หมิงซีเอนกายพิงเขา พลางยิ้มหวานเอ่ยว่า “ข้าเปราะบางถึงเพียงนั้นเสียที่ไหนเล่า?”
เซี่ยเหิงมองหญิงสาวร่างเล็กในอ้อมแขน แล้วทอดถอนใจในใจ นี่ยังไม่เรียกว่าเปราะบางอีกหรือ?
แม้แต่ยามโอบนาง เขายังไม่กล้าออกแรงมาก เกรงว่าจะทำให้นางเจ็บ
เซี่ยเหิงแนบฝ่ามือลงบนแก้มน้อยของนาง จ้องมองรอยยิ้มหวานนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า “ซีเอ๋อร์ เรื่องของสกุลเฝิง เจ้าจะคิดหรือไม่ว่าเราลงมือโหดเหี้ยมไร้ไมตรีเกินไป?”
รอยยิ้มตรงมุมปากของหมิงซีจางลง ริมฝีปากแดงเม้มเข้าหากัน ก่อนที่หัวใจของเขาจะดิ่งลงสู่หุบเหว นางก็เอ่ยเสียงอ่อนว่า “หากบอกว่าไม่ตกใจเลย ย่อมเป็นการหลอกลวงองค์ชายเพคะ”
“แต่ข้าเชื่อว่าองค์ชายย่อมมีเหตุผลของพระองค์ ไม่ว่าองค์ชายจะทำสิ่งใด การที่องค์ชายปฏิบัติต่อพระชายารองเฝิงเช่นนั้น ต้องเป็นเพราะนางล่วงเกินเส้นต้องห้ามขององค์ชายก่อน มิใช่ความผิดขององค์ชายเพคะ”
“ซีเอ๋อร์...”
หัวใจเซี่ยเหิงพองโต อบอุ่นจนแทบล้น
เขาอดก้มลงจุมพิตริมฝีปากแดงที่ทำให้ลุ่มหลงไม่ได้ คลอเคลียไม่รู้จบ รุกเร้าลึกล้ำราวกับตีเมือง ยึดครองทุกอณูในโพรงปากของนาง จุมพิตแนบชิดจนลมหายใจและรสสัมผัสผสานเป็นหนึ่ง
หมิงซีทำได้เพียงโอบลำคอเขาไว้แน่น จำต้องรองรับทุกสิ่งที่เขามอบให้ จนแทบหายใจไม่ออก
เสื้อคลุมตัวใหญ่บนกายเลื่อนหลุดลงตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ เผยให้เห็นเสื้อกั๊กผ้าต่วนสีขาวด้านใน เบื้องล่างเป็นกระโปรงหน้าม้าจีบสีแดงอมม่วง แนบชิดชายเสื้อสีดำปักลายมังกรของเขา งดงามอ้อยอิ่งชวนให้ใจไหว
มือใหญ่ของเซี่ยเหิงลูบไล้เรือนร่างอรชรของหญิงสาวด้วยสัญชาตญาณดิบของบุรุษ ก่อนจะเลื่อนลงไปใต้ชายกระโปรง