาสข่มขู่กรรโชกทรัพย์ระหว่างตรวจตรา ต่อมาก็เป็นจวนจงหย่งป๋อที่ปล่อยให้บ่าวไพร่ก่อเหตุ กลืนกินที่ดินของชาวบ้านและแย่งผลประโยชน์จากราษฎร หลี่เฉิงกล่าวยืดยาว เปิดปากก็โจมตีเหล่าขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ในราชสำนัก
ครั้นกล่าวถึงตอนท้าย เขายังเหลือบมองแถวชินอ๋องซึ่งอยู่หัวแถวของเหล่าผู้มีบรรดาศักดิ์อย่างแนบเนียนพอดี จึงประสานสายตาเข้ากับหลี่ซื่ออาน
หลี่ซื่ออานพลันรู้สึกใจหายวาบ เป็นอย่างที่คิด เจ้าหมอนี่กำลังจะพุ่งเป้ามาที่เขาแล้ว