มิฉะนั้น หากปล่อยให้เหล่าขุนนางเบื้องล่างต้องยืนเก้ออยู่ตรงนั้น ต่อให้จักรพรรดิจิ่งเหอเป็นฝ่ายชนะในท้ายที่สุด ก็คงเป็นชัยชนะที่บอบช้ำหนักหนา อย่ามองอำนาจจักรพรรดิว่าทรงสูงส่งเหนือสิ่งใด ขุนนางเป็นชนชั้นบัณฑิต สำหรับฮ่องเต้แล้ว พวกเขาเป็นทั้งผู้ใต้บังคับบัญชาและพันธมิตร โดยเฉพาะขุนนางตั้งแต่ขั้นสามขึ้นไป
แน่นอนว่าเรื่องนี้แทบไม่เกี่ยวข้องกับหลี่ซื่ออาน ต่อหน้าจักรพรรดิจิ่งเหอ แม้หลี่ซื่ออานจะเป็นชินอ๋องที่มีอักษรพระนามเพียงคำเดียว ท้ายที่สุดก็ยังเป็นพระโอรสแท้ ๆ ของจักรพรรดิจิ่งเหอ ดังนั้นทุกคนจึงไม่ได้รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อยที่เห็นหลี่ซื่ออานคุกเข่าอยู่ตรงหน้า
เรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้ แทบจะถือว่าปิดฉากลงแล้ว ทว่าต้นเรื่องกับท้ายเรื่องย่อมต้องสอดรับกัน เมื่อเรื่องเริ่มต้นจากการกล่าวโทษจิ้นอ๋องหลี่ซื่ออาน สุดท้ายก็ต้องวกกลับมาที่แก่นของเรื่อง
จักรพรรดิจิ่งเหอกับขุนนางทั้งราชสำนักจึงทำได้เพียงหันความสนใจกลับไปยังหลี่ซื่ออานที่คุกเข่าอยู่
พูดตามตรง เมื่อไม่อาจควบคุมสำนักตรวจการได้อย่างเบ็ดเสร็จ จักรพรรดิจิ่งเหอก็มองเหล่าผู้ตรวจการไม่ต่างจากกองมูลสุนัข
เห็นใครก็อยากกัดสักคำ แต่พอถามหาหลักฐานจริงกลับอ้ำอึ้ง พูดแต่เพียงว่าได้ยินข่าวลือมา ด้วยความจนใจ จักรพรรดิจิ่งเหอจึงทำได้เพียงให้หลี่ซื่ออานพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตน
หากยามนี้ทุกคนได้ยินเสียงในใจของหลี่ซื่ออาน ก็คงพบว่าเขาสาปแช่งบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของผู้ตรวจการขั้นเจ็ดผู้นั้นไปแล้ว
พิสูจน์ความบริสุทธิ์งั้นเหรอ? ฉันต้องพิสูจน์อะไร? ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าประตูของสถานเริงรมย์นั่นหันไปทางไหน จะพิสูจน์ได้ยังไง?
