เมื่อคืนหลับสบายยิ่งนัก เช้าตรู่ยามเซี่ยเหิงลุกขึ้นเตรียมไปว่าราชการ หมิงซีก็ตื่นแล้ว
นางยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างยากลำบาก ราวกับไร้เรี่ยวแรง น้ำเสียงอ่อนหวานอู้อี้ “องค์รัชทายาท”
เซี่ยเหิงโอบเอวนางไว้ แล้วให้นางพิงกายตน “ข้าทำให้เจ้าตื่นหรือ?”
หมิงซีส่ายหน้า “หม่อมฉันจะปรนนิบัติองค์รัชทายาทแต่งพระองค์”
เซี่ยเหิงยิ้ม “จะต้องให้เจ้าปรนนิบัติที่ใด ง่วงก็หลับต่อเถิด”
“เช่นนี้จะดีหรือเพคะ?”
ปากบอกว่าไม่ดี ทว่าหมิงซีกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เพียงมองเขาด้วยแววตาไร้เดียงสา
“ไม่มีสิ่งใดไม่ดี”
เซี่ยเหิงประคองนางให้นอนลงอย่างอ่อนโยน ทั้งยังไม่เรียกนางกำนัลเข้ามาปรนนิบัติ เขาลงมือสวมชุดว่าราชการด้วยตนเอง
ฉลองพระองค์องค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าโจวหรูหรา ทว่ายังคงไว้ซึ่งความสูงส่งสง่างาม เสื้อคลุมแขนกว้างสีขาวปักลายมังกรด้วยดิ้นทอง สวมทับเสื้อตัวในสีชาด รอบเอวคาดสายรัดประดับทองหยก
ถึงหมิงซีจะไม่ได้หลงใหลบุรุษจนขาดสติ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่านางจะไม่ชื่นชอบรูปโฉม โดยเฉพาะรูปโฉมชั้นเลิศอย่างองค์รัชทายาท
องค์รัชทายาทผู้นี้ใช้ชีวิตประจำวันติดดินไม่น้อยเลย
นางไม่รู้เลยว่า นับแต่เซี่ยเหิงย้อนกลับมาเกิดใหม่ นอกจากนางแล้ว เขาไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้ตนอีก
แม้แต่ขันทีอวี๋ผู้ปรนนิบัติเขามาตั้งแต่เด็ก ก็เกือบถูกเขาบิดคอหักอยู่หลายครั้งในช่วงแรก
เซี่ยเหิงจะมองไม่เห็นสายตาของนางได้อย่างไร เขายกมุมปากขึ้น ก่อนกลับมานั่งข้างเตียงอีกครั้ง แล้วลูบเส้นผมนาง “พักผ่อนให้ดี มีข้าอยู่ ไม่ต้องกังวลสิ่งใด”