บัณฑิตย่อมไม่ยืนอยู่ใต้กำแพงที่กำลังจะพังทลาย ครานั้นไทเฮาทรงเห็นว่าฮ่องเต้ทำเรื่องเหลวไหลอย่างยิ่ง
จะมีที่ใดให้โอรสสวรรค์ออกรบด้วยตนเอง?
ยิ่งกว่านั้น ศัตรูที่ต้องเผชิญยังเป็นพวกคนเถื่อนซีหรงที่กินเนื้อดิบดื่มเลือดเหล่านั้น
เซี่ยเหิงยังจำได้ว่า ตอนตนมีชัยกลับมา ทั้งที่ได้ประกาศเกียรติภูมิของแคว้นต้าโจวให้ขจรไกล ฮ่องเต้กลับมองบุตรชายอย่างเขาไม่เข้าตาสักนิด
เวลานั้นทั้งในและนอกวังต่างคิดว่าฝ่าบาททรงหวาดระแวงองค์ชายใหญ่ที่มีคุณความชอบสูงส่งจนเกินหน้าพระองค์ เกรงว่าคงไม่ทรงยอมให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไป
ผู้ใดจะรู้ว่าฮ่องเต้กลับโบกพระหัตถ์ แล้วมีพระราชโองการแต่งตั้งเขาเป็นรัชทายาททันที ทำเอาทุกคนตั้งตัวไม่ติด
เซี่ยเหิงจูงมือนางเดินเข้าตำหนักฉือหนิง “เสด็จย่าทรงเมตตาและใจกว้างยิ่ง เจ้าไม่ต้องประหม่า พวกเราอยู่เป็นเพื่อนพูดคุยกับพระองค์ก็พอ”
หมิงซีพยักหน้า “อืม”
ไทเฮาจางแท้จริงแล้วมีพระชนมายุมากกว่าฮ่องเต้เพียงสิบปี ทว่าครั้งนั้นพระนางถูกพระสนมเหลียนกลั่นแกล้งจนทุกข์ทรมาน พระวรกายจึงไม่ใคร่แข็งแรงมาแต่ไหนแต่ไร
พระชนมายังไม่ถึงหกสิบ แต่พระเกศากลับขาวโพลนไปทั้งศีรษะแล้ว
ทว่าแม้จะประชวรเรื้อรังและอ่อนแอ ดวงพระพักตร์ยังคงเผยให้เห็นเค้าความงามล้ำเลิศในวันวาน กาลเวลาหล่อหลอมให้ทั่วพระวรกายเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนและเมตตา แม้สาวงามจะร่วงโรยก็ยังคงเป็นสาวงาม
“หลานถวายคำนับเสด็จย่า”
“หม่อมฉันถวายพระพรไทเฮาเพคะ”
ไทเฮาซึ่งประทับพิงอยู่บนแท่นบรรทมตรัสอย่างอ่อนโยน “เด็กดี ลุกขึ้นเถิด”
นางกำนัลยกเก้าอี้มาให้รัชทายาทกับหมิงซี
ทั้งสองนั่งลงตามลำดับ