โชคดีที่จักรพรรดิจิ่งเหอยังเว้นทางลงให้หลี่ซื่ออาน «ในเมื่อเจ้าบอกว่าช่วงที่ผ่านมา นอกจากศึกษาอยู่ในจวนแล้ว ก็ไปเพียงไร่นานอกเมือง เช่นนั้นเราจะทดสอบความรู้ของเจ้า ก็ย่อมรู้ได้ว่าสิ่งที่เจ้าพูดเป็นจริงหรือเท็จ»
ตรัสจบ พระองค์ก็ไม่เปิดโอกาสให้หลี่ซื่ออานโต้แย้ง แต่ทรงตั้งคำถามขึ้นทันที «คราวกบฏเจ็ดอ๋อง เว่ยเหนือบุกโจมตีชายแดน สถานการณ์ป้องกันชายแดนวิกฤต จั่วเซี่ยงฉีซู่เดินทางไปเจรจายังเฉินตะวันตก เจ้าจงเล่าเหตุการณ์ในเรื่องนี้โดยละเอียด»
เมื่อได้ฟังคำตรัสของจักรพรรดิจิ่งเหอ อู๋อ๋องที่กำลังกังวลแทนน้องชายร่วมอุทรก็อดถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้ คำถามข้อนี้ลดระดับลงมาจนแทบเทียบได้กับความรู้ของเด็กประถม เขารู้ดีว่าน้องชายของตนไม่เอาไหนเรื่องการเรียน แต่กับคำถามแสนง่ายที่ตอบได้คะแนนเต็มเช่นนี้ เขากลับมีความมั่นใจอย่างบอกไม่ถูกว่าหลี่ซื่ออานจะตอบได้
ส่วนเหล่าขุนนางเบื้องล่าง แม้จะรู้ว่าจักรพรรดิจิ่งเหอทรงผ่อนปรนจนแทบลดมาตรฐานลงถึงตาตุ่ม ถึงขั้นนำคำถามที่ให้คะแนนฟรีเช่นนี้มาทดสอบจิ้งอ๋อง แต่ไม่มีผู้ใดเอ่ยคัดค้าน อย่างไรเสียหลี่ซื่ออานก็ประสบเคราะห์โดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่
น่าเสียดายที่หลี่ซื่ออานค้นความทรงจำในหัวจนทั่วแล้ว คราวกบฏเจ็ดอ๋องน่ะฉันพอรู้ แต่ฉีซู่คือใครกัน?
ถ้าถามประวัติศาสตร์ในโลกเดิม ต่อให้ไม่พูดถึงฉินหวงฮั่นอู่ แค่ยุคห้าราชวงศ์สิบแคว้นหรือยุคราชวงศ์เหนือใต้ ฉันก็ยังยกตัวอย่างเกร็ดประวัติศาสตร์ได้ตั้งหลายเรื่อง แต่ประวัติศาสตร์ของโลกนี้ ฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ
หลี่ซื่ออานอดดูแคลนเจ้าของร่างเดิมที่ไร้ความรู้ไม่ได้ ดูจากสีหน้าของคนรอบข้างแล้ว คำถามข้อนี้ง่ายอย่างยิ่ง ทว่าในสมองของหลี่ซื่ออานกลับไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องนี้แม้แต่น้อย
เมื่อเห็นหลี่ซื่ออานอ้ำอึ้งอยู่ตรงหน้า สีพระพักตร์ของจักรพรรดิจิ่งเหอก็เขียวคล้ำ พระองค์ทรงทราบอยู่ก่อนแล้วว่าพระโอรสไม่ได้ความผู้นี้ไม่เอาไหนเรื่องการเรียน แต่ไม่คิดว่าจะไม่ได้ความถึงเพียงนี้
คำถามที่พระองค์ตั้ง ต่อให้ไม่ใช่นักศึกษาในสำนักศึกษาหลวง แค่ไปหาเด็กเล็กในสำนักศึกษาตามชนบทสักคน ก็ยังตอบได้ ในชั่วขณะนี้ แม้แต่จักรพรรดิจิ่งเหอผู้คัดค้านการตั้งองค์รัชทายาทเร็วเกินไปมาโดยตลอด ก็ยังอดหวั่นไหวในพระทัยไม่ได้
สีพระพักตร์ของจักรพรรดิจิ่งเหอแปรเปลี่ยนอยู่หลายครา ก่อนจะโบกพระหัตถ์ให้หลี่ซื่ออานอย่างแรง «จิ้งอ๋องประพฤติตนบกพร่อง ตัดเบี้ยหวัดครึ่งปี เพื่อดูผลการประพฤติในภายหน้า»
