บทที่ 32 ถูกหมางเมิน
ยามฮ่องเต้เสด็จมาถึง ก็เห็นไทเฮามีรอยยิ้มเต็มใบหน้า สีหน้าอิดโรยจากอาการประชวรก็จางลงไปไม่น้อย พระขนงที่ขมวดอยู่คลายออกทันที ก่อนแย้มพระสรวลอย่างอ่อนโยน
“กำลังตรัสเรื่องใดกันหรือ จึงทำให้เสด็จแม่ทรงสำราญถึงเพียงนี้”
พอไทเฮาทอดพระเนตรเห็นพระโอรส รอยยิ้มก็ยังไม่จาง “ฮ่องเต้มาแล้วหรือ”
เซี่ยเหิงกับหมิงซีลุกขึ้นถวายคำนับฮ่องเต้
“นั่งลงเถิด ที่นี่ล้วนเป็นคนในครอบครัว จะเกรงใจไปไย”
ฮ่องเต้ทรงโบกพระหัตถ์อย่างเป็นกันเอง แล้วประทับลงหน้าแท่นบรรทมของไทเฮา
ไทเฮาตรัสกลั้วรอยยิ้ม “อัยเจียก็ตรัสเช่นนี้เหมือนกัน”
สีพระพักตร์ของฮ่องเต้อ่อนโยนยิ่งขึ้น “แม่ลูกใจถึงกัน สิ่งที่เสด็จแม่ทรงคิดก็คือสิ่งที่ลูกคิด”
ไทเฮาทรงชี้พระโอรส “เจ้านี่นะ ใกล้จะได้เป็นท่านปู่แล้ว ยังไม่รู้จักสำรวมเสียบ้าง”
“เมื่ออยู่ต่อหน้าเสด็จแม่ ลูกยินดีเป็นเด็กที่ยังไม่เติบโตไปชั่วชีวิต”
ไทเฮากับฮ่องเต้มีสายใยแม่ลูกลึกซึ้ง เซี่ยเหิงกับหมิงซีจึงไม่สะดวกจะรั้งอยู่ต่อ
“เสด็จพ่อ ลูกกับหมิงซีขอกลับตำหนักบูรพาก่อน วันหน้า ลูกจะพานางมาปรนนิบัติเสด็จย่าอีกพ่ะย่ะค่ะ”
สายพระเนตรของฮ่องเต้ทอดมองกำไลหยกบนข้อมือหมิงซีแวบหนึ่ง คล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
“ไปเถิด เสี่ยวซีเป็นเด็กดี เจ้าจงดีกับนาง อย่าให้นางต้องน้อยใจ”
เซี่ยเหิงรู้สึกว่าในที่สุดฮ่องเต้ก็ตรัสจาเป็นคำพูด เขาประสานมือคำนับ “พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ”
……
เมื่อราชวงศ์ต้องการดีกับผู้ใด ก็ทำได้อย่างไร้ที่ติจริง ๆ
ช่วงหลายวันนี้ หมิงซีเข้าวังไปพูดคุยคลายเหงาเป็นเพื่อนไทเฮาอยู่บ่อยครั้ง ฮ่องเต้ก็พระราชทานของล้ำค่าแก่นางครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งยังรับสั่งให้รัชทายาทมอบกิจการภายในตำหนักบูรพาให้นางดูแล