“เจ้า...”
พระชายารองเฝิงชี้ไปทางชิวซิ่งด้วยมือสั่นเทา ไอจนใบหน้าบิดเบี้ยว แม้แต่จะเรียกคนมาลากบ่าวชั้นต่ำที่บังอาจล่วงเกินผู้เป็นนายออกไปโบยก็ยังทำไม่ได้
ชิวซิ่งมองออกว่าพระชายารองเฝิงคิดสังหารนาง หัวใจพลันเย็นเยียบ
นางภักดีต่อพระชายารองถึงเพียงนั้น แต่อีกฝ่ายกลับคิดฆ่านางได้ตามใจ!
ก็จริง ตอนพระชายารองเฝิงทอดทิ้งชิวเหมยได้อย่างไม่ไยดี ชิวซิ่งก็ควรรู้แล้วว่าเจ้านายเช่นนี้จะเป็นคนจิตใจดีได้อย่างไร?
ลองคิดดูก็รู้ หากไม่มีคำใบ้จากพระชายารองเฝิง คนข้างล่างจะกล้ารังแกเหลียงเยวี่ยนและนายหญิงคนอื่น ๆ ได้อย่างไร?
ความจริงก็เป็นเพียงเพราะพระชายารองเฝิงมีจิตริษยาแรงกล้า แต่กลับต้องสวมคราบผู้มีคุณธรรมเอาไว้เท่านั้น
ไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็แค่ผลักพวกนางกำนัลออกไปรับผิด แล้วโบยจนตายเพื่อให้มีคำตอบก็พอ
ส่วนตัวนางก็ยังคงบริสุทธิ์ไร้มลทิน หลบซ่อนตัวอย่างงดงาม
ยิ่งชิวซิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเจ้านายตรงหน้าเหมือนงูพิษ ไม่รู้ไปเอาความกล้ามาจากไหน จู่ ๆ นางก็หัวเราะออกมา
“เหนียงเหนียงทรงทราบหรือไม่เพคะ? คืนนี้องค์รัชทายาทจะเสด็จไปที่เรือนของเหลียงเยวี่ยนต่ง หลังจากพระองค์แท้งบุตร ฝ่าบาทยังส่งอนุภรรยามาให้องค์รัชทายาทอีกสี่คนด้วยเพคะ”
“องค์รัชทายาทเสด็จไปหานายหญิงคนอื่นทุกคืน แม้แต่เหลียงเยวี่ยนสือที่ใส่ร้ายว่าพระองค์ ‘ไม่บริสุทธิ์’ องค์รัชทายาทก็ยังเสด็จไปหาอยู่หลายครา ส่วนพระชายารองหมิงไม่ต้องพูดถึง ยังคงเป็นที่โปรดปรานเช่นเดิมเพคะ”
“ความโปรดปรานที่เดิมทีควรเป็นของพระองค์ องค์รัชทายาทกลับแบ่งให้เหลียงเยวี่ยนต่ง บัดนี้นางเป็นผู้ที่ได้ใจที่สุดในตำหนักบูรพา รองจากพระชายารองหมิงเพคะ”