เซี่ยเหิงจัดเส้นผมให้นางเล็กน้อย “เตรียมน้ำร้อนไว้แล้ว ไปอาบน้ำก่อนเถิด”
หมิงซีพยักหน้าอย่างว่าง่าย มิได้เสแสร้งเอาใจถามว่าจะให้หม่อมฉันปรนนิบัติพระองค์ชำระกายก่อนหรือไม่
เอาอกเอาใจเกินไป องค์รัชทายาทก็ใช่ว่าจะทรงโปรดปราน
อีกอย่าง หมิงซีได้รับการทะนุถนอมดุจหยกเนื้อดีมาสิบห้าปี มีแต่คนอื่นคอยปรนนิบัตินาง ไหนเลยจะถึงคราวที่นางต้องไปปรนนิบัติผู้อื่น?
ถึงยามนี้องค์รัชทายาทจะเป็นผู้บังคับบัญชาของนางก็ไม่อาจทำได้
ฟังอวี่ก้มหน้าประคองคุณหนูของตนไปยังห้องชำระกาย พลางคิดว่าคุณหนูสมเป็นคุณหนูจริง ๆ แม้อยู่ต่อหน้ารัชทายาทแห่งแคว้นก็ยังสงบนิ่งเป็นธรรมชาติถึงเพียงนี้
ครั้นหมิงซีออกจากห้องชำระกาย เซี่ยเหิงก็อาบน้ำชำระกายเสร็จแล้ว
เขาเปลี่ยนเป็นชุดนอน เอนกายพิงขอบเตียงอย่างสบาย ๆ ในมือยังถือหนังสือเล่มหนึ่ง
ใต้แสงเทียน บุรุษผู้นั้นมีใบหน้าหล่อเหลายิ่ง รูปร่างก็งามสง่า สวมอาภรณ์ดูผอม ถอดอาภรณ์กลับมีมัดกล้าม แผงอกเผยออกมาเล็กน้อย เห็นแนวกล้ามเนื้อแข็งแรง ผิวขาวแต่ไม่ดูบอบบาง
กรงเล็บน้อย ๆ ของหมิงซีพลันคันยุบยิบ
ได้นอนกับบุรุษรูปงามเช่นนี้ หมิงซีคิดแล้วก็รู้สึกว่าตนมิได้เสียเปรียบ
ติดอยู่เพียงข้อเดียว บุรุษผู้นี้มิใช่ของนางเพียงผู้เดียว
แต่จะมีเจ้านายคนใดเป็นของลูกจ้างเพียงคนเดียวกันเล่า?
“เหตุใดยืนอยู่ตรงนั้น?”
เซี่ยเหิงยิ้มพลางยื่นมือให้นาง