หลี่ซื่ออานเองก็อดถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้ อย่างไรเสีย ในละครโทรทัศน์ ไม่ว่าจะเป็นขุนนางหรือชนชั้นสูง เบี้ยหวัดที่พวกเขาได้รับล้วนเป็นเพียงสิ่งที่ตั้งไว้ให้คนเห็น หากผู้ใดใช้ชีวิตด้วยเบี้ยหวัดจริง ๆ คงอดตายเป็นแน่ ต่อให้เป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์เพียงใดก็ไม่เว้น
ตัดเบี้ยหวัดครึ่งปี ฟังดูน่าหวาดหวั่น แต่แท้จริงแล้วแทบไม่สะเทือนอะไร
หลังเหตุการณ์แทรกนี้ เรื่องราวในท้องพระโรงช่วงที่เหลือก็ราบรื่นอย่างยิ่ง
ไม่นานนัก การประชุมราชสำนักก็เข้าสู่ช่วงท้าย หลี่ซื่ออานเดินตามฝูงชนออกจากวัง โดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดรั้งตนไว้ พอขึ้นเกี้ยว เขาก็รีบบอกหลิวฉี «ไปเร็ว กลับจวน»
หลิวฉีไม่รู้ว่าท่านอ๋องของตนถูกสิ่งใดกระตุ้น พอออกจากประตูวังก็ร้อนใจอยากกลับจวนอ๋อง แต่ไม่ได้ซักถาม เพียงรีบจัดแจงคนหามเกี้ยวกับองครักษ์ แล้วมุ่งหน้าไปยังจวนอ๋อง
ไม่นาน เกี้ยวของหลี่ซื่ออานก็มาถึงเขตชานถนนจวนอ๋อง ผู้ที่อาศัยอยู่แถบนี้แทบทั้งหมดล้วนเป็นขุนนางใหญ่และชนชั้นสูงของราชสำนัก
ทว่าเหตุไม่คาดฝันกลับเกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ จู่ ๆ ลูกดอกจากหลังคาเรือนที่อยู่ไกลออกไปก็พุ่งออกมา มุ่งตรงมายังเกี้ยวของหลี่ซื่ออาน!
เริ่นไป่ชวน ผู้บัญชาการองครักษ์ พลันก้าวไปยืนขวางอยู่ระหว่างลูกดอกกับเกี้ยวของหลี่ซื่ออานในชั่วพริบตา ก่อนที่ผู้ใดจะทันตั้งตัว เขายื่นมือคว้าลูกดอกที่พุ่งเข้ามา แล้วสะบัดขว้างกลับไปในทันที
«คนถ่อยจากที่ใด! กล้าลอบสังหารชินอ๋องในเมืองหลวง คิดก่อกบฏหรือ!»
กล่าวจบ เริ่นไป่ชวนก็ทะยานร่างขึ้นกลางอากาศ แรงลมที่ปะทุขึ้นพลันพัดม่านเกี้ยวของหลี่ซื่ออานเปิดออกพอดี
ภาพตรงหน้าเผยออกสู่สายตาหลี่ซื่ออานอย่างไร้สิ่งใดบดบัง เขาเห็นเริ่นไป่ชวนทะยานขึ้นฟ้า ประหนึ่งเหยี่ยวยักษ์
ชักดาบ! ประกายดาบดุจแสงเจิดจ้าฟาดฟันไปยังหลังคาเรือนที่อยู่ไกลออกไป
ใต้ประกายดาบ มีชายชุดดำโผล่พ้นหลังคาออกมา เขาฝืนรับดาบของเริ่นไป่ชวนเอาไว้ได้ แต่ด้วยอานุภาพของดาบ ร่างของเขาถอยหลังไปสิบกว่าก้าว กว่าจะทรงตัวได้บนหลังคาเรือนที่อยู่ห่างออกไป
เริ่นไป่ชวนไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูได้พักหายใจ ร่างทั้งร่างแปรเปลี่ยนเป็นเงาเย็นเยียบ พุ่งนำหน้าโดยมีดาบตามหลัง
พริบตาที่เข้าใกล้ชายชุดดำ ประกายดาบก็สะสมพลังเสร็จอีกครั้ง ก่อนฟันลงมาราวกับผ่าภูผา บ้านทั้งหลังใต้เท้าชายชุดดำพลันระเบิดกลายเป็นซากปรักหักพัง
นอกจากรอยเลือดไม่กี่หยดแล้ว ก็ไม่เหลือร่องรอยอื่นใดในที่เกิดเหตุ
หลี่ซื่ออานยืนตะลึงงันไปทั้งตัว
นี่เป็นพลังที่มนุษย์มีได้จริงหรือ?
