เซี่ยเหิงลูบไล้หว่างคิ้วและดวงตากระจ่างใสของนางเบา ๆ “ซีเอ๋อร์ บนโลกนี้ไม่มีที่ใดที่เจ้าไปไม่ได้ และไม่มีเรื่องใดที่เจ้าทำไม่ได้ ขอเพียงเจ้าเต็มใจ ทุกสิ่งย่อมเป็นไปได้”
เขาไม่เคยมองนางเป็นเพียงสิ่งของในครอบครองของตน
พวกเขามีฐานะเท่าเทียมกัน เรื่องที่เขาทำได้ เหตุใดนางจะทำไม่ได้เล่า?
หัวใจหมิงซีสั่นไหวอย่างแรง
ต้องยอมรับว่าคำพูดของเซี่ยเหิงช่างน่าฟัง ทั้งยังกล่าวได้ตรงใจนางยิ่งนัก
เซี่ยเหิงมีแววตาอ่อนโยน “เปิ่นกงเป็นห่วงอยู่เสมอว่าเจ้าอยู่ในวังแล้วจะเบื่อ จึงคิดพาเจ้าออกไปเดินเล่น”
เพียงแต่ช่วงนี้ราชสำนักวุ่นวายเกินไป ยังมีผู้คนมากมายที่ต้องระแวดระวัง
รอให้เขาขึ้นครองราชย์ในภายหน้า เมื่อไม่ต้องคำนึงถึงสิ่งใดมากมายเช่นนี้ นางก็จะออกไปทำสิ่งใดตามใจก็ได้
รอยยิ้มผลิบานบนใบหน้าหมิงซี นางประทับจุมพิตหอมหวานลงตรงมุมปากเขา “ท่านอ๋อง ข้าพบว่าตนเองยิ่งชอบท่านขึ้นทุกวัน ควรทำอย่างไรดี?”
เซี่ยเหิง “……”
สายตาของทั้งสองประสานกัน บรรยากาศเปี่ยมด้วยความอ่อนหวานชวนให้ใจเต้นแรง
ลูกกระเดือกเขาขยับวูบ แทบอดใจไม่ไหวที่จะหลอมรวมลมหายใจเข้ากับนาง
ทว่าจุมพิตของเขายังไม่ทันแตะลงมา เสียงฟังอวี่ก็ดังขึ้นจากนอกฉากกั้น
“พระชายาเจ้าคะ มีข่าวจากเรือนเวิ่นจู๋ พระชายารองเฝิงกระอักเลือดและหมดสติไปแล้วเจ้าค่ะ”
ความสนใจของหมิงซีถูกเบี่ยงเบน องค์รัชทายาทผู้กำลังจะได้แนบชิดกับภรรยาตัวน้อยเส้นเลือดตรงขมับพลันปูดขึ้น
นางยังไม่ทันเอ่ยปาก เซี่ยเหิงก็ถามเสียงเย็นชา “ตายแล้วหรือ?”
ฟังอวี่ “……”
รู้ว่าตนคงขัดจังหวะเรื่องดี ๆ ขององค์รัชทายาทเข้า ฟังอวี่จึงรีบคุกเข่าลง “ยังไม่ตายเพคะ”
เซี่ยเหิง “ยังไม่ตายแล้วจะร้อนใจไปไย?”