พอเริ่นไป่ชวนลงถึงพื้น หลี่ซื่ออานก็รีบลงจากเกี้ยว วิ่งเข้าไปหาเขา ลูบคลำหน้าอกและแขนของเริ่นไป่ชวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อยืนยันว่าอีกฝ่ายก็มีเลือดเนื้อไม่ต่างจากคนทั่วไป
แม้จะพิสูจน์สิ่งที่คิดในใจแล้ว หลี่ซื่ออานก็ยังแทบไม่อยากเชื่อ «ผู้บัญชาการเริ่น ท่านนี่…»
หลี่ซื่ออานตกตะลึงจนพูดไม่ออก
เริ่นไป่ชวนเก็บดาบเข้าฝัก ก่อนประสานมือคารวะหลี่ซื่ออาน «ทูลท่านอ๋อง ข้าน้อยไร้ความสามารถ ไม่อาจจับคนร้ายไว้ได้»
แต่ความสนใจของหลี่ซื่ออานไม่ได้อยู่ที่มือสังหาร หากอยู่ที่ซากปรักหักพังไกลออกไป «คน…ทำไมถึงเก่งได้ขนาดนี้?» หลี่ซื่ออานหันไปมองเริ่นไป่ชวน «จับไว้ไม่ได้หรือ? แน่ใจหรือว่าไม่ได้ฟันจนแหลกเป็นผุยผง?»
เริ่นไป่ชวนส่ายหน้า «ข้าน้อยยืนยันได้ ในชั่วพริบตาสุดท้าย คนร้ายฉวยโอกาสตอนข้าน้อยเผลอ กระโดดหนีไปเสียก่อน เพียงแต่ตอนนั้นพลังเก่าของข้าน้อยสิ้นไป พลังใหม่ยังไม่ทันเกิด จึงทำได้เพียงมองคนร้ายหลบหนีไป ขอท่านอ๋องลงโทษด้วย»
«ไม่ต้อง ไม่ต้อง» หลี่ซื่ออานรีบโบกมือ ยามนี้เขาจะมีใจลงโทษเริ่นไป่ชวนได้อย่างไร? หากไม่ใช่เพราะจังหวะไม่เหมาะ อีกทั้งยังไม่รู้ระดับวิทยายุทธ์ของโลกนี้ เขาคงอยากโขกศีรษะขอเป็นศิษย์เดี๋ยวนั้นแล้ว
แต่ท้ายที่สุดเขาก็อดกลั้นไว้ได้ อย่างไรเสีย หากเพิ่งคารวะอีกฝ่ายเป็นอาจารย์ แล้วหันกลับไปพบว่าที่บ้านยังมีคนเก่งกว่านี้อีก ก็คงกระอักกระอ่วนไม่น้อย
ดังนั้นความคิดของหลี่ซื่ออานในยามนี้มีเพียงรีบกลับจวนอ๋อง เพื่อทำความเข้าใจระดับวิทยายุทธ์ของโลกนี้ วิชายุทธ์! ใครบ้างไม่อยากเหาะเหินเดินอากาศ เป็นจอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่?
แม้บัดนี้จะมีฐานะสูงส่งถึงขั้นชินอ๋อง แต่ความใฝ่ฝันที่สั่งสมมาตลอดยี่สิบกว่าปีในชาติก่อนมิได้เลือนหายไปง่าย ๆ ถึงขั้นกลบความกังวลต่อความเป็นจริงเสียด้วยซ้ำ
หลี่ซื่ออานกวักมือเรียกหลิวฉี «บ้านเรือนราษฎรแถบนี้เสียหาย ตามขั้นตอนปกติควรจัดการอย่างไร?»